Το moirasou.org στηρίζει τον Βαλάντη Πασχαλίδη.

Ο Βαλάντης Πασχαλίδης "βρίσκεται ήδη στη βρύση" και εμείς καλούμαστε να τον βοηθήσουμε να "πιει νερό". 

Το moirasou.org τον συνάντησε και του έθεσε 5 ερωτήσεις, λίγο προτού λήξει η ψηφοφορία για την ανάδειξη του μεγάλου νικητή στον πανελλήνιο μουσικό διαγωνισμό "Ζήσε τη στιγμή σου με ένα τραγούδι". 

Στηρίξτε τον...!

1. Ο πανελλαδικός μουσικός διαγωνισμός που παίρνεις μέρος λέγεται: "Ζήσε τη ζωή σου με ένα τραγούδι". Είσαι από τους ανθρώπους που έχουν συνδεδεμένες στιγμές της ζωής τους με ένα συγκεκριμένο τραγούδι;

Η μουσική πάντα αποτελούσε για μένα την καλύτερη συντροφιά και τον καλύτερο δυνατό τρόπο έκφρασης των συναισθημάτων μου. Δεν θα μπορούσα να πω πως ακούω συγκεκριμένα κομμάτια για συγκεκριμένες περιστάσεις. Μπορεί, για παράδειγμα, σε μια δύσκολη ψυχολογικά περίοδο, όπως ένας χωρισμός, να ακούσω από μία μπαλάντα που εκφράζει την κατάσταση που βιώω έως και ένα πολύ ανεβαστικό κομμάτι, προκειμένου να μου φτιάξει την διάθεση. Συνεπώς, δε βάζω ταμπέλες ούτε στα κομμάτια που αγαπώ ούτε γενικότερα στη μουσική που μου αρέσει να ακούω.

2. Το τραγούδι σου Halo είναι μια διασκευή της Beyonce. Γιατί επέλεξες να συμμετέχεις με αυτό στο διαγωνισμό;

Το συγκεκριμένο κομμάτι το λάτρεψα από το πρώτο κιόλας λεπτό, ακούγοντας το. Πάντα με μάγευε η μοναδική φωνή της Βeyonce. και οφείλω να πω πως στο συγκεκριμένο κομμάτι η ερμηνεία της ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Θυμάμαι τον εαυτό μου να το τραγουδώ και να με εκφράζει από τη στιγμή που βγήκε (πριν από 4 χρόνια) μέχρι και σήμερα. Εκτός αυτού, σημαντική ήταν και η παρότρυνση των φίλων μου στο να καταλήξω σε αυτό το τραγούδι. Έτσι, λοιπόν, είπα να τολμήσω να δηλώσω συμμετοχή με αυτό.

3. Ας πάρουμε και τα δυο σενάρια. 1ον βγαίνεις πρώτος νικητής. 2ον δεν καταφέρνεις να μπεις στην πρώτη τριάδα. Τι συμβαίνει σε καθεμιά από τις δυο αυτές περιπτώσεις;

Σε όποια περίπτωση και να βρεθώ, πάλι θα είμαι χαρούμενος!!! Σίγουρα το να κερδίσω τη θέση του πρώτου νικητή θα ξεπερνούσε κάθε προσδοκία μου και θα ήταν ιδιαίτερα ξεχωριστό για μένα, καθώς θα δήλωνε την .ενθερμη αγάπη του κόσμου και την εκτίμηση της σκληρής προσπάθειας που κατέβαλα. Η περίπτωση του να βρεθώ εκτός της πρώτης τριάδας, από την άλλη, δεν είναι κάτι που θα με δυσαρεστούσε. Αντιθέτως, μόνο το γεγονός ότι κατάφερα να διακριθώ πανελλαδικά και να μπω μέσα στη δεκάδα, με ικανοποιεί απόλυτα και αποτελεί για μένα ένα πολύ σημαντικό βήμα, που με κάνει να προσπαθώ ακόμη περισσότερο για να κατακτήσω τους στόχους μου. Φυσικά, αν είχα να επιλέξω, θα επέλεγα ασυζητητί το πρώτο...σενάριο.

4. Γιατί κάποιος να ψηφίσει εσένα και όχι κάποιον συνυποψήφιό σου;

Ο κάθε ακροατής επιλέγει με βάση τα δικά του κριτήρια τον υποψήφιο που του αρέσει. Είναι λογικό σε κάποιους να αρέσουμε και σε κάποιους άλλους όχι. Γενικότερα, έχω ακούσει πολύ καλά λόγια για την ερμηνεία και τον τρόπο που εκφράζω τα κομμάτια που τραγουδώ. Ίσως αυτοί να είναι κάποιοι από τους λόγους που θα μπορούσε να με τιμήσει ένας ακροατής με τη ψήφο του.

5. Μένεις μόνιμα στη Θεσσαλονίκη. Ο χώρος με τον οποίο αποφάσισες να ασχοληθείς, όμως, απαιτεί να κατέβεις στην πρωτεύουσα, η οποία θεωρείται και η Μέκκα. Πόσο έτοιμος είσαι να ετοιμάσεις βαλίτσα;

Πάντα μου άρεσαν οι μεγάλες προκλήσεις. Τα μεγάλα ταξίδια για τέτοιους σκοπούς ανήκουν σ'αυτές. Η μουσική είναι ένα μεγάλο ταξίδι που οφείλεις να ακολουθήσεις, εάν θέλεις να προχωρήσεις στο επόμενο βήμα και να πας μπροστά. Ανακαλύπτεις νέους ορίζοντες, νέους τρόπους έκφρασης και πράγματα που μόνο με τα "ταξίδια" αυτά μπορείς να εντοπίσεις. Έτσι, είμαι και εγώ διατεθειμένος να ακολουθήσω αυτόν τον τρόπο ζωής, προκειμένου να πετύχω τους στόχους μου ως μουσικός.

6. Το μπλογκ μας λέγεται moirasou. Τι αντιπροσωπεύει για σένα αυτή η έννοια;

Τίποτα στη ζωή δε μένει κρυφό και τίποτα δεν πρέπει να κρατάμε για τον εαυτό μας. Είναι πολύ σημαντικό να μοιραζόμαστε τα πάντα (με τα ανάλογα άτομα φυσικά και ανάλογα την περίσταση), είτε για να εκφράσουμε τα συναισθήματα μας, είτε για να γνωστοποιήσουμε κάποια γεγονότα στους γύρω μας, για να τους κάνουμε πιο χαρούμενους, για να ανταλλάξουμε ιδέες και σκέψεις μαζί τους, είτε ακόμη για να ζητήσουμε τη βοήθεια κάποιου. ΈΤΣΙ ΛΟΙΠΟΝ ΚΑΙ ΕΓΩ ΣΤΗΝ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΗ ΦΑΣΗ ΜΟΙΡΑΖΟΜΑΙ ΤΗΝ ΜΟΥΣΙΚΗ ΜΟΥ ΜΑΖΙ ΣΑΣ ΚΑΙ ΣΑΣ ΚΑΛΩ ΟΛΟΥΣ ΝΑ ΜΕ ΣΤΗΡΙΞΕΤΕ ΜΕ ΤΑ LIKE ΣΑΣ!!!

 

Δείτε τη συμμετοχή του στο παρακάτω Link και ψηφίστε τον:

(http://www.zisetistigmi.gr/show/valantis_paschalidis?fb_action_ids=4731026069080&fb_action_types=og.likes&fb_source=aggregation&fb_aggregation_id=288381481237582)

Περισσότερα για τον διαγωνισμό και τον Βαλάντη θα μάθετε εδώ: 

http://moirasou.blogspot.gr/2012/10/blog-post.htmlhttp://moirasou.blogspot.gr/2012/10/blog-post.html

"Μη κάνετε <Κιβωτό του Νώε> σε τηλεοπτικό επίπεδο, θα χάσετε τα χρήματα σας"...

Συνέντευξη: Βίλυ Αργυρούδη
 

Μεγακλής Βιντιάδης: "Υπάρχουν άνθρωποι που τον ευαίσθητο τον θεωρούν μαλάκα..."

 

Δέχθηκε αμέσως να παραχωρήσει συνέντευξη στο moirasou.org. Χωρίς καμία διάθεση βεντετισμού, χωρίς τουπέ, χωρίς "ξέρεις ποίος είμαι εγώ;". Θα μπορούσε να το κάνει και διάλεξε να "μην". Γνώριζα εκ των έσω ότι είχε επιλέξει συνειδητά να αποσυρθεί από την ενεργό δράση τα τελευταία χρόνια. Ο "σκηνοθέτης των μεγάλων επιτυχιών"- όπως τον αποκαλούν όλοι στην...πιάτσα- δεν δέχθηκε να κάνει "εκπτώσεις" σε μια εποχή που μόνο οι "έκπτωτοι" επιβιώνουν. Οι περισσότεροι θα τον ρωτούσαν ακόμα και σήμερα για την Ελένη Μενεγάκη- με την οποία συνεργάστηκε πάρα πολλά χρόνια-, προκειμένου να βγάλουν στο φως καμία νέα κόντρα, κανένα πιπεράτο σχόλιο. Εγώ, πάλι, επέλεξα να το "πάρω" αλλιώς...Είχε τόσο σπουδαία πράγματα να μου πει, για να αναλωθώ πάλι στις ίδιες και τις ίδιες "κουτσομπολίστικες" ερωτήσεις.

Ο εκ φύσεως και εκ θέσεως άνθρωπος χαμηλών τόνων, που δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του, ο οποίος διακρίνεται για την ειλικρίνεια και την ρεαλιστική αντιμετώπιση των προβλημάτων (όπως διάβαζα παντού), ο ευαίσθητος αλλά όχι μαλάκας (όπως με διόρθωσε εκείνος) μίλησε εκ βαθέων στο moirasou.org. Τον ευχαριστούμε θερμά!

1. Επιτρέψτε μου να ξεκινήσω τη συνέντευξή μας λίγο ανορθόδοξα, θέλοντας να εστιάσω σε μια ανάρτησή σας στον προσωπικό σας λογαριασμό στο facebook, η οποία ανέφερε χαρακτηριστικά: «Σκέπτομαι, η Ελλάδα πρέπει να αλλάξει. Ξανασκέπτομαι, ο χαρακτήρας του Έλληνα μπορεί να αλλάξει»; Νιώθετε απηυδισμένος από όσα συμβαίνουν στη χώρα μας;

Απηυδισμένος όχι. Απογοητευμένος ναι. Δεν μπορεί να αλλάξει κάτι με τα μυαλά και τις συνήθειες που κουβαλάμε αιώνες τώρα. Αυτό που γνωρίζουμε να κάνουμε τέλεια, είναι να καταστρέφουμε ό,τι καλό υπάρχει γύρω  μας. Είμαστε αυτοκαταστροφικοί. Το 50% έχει κόμπλεξ ανωτερότητας και το άλλο 50% κόμπλεξ κατωτερότητας. Το DNΑ μας βλέπεις......  

2. Διαβάζοντας λίγα πράγματα για εσάς, προτού σας ζητήσω να μου παραχωρήσετε αυτήν την συνέντευξη, προσπάθησα να «χτίσω» στο μυαλό μου το προφίλ σας: «Εκ φύσεως και εκ θέσεως άνθρωπος χαμηλών τόνων, δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του, διακρίνεται για την ειλικρίνεια και την ρεαλιστική αντιμετώπιση των διαφόρων προβλημάτων, ευθύς…». Να το συνοψίσω, λέγοντας: «Ρεαλιστικά ρομαντικός και ρομαντικά ρεαλιστής»;

Είμαι ρεαλιστής. Ευαίσθητος. Μου έχει κοστίσει αυτό αρκετές φόρες. Υπάρχουν άνθρωποι που τον ευαίσθητο τον θεωρούν μαλάκα. Ναι, είμαι και ρομαντικός. Είμαι, όμως, και πολύ προσγειωμένος. Δεν πετάω στα συννεφα. 

3. Χαρακτηρίζεστε ευρέως ως ο «σκηνοθέτης των μεγάλων επιτυχιών». Δεν ίσχυε στην καριέρα σας ότι οι παρουσιαστές καρπώνονται τις επιτυχίες και οι σκηνοθέτες φορτώνονται τις αποτυχίες;

Η αλήθεια είναι ότι σε μια επιτυχία ή αποτυχία, ο κάθε συντελεστής έχει το μερίδιο του. Αυτό σε πολλούς δε βολεύει. Θέλουν να σε πείσουν ότι η επιτυχία οφείλεται στον ένα και μοναδικό και η αποτυχία σε όλους τους υπόλοιπους. Σήμερα ποια επιτυχία να καρπωθείς; Όλα είναι στο πόδι. Δύο με τρείς δουλειές, κι αυτές αν αξίζουν.  

4. Μετά από τόσα χρόνια εμπειρίας, επιλέξατε συνειδητά να απέχετε. Νιώθετε ότι θα αναγκαζόσασταν να κάνετε εκπτώσεις, αν μπαίνατε στον «χορό», όπως έχει διαμορφωθεί στις μέρες μας; Εκπτώσεις σε οικονομικό και ποιοτικό επίπεδο;

Όπως και η ίδια είπες, επέλεξα συνειδητά να απέχω. Τόσο απλά. Για το μέλλον δε γνωρίζω. Το βρίσκω δύσκολο. 

5. Τα ιδιωτικά κανάλια επιχειρούν να ρίξουν φως στο webtv. Τι σας λέει η εμπειρία σας; Είμαστε έτοιμοι ως τηλεθεατές για μια τέτοια στροφή;

Το Webtv έχει πολύ ενδιαφέρον. Αρκεί να γίνει σωστά. Τί έχει γίνει σωστά, όμως, μέχρι σήμερα; Όλοι γνωρίζουν τα πάντα. Έχεις ακούσει τη φράση "..αφού στο λέω εγώ..". Τέρμα. Αφού το λέει αυτός, έτσι είναι. Το Webtv για γίνει, θέλει γνώστες του είδους. Τόσο απλά. 

6. Σας πείθουν αύριο με κάποιον τρόπο να επανέλθετε. Σας δίνουν το ελεύθερο, λοιπόν, να στήσετε μια εκπομπή όπως την θέλετε εσείς, με όποιο budget, με όποιον παρουσιαστή, σε όποιο κανάλι. Τι θα έπρεπε να περιμένουμε;

Να επανέλθω αύριο αποκλείεται. Για μεθαύριο, δεν το γνωρίζω.

7. Η καταγωγή σας από την Αίγυπτο σας βοήθησε να δικτυωθείτε τηλεοπτικά, όπως έχετε δηλώσει, και στην Μέση Ανατολή. Γιατί εκεί σύμβουλος τηλεοπτικών παραγωγών και σκηνοθέτης live ψυχολογικών εκπομπών κι όχι εδώ; Σιχαθήκατε την έλλειψη αισθητικής στις ψυχαγωγικές εκπομπές, την έλλειψη ειλικρίνειας στις πολιτικές εκπομπές;

Στην Ελλάδα κουράστηκα ψυχολογικά γενικά. Δεν υπάρχει αισθητική σε όλους τους τομείς της ζωής μας. Οι "τρικλοποδιές" στο μεγαλείο τους. Οι "λυκοφιλίες", το"γλύψιμο", οι "δήθεν"... Τρία πουλάκια κάθονται. Τα έχω ζήσει. Τα γνωρίζω καλά.

8. Ας υποθέσουμε ότι κάνουμε μια «Κιβωτό του Νώε» σε τηλεοπτικό επίπεδο. Ποιοί θα πρέπει πάση θυσία να…επιζήσουν;

Μη κάνετε "Κιβωτό του Νώε" σε τηλεοπτικό επίπεδο, θα χάσετε τα χρήματα σας. Μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού, αυτοί που πρέπει να επιζησουν  

9. Η σελίδα μας λέγεται «moirasou». Κάποια στιγμή, λοιπόν, δε διστάσατε να μοιραστείτε ότι σε κάποια φάση της ζωής σας πίνατε πολύ, χωρίς ωστόσο να μεθάτε. Τι σας ώθησε να μοιραστείτε κάτι τέτοιο; Ήταν ένας καλός τρόπος να ευαισθητοποιήσετε μια μερίδα κόσμου που πιστεύει ότι δεν μπορεί να ξεπεράσει μια τέτοια στιγμή αδυναμίας;

Πραγματι, στο παρελθόν έπινα πολύ. Δε μεθούσα. Αυτό δεν ήταν καλό. Γλύτωσα. Ίσως να γινόμουν αλκοολικός. Το ποτό είναι χειρότερο από το τσιγάρο. Όλα με μέτρο. Αυτό είναι το φάρμακο.  

10. Αληθεύει ότι λατρεύετε τα ζώα; Ένας αγαπημένος μου άνθρωπος διατείνεται χιουμοριστικά ότι «από τότε που γνώρισα τους ανθρώπους, λάτρεψα τα ζώα», όπως έλεγε κάποιος. Είστε της ιδίας αντίληψης;

Αλήθεια είναι. Λατρεύω τα ζώα. Έχω χρόνια δικά μου και φροντίζω με τη γυναίκα μου αδέσποτα. Πιστεύω ότι τα ζώα είναι σημαντικότερα από τους ανθρώπους. Πρέπει να τα ζήσεις για να το καταλάβεις. Τα ζώα δεν τα έχουμε για "παιχνίδι" και μόλις πάμε διακοπές τα εγκαταλείπουμε στο δρόμο.

Οι...Emi-GREAT!

Φωτογραφίες: Γιάννης Μωϋσιάδης, jmoisiadis74@gmail.com

Τόπος φωτογράφησης: Charro negro, http://www.facebook.com/Charronegrofficial

 

Γιάννης Χανιωτάκης. Ο Emigre αυτοπροσώπως. 

Καθόμαστε σε μια γωνιά του Charro negro, όση ώρα τα υπόλοιπα παιδιά του συγκροτήματος ετοιμάζονται για τη φωτογράφηση. Με ακούει προσεχτικά. Με το ένα αυτί. Το άλλο είναι στα "παιδιά" του. Τα αγαπάει αυτά τα παιδιά, τους Emigre του. Δεν μου το λέει έτσι. Δεν μου το λέει καν. Το πρόσωπό του φωτίζεται, όμως,  "επικίνδυνα" κάθε φορά που μιλάει για αυτούς, για όσα έζησε και ζει μαζί τους, για όσα του χάρισαν και συνεχίζουν να του χαρίζουν. Μόλις τελειώνω τη συνέντευξη μαζί του, κλείνω το κασετοφωνάκι, και τον ευχαριστώ. Μου έδωσε "διαμαντάκια", τα οποία σας λέω εκ των προτέρων πως δεν κατάφερα να τα αποτυπώσω στην οθόνη σας. Πώς να αποτυπώσεις επακριβώς τον ενθουσιασμό του, πώς να σας δώσω να αντιληφθείτε τη λάμψη των ματιών του, πώς στο καλό να σας πείσω για εκείνη την ανατριχιαστική πραότητα που μου έβγαζε όταν μιλούσε για αυτό το παιδικό του όνειρο που κατάφερε να κάνει πραγματικότητα; 

Στο δρόμο προς το σπίτι μου, έβαλα τα ακουστικά μου και ξανάκουσα κλεφτά τη συνεντευξή μας. Ήρεμη δύναμη. Ήμουν τυχερή που διασταυρώθηκαν οι δρόμοι μας. Μόνο ένας τόσο ρομαντικά "τρελός" μπορεί να σε κάνει να ξαναπιστέψεις έστω και προς στιγμή στα όνειρά σου, μόνο μια τέτοια ιδιαίτερη προσωπικότητα μπορεί να σε κάνει να θέλεις να κυνηγήσεις το όνειρό σου, έστω κι αν αυτό αποδειχθεί κάποτε ένα πουκάμισο αδειανό, μιαν Ελένη... Γιάννη, σε ευχαριστώ! Στο χρωστάω...

Πριν έρθω στη σημερινή μας συνέντευξη, παρακολούθησα πολλές από τις συνεντεύξεις που δώσατε ως ιδρυτής αυτού του συγκροτήματος. Σε μια από αυτές, λοιπόν, υποστηρίξατε ότι είναι "ευτυχία" κάποιοι άνθρωποι να χτίζουν και να στηρίζουν τα όνειρά τους στους Emigre και κατ' επέκταση σε εσάς. Εσείς, όμως, πού τα στηρίζετε τα δικά σας όνειρα;

Μα κι εγώ στηρίζομαι σε εκείνους με τη σειρά μου. Πώς αλλιώς; Όταν ήμουν 4 ετών καθόμουν μπροστά στον καθρέφτη και έκανα πως παίζω με μια ξεκούρδιστη κιθάρα μπροστά σε χιλιάδες κόσμο. Αυτό ονειρεύομαι ακόμα, βέβαια, αλλά η αλήθεια είναι ότι το έχω εξελίξει. Ταυτόχρονα, νιώθω απέραντη ευθύνη απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους, απέναντι σε αυτά τα παιδιά. Πίστεψαν τους Emigre, τους αγάπησαν και εναπόθεσαν τα όνειρα και τις φιλοδοξίες τους πάνω τους. Σήμερα ταξιδεύουμε μαζί για να μπορούμε αύριο να απολαύσουμε αυτήν την μοναδική αύρα του ταξιδιού με τις πλούσιες εικόνες και στιγμές. Εκτός από τα παιδιά, δύναμη μου δίνει και αυτή η "φωνή", αυτή η φλόγα που πηγάζει από μέσα μου. Είναι, ξέρεις, αυτή η παιδική φωνή, αυτή η μυρωδιά. Ακολουθώ το όραμά μου, δεν έχω εναλλακτικές, δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Όλα αυτά τα χρόνια κυνηγάω ένα σύννεφο, ψάχνω ένα φτερό στον άνεμο, αλλά από αυτήν τη διαδικασία γίνομαι κάθε μέρα και καλύτερος. Μέσα από αυτήν τη διαδρομή έγινα καλύτερος φίλος, σύζυγος, Γιάννης στην τελική.

Φαντάζομαι ότι τα πρώτα χρόνια, αυτός ο δρόμος που αποφάσισες να περπατήσεις με τους Emigre σου είχε ανηφόρες και λακκούβες. Σήμερα, πώς είναι αυτός ο δρόμος; Στρώθηκε, αλήθεια, ποτέ με ροδοπέταλα;

 Ροδοπέταλα, ε; Μπα, όχι, ποτέ. Ο δρόμος είναι ακόμα το ίδιο δύσκολος, πολλές φορές και δυσκολότερος μη σου πω. Παραμένει δε το ίδιο ανηφορικός, αλλά δεν με χαλάει καθόλου. Αυτός είναι ο δρόμος μας και αυτόν θα περπατήσουμε. Ο δρόμος αυτός έκρυβε φωτιές αλλά μας έμαθε να μην τις φοβάμαστε. Ο δρόμος αυτός έκρυβε, όμως, και απύθμενη αγάπη. Μακάρι να μπορούσα να σου περιγράψω πόση αγάπη δεχόμαστε πάνω στην σκηνή. Έτσι, λοιπόν, αποφασίσαμε να ανεβαίνουμε ένα σκαλοπάτι την κάθε φορά. Ευτυχώς όλα αυτά τα χρόνια κάναμε σταθερά βήματα, με αποτέλεσμα να μπορούμε να είμαστε ακόμα ενεργοί, να μπορούμε ακόμα να υπάρχουμε. 

Οι Emigre είναι... Θα παίξεις μαζί μου το παιχνίδι του ορισμού;

Χμ, λοιπόν...Οι Emigre είναι ένας μαγικός κήπος γεμάτος όμορφα φρούτα και ωραίες μελωδίες. Είναι ένας κήπος γεμάτος όνειρα, γεμάτος φιλοδοξίες και χρώματα. Ένα πολύχρωμο παζλ από μυρωδιές, αύρα και αισθήσεις. Αυτό είναι. Τίποτα άλλο. Παρατηρούμε την καθημερινότητα γύρω μας, την περιγράφουμε και μέσα από όλα αυτά προσπαθούμε να γίνουμε καλύτεροι.

Το βιογραφικό σας είναι γεμάτο από σπουδαίες συνεργασίες. Ενδεικτικά, Σοφία Βόσσου, Μαρίνα Σκιαδαρέση, Σταμάτης Κραουνάκης, Ηρώ, Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, Γιώργος Μαζωνάκης, κ.α. Ξεχωριστή μνεία, όμως, γίνεται κάθε φορά στη συνεργασία σας με τον Αντώνη Ρέμος. Γιατί συμβαίνει αυτό;

Όλο αυτό με τον Αντώνη, ήταν ένα στοίχημα. Ένα στοίχημα που το κερδίσαμε αμφότεροι. Το κέρδος, μάλιστα, ήταν τελικά διπλό, αφού προέκυψε μέσα από όλο αυτό και μια υπέροχη φιλία. Ο Αντώνης μας έδωσε την ευκαιρία να πάρουμε μέρος στη μεγαλύτερη ελληνική παραγωγή μετά την μεταπολίτευση, μια παραγωγή αξίας ενός εκατομμυρίου ευρώ. Οι συνεργάτες ήρθαν από όλον τον κόσμο. Μια παραγωγή από την Όπερα του Ισραήλ και να φανταστείς ότι ήρθαν άτομα που συμμετέχουν στις παραγωγές της Celine Dion. Προς τιμή του, ο Αντώνης σε όλο αυτό δεν μας είχε στη θέση του "ορεκτικού". Αντιθέτως. Μας εμπιστεύτηκε, αλλά κι εμείς μεταξύ μας, τον βγάλαμε ασπροπρόσωπο.  Ήταν μια παράσταση που έκανε ρεκόρ εισιτηρίων, 200.000 εισιτήρια στην Αθήνα, έκανε 82 sold out παραστάσεις. Να φανταστείς, πήγαμε για ενάμισι μήνα και κάτσαμε ενάμισι χρόνο. Επιπλέον, κάναμε και μια τεράστια περιοδεία σε όλα τα στάδια και τα θέατρα της Ελλάδας και της Κύπρου. Η συνεργασία μας με τον Αντώνη ήτανμ αδιαμφισβήτητα, παράσημο στο βιογραφικό μας. Μια συνεργασία που οδήγησε και σε ένα υπέροχο τραγούδι, το "Σάββατο απόγευμα", κορυφαία δισκογραφική στιγμή και για τους δυο μας. Σε αυτό το τραγούδι, ο Αντώνης τραγούδησε στο δικό μας στυλ και νομίζω ότι ήταν μια ωραία παντρειά. 

Emigre σημαίνει μετανάστασης. Κάπου διάβασα ότι ήταν το παρατσούκλι σου;

Ναι, έτσι είναι. Ήμουν πολύ αφηρημένος στο σχολείο. Με πείραζαν οι συνομίληκοί μου. Παράλληλα, η καθηγήτρια εκείνη την εποχή μας είχε κάνει λόγο για τους μετανάστες, τους εμιγκρέδες. Ε δεν ήθελε και πολύ... Μάλιστα, τότε μου είχε κολλήσει και ένα τραγούδι του Μάλαμα που έλεγε: "Μετανάστες είμαστε σε ξένη αγκαλιά...". Όταν, λοιπόν, έκανα τα demo των Εmigré και έπρεπε να βρω έναν τίτλο για το όλο project, το όνομα μου ήρθε εύκολα. Είχα, βλέπεις, μνήμη να πατήσω για να χτίσω. 

Αυτό κάνεις κι εσύ μέσα στο συγκρότημα; "Μεταναστεύεις" μια στη σύνθεση, μια στην στιχουργική, μια στην ηλεκτρική κιθάρα; 

Δεν το εισπράττω έτσι. Δεν είναι μετανάστευση, επειδή όλα αυτά μαζί είμαι εγώ. Αλλά τελικά, πρέπει να προσέχουμε τι ευχόμαστε. Εγώ αναγκάστηκα να "μεταναστεύσω" λόγω του συγκροτήματος στην Αθήνα ενώ συνεργάτες μου βρίσκονται ήδη στη Νέα Υόρκη για να ψάξουν το δικό τους όνειρο. Ξέρεις, είναι πολλές οι φορές που είπα ότι κάπου εδώ τελειώνει η...μετανάστευσή μου και βάλθηκα να τα πετάξω όλα στον αέρα και να τα παρατήσω. Πολλές φορές χτυπάει κόκκινο η κόπωση. Δεν έχει μόνο χαρές αυτή η φάση, έχει και χιλιάδες εργατοώρες δουλειάς. Εμένα η δουλειά μου είναι οι Emigre, οι ελεύθερες ώρες μου είναι πάλι αυτοί. Η προσέγγισή μου είναι καρδιακή με αυτό το συγκρότημα. Όσες φορές είπα "τέλος, ως εδώ", άλλες τόσες είπα "πάμε πιο δυνατά"!

 Ναι, αλλά όπως και να το κάνουμε, αλλιώς ζεις νομαδικά στα 18 σου, αλλιώς στα 28 σου, αλλιώς αργότερα. Έχεις τις ίδιες αντοχές;

Σε καμία περίπτωση.  Παλιότερα δεν λογάριαζα την κούραση, τις μετακινήσεις, το τζάμπα. Με τα χρόνια, φυσικά, όλα αλλάζουν, τα πόδια δεν παίρνουν το ίδιο εύκολα. Όλα αυτά, μέχρι να ανέβω στην σκηνή. Επειδή όταν είμαι εκεί πάνω, όλα είναι όπως το πρώτο live. Κατεβαίνω κάθε φορά δέκα χρόνια νεώτερος. Κάθε φορά που είμαι πάνω στην σκηνή με τα παιδιά, κλείνω τα μάτια και δοξάζω τον Θεό για την "τρέλα" που μου έδωσε. Αν ήμουν πιο συντηρητικός, αν δεν άρπαζα κάθε ευκαιρία, σήμερα δεν θα ήμουν εδώ. Είναι η πίστη ενός τρελού... Πες το έτσι. Ας το σκεφτούμε κι έτσι, όμως. Τις περισσότερες φορές αυτή η πίστη είναι που σώζει καταστάσεις, έθνη, λαούς, καρδιές, σπίτια και οικογένεια. Χαλάλι!

Ευχαριστώ. 

Εγώ.

Με την Αναστασία τα είπαμε, λίγο προτού φύγω από τον χώρο της συνέντευξης. Τα αγόρια, βλέπετε, της παρέας ήταν πιο φασαριόζικα, σε αντίθεση με εκείνη που ήταν πιο ήσυχη και χαμηλών τόνων. Την παρακολουθούσα όση ώρα περίμενε να φωτογραφηθούν οι φίλοι της και αναρωτιόμουν πώς γίνεται το ίδιο κορίτσι να μεταμορφώνεται με τέτοιο τρόπο πάνω στην σκηνή. Ποτέ δεν θα ξεχάσω το live της. Πετάχτηκε πάνω, ο Γιάννης Χανιωτάκης την χειροφίλησε και το κορίτσι με τους χαμηλούς τόνους μεταμορφώθηκε σε "τίγρη". Όχι, λάθος. Σε τίγρη, χωρίς εισαγωγικά. Ζούσε το κάθε κομμάτι με τόση ένταση που ειλικρινά προσπαθούσα κάθε φορά να καταλάβω αν περνάει κάτι αντίστοιχο και στην προσωπική της ζωή, κάτι που θα ήταν αδύνατο, καθώς τα κομμάτια είναι μεταξύ τους τόσο διαφορετικά. Το "κορίτσι-χαμαιλέοντας", όπως αποφάσισα να το φωνάζω από εδώ και στο εξής, μίλησε στο moirasou.org και μας απέδειξε ότι μπορείς να είσαι ντίβα, χωρίς να είσαι "ντίβα". Ο νοών νοείτω.

Όταν έγινες μέλος του συγκροτήματος, οι Emigre είχαν ήδη διανύσει μια μεγάλη απόσταση και είχε τη δική του ιστορία. Πόσο εύκολο είναι να μπαίνεις ξαφνικά σε ένα συγκρότημα που έχει ήδη το κοινό του;

Η πρώτη λέξη που μου έρχεται για να περιγράψω το πώς είναι, είναι η λέξη ΕΥΘΥΝΗ. Από την μία, μπαίνει σε μια ήδη στρωμένη κατάσταση. Κάποιοι άνθρωποι δούλεψαν χρόνια για να βρω κάποια πράγματα εγώ τώρα πιο εύκολα. Είναι αλλιώς να ξεκινάς εντελώς από την αρχή και αλλιώς να υπάρχει από πίσω ένα τόσο βαρύ βιογραφικό. Από την άλλη, όμως, υπάρχει και ένα ιδιαιτέρως δύσκολο κομμάτι: το κομμάτι της σύγκρισης. Προσπάθησα να πάρω το καλό και από αυτό. Η σύγκριση σε κάνει και να βελτιώνεσαι και να προσπαθείς κάθε μέρα να γίνει ολοένα και καλύτερος. 

Αποφάσισα να σε φωνάζω πια "χαμαιλέοντα". Πώς ένα κορίτσι μπορεί να είναι τόσο χαμηλών τόνων εκτός σκηνής και να πατάει συνεχώς το "γκάζι" πάνω στην σκηνή; Ταλέντο;

Επιλογή. Στην προσωπική μου ζωή δεν αντέχω τις εντάσεις, στην σκηνή όμως μεταλλάσσομαι, εκτονώνομαι. Στην σκηνή δίνω τη ζωή μου, την ψυχή μου, όλο μου το "είναι".

Κλείνοντας, θέλω να σε ρωτήσω πώς είναι να είσαι Emigre, μετανάστης, νομάς. Δεν είναι το ίδιο εύκολο για μια γυναίκα όπως είσαι εσύ και για έναν άντρα, όπως είναι τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματός σας. Με μια βαλίτσα στο χέρι...

Ξέρεις τι είναι αυτό που αγαπάω στους Emigre; Αυτό ακριβώς. Σήμερα εδώ, αύριο εκεί, μεθαύριο θα δούμε. Δεν έχω ακόμα υποχρεώσεις να με κρατάνε πίσω. Όπου γη(ς) κα πατρίς.

Σε ευχαριστώ. 

Να είσαι καλά. 

Συμπληρωματικά, διαβάστε:

http://moirasou.blogspot.gr/2012/09/h-emigre.html

http://moirasou.blogspot.gr/2012/09/emigre-1.html

H…mamacita Πηνελόπη Αναστασοπούλου!

Συνέντευξη: Βίλυ Αργυρούδη

 

Η συνέντευξη με την Πηνελόπη έμοιαζε με απόδραση σε λούνα παρκ. Μια επίσκεψη στην τεράστια πολύχρωμη ρόδα, εκεί που νιώθεις ελεύθερος όσο ποτέ άλλοτε, κάθε φορά που αναφερόταν στους Mamacita On Fire, μια απόπειρα στα «συγκρουόμενα» όταν μιλούσε για την ροκ πλευρά της, με μια βαθιά ανάσα στο «σφυρί» όταν καταδίκαζε την κακοπροαίρετη κριτική και ένα γρήγορο πέρασμα από το «τρενάκι του τρόμου» όταν δε δίσταζε να συμφωνήσει με το σχόλιο μου πως εάν "σκύβεις" συνέχεια, θα σε «πηδάνε» και συνέχεια.

Την παρακολουθώ όση ώρα απαντάει στις ερωτήσεις μου και υποσυνείδητα καταλήγω στο συμπέρασμα ότι θα μπορούσε να ανήκει και αλλού. Σε άλλη εποχή, σε άλλη δεκαετία: Ίσως στη δεκαετία του 1930, όπου η μόδα θα συναντήσει τον κινηματογράφο -ο κορσές θα έχει μείνει στο αμαρτωλό παρελθόν- και οι γυναίκες θα έχουν την ανάγκη να είναι συνεχώς λαμπερές, όπως οι αγαπημένες τους πρωταγωνίστριες.  Ίσως πάλι στα ΄50s, την πιο κολακευτική δεκαετία για τη γυναίκα όπως συνηθίζουν να λένε, την εποχή που οι γραμμές ακολουθούν το κορμί τονίζοντας τα ωραιότερα σημεία του. Αν και είμαι βέβαιη ότι θα της πήγαιναν πολύ και τα ‘80s, η δεκαετία της υπερβολής και η αμέσως επόμενη, αυτή των ‘90s όπου η απλότητα θα έπαιρνε την σκυτάλη.
Επειδή η mamacita Πηνελόπη χρειάστηκε μόνο λίγα λεπτά για να με πείσει ότι συνδυάζει με απόλυτα φυσικό τρόπο τον ρομαντισμό με τη δυναμικότητα, την “ροκιά” με τη μουσική των μιούζικαλ, το «καλώς ήρθες» με το «Αντίο».

Η Πηνελόπη που στοιχηματίζω ότι δεν θα «μάσαγε» να περιμένει για δεκαετίες τον «Οδυσσέα» της, μοιράστηκε στο moirasou πως το να μοιράζεσαι είναι αρετή και ΝΑΙ, αξίζει τον κόπο, ακόμα κι αν αργότερα φας τα μούτρα σου. 

Διάβασα την ιστορία των Mamacita On Fire λίγο προτού συναντηθούμε και τώρα πια βλέπω και από κοντά το τατουάζ που «χτύπησες» για να τους κουβαλάς πάντα και παντού μαζί σου… Παρόλα αυτά, θέλω να μου την πεις ξανά εσύ. Όπως την βίωσες, όπως την έχεις αποθηκεύσει στον «σκληρό» σου δίσκο.

Τον Θοδωρή Μαραντίνη από τους Ονιράμα δεν τον γνώριζα προσωπικά αλλά ίσως με είχε ακούσει κάποια στιγμή να τραγουδάω και με κάλεσε να συμμετέχω σε ένα live τους. Ουσιαστικά είχα κληθεί ως guest, ως ηθοποιός. Αυτό που έζησα, όμως, μαζί τους πάνω στην σκηνή ήταν συγκλονιστικό. Ένα σύντομο μουσικό ταξίδι που θα με έκανε, όμως, να δω τα πράγματα εντελώς διαφορετικά. Ξαφνικά, από το πουθενά, ένιωσα μια πρωτόγνωρη ελευθερία. Και να φανταστείς ότι μέχρι εκείνη την στιγμή απέφευγα να ασχοληθώ με αυτόν τον χώρο, παρά μόνο στο πλαίσιο των μιούζικαλ που αγαπούσα και αποτελούσαν πάντα πρώτιστο επαγγελματικό μου στόχο. Λίγο καιρό μετά από εκείνη τη μοναδική εμπειρία, μου ζητήθηκε να κάνω ένα live στο Balux, συνεπώς έπρεπε να φτιάξω μια ομάδα. Μαζί με κάποιο παιδί από τα ιδρυτικά μέλη, το οποίο δεν βρίσκεται αυτήν την στιγμή μαζί μας στο συγκρότημα, φτιάξαμε αυτήν την ομάδα και αρχίσαμε να παρουσιάζουμε προς τα έξω, αυτό που κάναμε στα σπίτια μας για να περάσουμε εμείς καλά, καθώς δεν είμαστε από τα παιδιά που βγαίνουμε πολύ έξω. Το τατουάζ που βλέπεις στο χέρι μου, όπως και όλα τα τατουάζ στο σώμα μου, είναι για να μου θυμίζουν καθοριστικές στιγμές της ζωής μου. Οι Mamacita Οn Fire για μένα είναι το παιδί μας, ένα παιδί που όλη μου η υπόσταση κινείται γύρω από αυτό. 

Παρότι σου είχαν γίνει προτάσεις και για τα προηγούμενα “dancing with the stars” κι εσύ με τη σειρά σου αρνιόσουν πεισματικά τις προτάσεις, καθώς δήλωνες ότι δεν σε αφορά το κομμάτι του ανταγωνισμού, τόλμησες να πάρεις μέρος στο «dancing on the ice”, ένα ομολογουμένως πιο δύσκολο εγχείρημα…

Έχεις δίκιο. Το έκανα. Και το έκανα γιατί το “dancing” ήταν η καλύτερη και η πιο σοβαρή πρόταση που μου έγινε φέτος. Να μην ξεχνάμε, άλλωστε, ότι επρόκειτο για κανονικότατη δουλειά, η οποία πλήρωνε και κανονικότατα. Όσο για το ανταγωνιστικό κομμάτι, εξακολουθώ να λέω ότι δεν με ενδιέφερε ποτέ. Στο “dancing” ήθελα να μείνω μέχρι το τέλος για πολλούς λόγους: μάθαινα κάτι καινούριο που το γούσταρα και μου έφτιαχνε τη διάθεση, περνούσα πολύ καλά με τα παιδιά και πληρωνόμουν με το επεισόδιο, συνεπώς με συνέφερε να μείνω μέχρι και το τέλος. Και όποιος βιαστεί να κρίνει αυτό που λέω, τον προκαλώ να είναι αυτός που θα βάλει τραπέζι στο φαγητό μας, προκειμένου να μην απαντάμε θετικά σε ανάλογες προτάσεις. Τελευταία, με τα όσα έχω ακούσει, έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η κακοπροαίρετη κριτική είναι ένα ποινικό αδίκημα, το οποίο πρέπει και να διώκεται. Στο “dancing” οφείλω να πω ότι χρωστάω πολλά. 

Να υποθέσω ότι μετά από αυτό το σόου σκέφτηκες και πιο θετικά την προοπτική ενός μιούζικαλ; Αλήθεια, πιστεύεις ότι θα υπάρχουν πια τέτοιες ευκαιρίες ή τελείωσαν κι αυτές μαζί με την εποχή των «παχιών αγελάδων»;

Όπως σου είπα, το μιούζικαλ ήταν πάντα στόχος. Να δεις που μέσα στην κρίση θα γίνουν ωραία πράγματα. Ουσιαστικά… Δεν λέω ότι δεν θα ήταν ωραία να ζούσα στην εποχή των «παχιών αγελάδων». Αν υποθέσουμε ότι θα ήταν τότε η καριέρα μου στη φάση που είναι τώρα-την λέξη καριέρα βάλ’ την σε εισαγωγικά, μην ακουστώ υπερφίαλη- θα ζούσα πολύ πολύ άνετα, κάτι που δεν συμβαίνει σήμερα. Δεν πειράζει, όμως. Σκέφτομαι ότι ανήκω στη γενιά που θα κληθεί να βάλει τις βάσεις για μια καινούρια αρχή κι αυτό δεν θα μπορούσε παρά να είναι μια ευτυχής συγκυρία από μόνο του. 

Αν θα έπρεπε να σου βάλω μια «λεζάντα», θα ταίριαζε η λέξη «ροκ»; Ή τελικά η λέξη «ροκ» κρύβει μέσα της μια σκληρότητα που δεν είναι… απόλυτα εσύ;

Προχθές άκουγα κάπου τον Χρήστο Δάντη να λέει ότι όλα πια θεωρούνται ροκ. Για μένα «ροκ» είναι να είσαι ο εαυτός σου, ο εαυτός σου χωρίς να χρειάζεται να πατάς πάνω σε κεφάλια άλλων για να το πετύχεις. Ακούγεται εύκολο αλλά δεν είναι. Δεν είναι εύκολο να ζεις τις στιγμές, έτσι όπως θέλεις εσύ. Όσο για το σκληρό που λες, μη ξεχνάς ότι τις πιο ερωτικές, τις πιο ευαίσθητες, τις πιο αισθαντικές μπαλάντες, τις έχουν γράψει μεγαλόσωμοι άντρες με μακριά μαλλιά, με καρφιά, με τα όλα τους. 

Σε έχουμε στο μυαλό μας ως ένα τέρμα δυναμικό κορίτσι, που δεν μασάει να δηλώσει ότι γυμνάζει το πάνω μέρος του σώματός της με έναν στύλο από αυτούς που έχουν στο Pole dancing (και μάλιστα μια εποχή που δεν ήταν στη μόδα αυτός ο τρόπος, όπως συμβαίνει σήμερα) ενώ παράλληλα ομολογεί ότι έχει σμπαραλιαστεί από τους μεγαλύτερους άνδρες-συντρόφους της στη ζωή και προτιμά πια να είναι πιο αυστηρή στις επιλογές της. Πώς συνδυάζεις τόσο νομοτελειακά την ευαισθησία με το δυναμισμό σου;

Οι γυναίκες είμαστε δυναμικές από τη φύση μας καθώς έχουμε κληθεί από την ίδια τη φύση να είμαστε εμείς αυτές που θα φέρουμε στον κόσμο τα παιδιά μας. Μπορώ να είμαι και δυναμική και ευαίσθητη συγχρόνως, όλοι είμαστε κατά βάθος. Από τον άνδρα που θα είναι δίπλα μου ζητάω κάτι πολύ απλό: Να είναι δύο βηματάκια εμπρός μου. Ας είναι και δίπλα μου. Δεν τον θέλω να είναι βήματα πίσω από εμένα, ούτε πολύ μπροστά και να μην μπορώ να τον φτάσω. Είμαι σε μια φάση της ζωής μου που χρειάζομαι ισορροπία.

Αν σε ρωτούσα ποια θα ήταν η ιδανική επαγγελματική πρόταση που θα ήθελες να έρθει τώρα στην καριέρα σου;

Δε θα μπορούσα να σου απαντήσω με ακρίβεια. Θα περιοριζόμουν στο να σου πω ότι ιδανικά θα ήθελα η μουσική που θα κυκλοφορήσουμε σε λίγο καιρό από σήμερα, να έχει την απήχηση που φαντάζομαι ότι θα έχει. Έχω μεγάλα όνειρα. Ψηλούς στόχους. Δεν μπορώ να τους κοινοποιήσω, όμως, αν πρώτα δεν υλοποιηθούν. Σε αυτήν την δουλειά, έχουν την τάση να παίρνουν με το «έτσι θέλω» τα όνειρά σου και να τα πατάνε. Να σε κάνουν να πιστεύεις ότι δε δικαιούσαι να έχεις όνειρα, γιατί θα θεωρηθείς αυτόματα υπερόπτης και εγωκεντρικός. Ας είμαστε καλά και ας έχουμε την τύχη να τα βλέπουμε να συμβαίνουν…

Γιατί νιώθω ότι βάζεις «φρένο» όταν μου μιλάς για τα όνειρά σου;

Ίσως επειδή είμαι πληγωμένη. Η δημοσιότητα είναι φυσική συνέπεια της δουλειάς μου και το αναγνωρίζω. Δεν παύει, όμως, να είναι και ένα αδηφάγο ζώο που τρέφεται από ανθρώπους που δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους. Δεν τους βάζω όλους στο ίδιο τσουβάλι. Άλλο πράγμα η δημοσιογραφία, άλλο η κριτική και άλλο η κριτική από ανθρώπους που κρίνουν ένα αντικείμενο που δε γνωρίζουν. Και ναι, σε πληγώνει να χρησιμοποιούν το όνομά σου, την προσωπικότητα και τη δουλειά σου, απλά για να περάσουν κάποιοι την ώρα τους. 

Τα λες πάντα και όλα «έξω από τα δόντια»; Κι αν ναι, στο τέλος της ημέρας ποιος είναι ο απολογισμός; Χασούρα ή νίκη;

Το συζητάς; Στο τέλος της ημέρας, μού μένει μόνο η νίκη. Όλα ένα παιχνίδι είναι, ένα παιχνίδι που η χασούρα δεν πρέπει να σε σταματάει ποτέ. Δεν υπάρχει χρόνος και χώρος να μας πάρει από κάτω. Δεν έχω αυτήν την «πολυτέλεια», επειδή δουλειά μου είναι να κάνω τον κόσμο να περνάει καλά. Από την άλλη, δε θα σου κρύψω ότι και στη δουλειά μου πια είμαι πιο προσεχτική. Προσπαθώ να περιορίσω μερικές φορές τον αυθορμητισμό και την παρορμητικότητά μου γιατί διαπιστώνω ότι παρεξηγείται. Επιπλέον, έχω γίνει αρκετά πιο αυστηρή.

Λίγο πριν σε ευχαριστήσω που δέχθηκες να δώσεις συνέντευξη στο moirasou, να σε ρωτήσω αν συνηθίζεις να… μοιράζεσαι.

Με έμαθαν να μοιράζομαι. Οι γονείς μου. Το ίδιο έκαναν κι αυτοί, από πάντα. Είναι μαγκιά το να μοιράζεσαι… Αρετή! Αν δεν μοιράζομαι, δεν υφίσταμαι. Άλλωστε, σε αυτόν τον χώρο δεν μπορείς να κάνεις και κάτι διαφορετικό. Για να ετοιμάσεις κάποιο project, θα πρέπει να περάσεις άπλετο χρόνο με τους συνεργάτες σου. Να μοιραστείς μαζί τους  την καθημερινότητά σου, τη ζωή σου, να τους κάνεις φίλους, να γίνουν η οικογένεια σου. Κάποιοι από αυτούς θα μείνουν, κάποιοι θα φύγουν μόλις τελειώσει αυτό που ετοιμάζατε. Δεν πειράζει. Αυτό συμβαίνει. Αυτό συμβαίνει, ακόμα και τις φορές που την πατάς. Φτάνει το μάθημα που θα πάρεις από αυτήν τη «μοιρασιά», να το χρησιμοποιήσεις προς γνώση και συμμόρφωση. Εσύ δε θα αλλάξεις τις αρχές σου για κάποιον τυχάρπαστο, για κάποιον επιτήδειο, όπως έλεγαν και οι παλιοί. Το «τα δικά σου δικά μου και τα δικά μου πάλι δικά μου» δεν ταιριάζει στον τρόπο ζωής μου,στον τρόπο σκέψης μου και είναι μια στάση που δεν θα υιοθετήσω ποτέ, ό,τι και να μου συμβεί αργότερα. Μοιραστείτε, λοιπόν…

Ρίξτε μια ματιά εδώ, για να κολλήσετε μαζί τους:

http://www.youtube.com/watch?v=5jMwd4QPjEA&list=UUWZzzlUMcKH71jVRORTULbw&index=1&feature=plcp

Και εδώ, για να μπείτε κλεφτά στα "παρασκήνια":

 http://moirasou.blogspot.gr/2012/09/mamacita-on-fire.html

*Η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε στο Bungalow White στη Θεσσαλονίκη, όπου οι Mamacita On Fire έδωσαν μια μοναδική συναυλία. Διοργανωτές της βραδιάς οι Display Productions.

*Ευχαριστώ θερμά την Αρετή Παπαδοπούλου, που ήταν ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα σε εμένα και την Πηνελόπη.