Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αποσπάσματα.... Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αποσπάσματα.... Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 6 Δεκεμβρίου 2012

Ελεύθερη ή όχι...

Από το βιβλίο  A woman in this city, Εκδόσεις ΜΑΡΑΘΙΑ


Δε χαίρομαι που είμαι ελεύθερη γιατί:

  • Όταν αρρωσταίνω με πιάνει γκρίνια και δεν έχω κάποιον να με ανεχτεί και να νιώσω έτσι καλύτερα. 
  • Δεν έχω πού να χώσω τα κρύα πόδια μου το βράδυ. 
  • Όταν κλαίω με κάτι στην τηλεόραση δεν έχω κάποιον να κοιτάξω και να με καταλάβει, ή να με κοροιδέψει.
  • Όταν έχω ορεξούλες μου κόβονται γιατί δεν θέλω τον πρώτο τυχόντα, ούτε την βρίσκω με μπαταρίες. 
  • Δεν έχω κάποιον να βασιστώ για την μικρή, εάν αρρωστήσω. 
  • Δεν συναναστρέφομαι εύκολα με ζευγάρια κι βραδιές μπιρίμπα. 
  • Δεν έχω αμάξι, δύσκολα μπορώ να ψωνίσω και δεν έχω κάποιον να κατεβάσει τα πράγματα από το πατάρι ή να αλλάξει μια λάμπα. 
  • Μου λείπει το χάδι στο μάγουλό μου κι η θέα δύο ματιών μέσα στα μάτια μου. 
  • Μου λείπει η αίσθηση ότι με κάποιον αγαπιόμαστε. 
  • Σπαταλάω ενέργεια για να επιβιώσουμε ενώ θα ήθελα να χτίσουμε. 
  • Θα ήθελα -ίσως- και ένα ακόμα παιδί. 
  • Κάνω παρέα με μικρότερους και νιώθω λίγο εκτός. 
  • Δεν μπορώ να αφεθώ στα χέρια του άλλου και να κάνω ένα διάλειμμα. 
  • Δεν θέλω να ειμαι από αυτές που αφοσιώνονται στο παιδί τους και δεν κάνουν τίποτα άλλο. 
  • Δεν νιώθω ασφαλής. 
Χαίρομαι που είμαι ελεύθερη γιατί:

  • Μπορώ να βγω κάποια βράδια και να θυμηθω ότι είμαι ακόμα ζωντανή. 
  • Δεν έχω να σπάω το κεφάλι μου για το μαγείρεμα, ούτε πιέζομαι για πλυντήριο κι σιδέρωμ και άλλα βάρη ενός τρίτου προσώπου. 
  • Ο μεγάλος έρωτας μπορεί να είναι ακόμα εκεί έξω και να έρθει. 
  • Δεν δίνω λογαριασμό σε ποιόν μιλάω, γιατί, και άλλες τέτοιες αηδίες. 
  • Δεν πρέπει να χαιδεύω τον εγωισμό κι την ανασφάλεια του άλλου επειδή είμαι αυτή που είμαι. 
  • Δεν χρειάζεται να δικαιολογώ τις αποφάσεις μου και τις σκέψεις μου σε κανέναν. 
  • Δεν πάω κάμπινγκ ενώ δεν θέλω, επισκέψεις που δεν γουστάρω, και δεν ανέχομαι βλάκες ανεγκέφαλους φίλους ή σόι χώνευτο για χάρη της αρμονίας. 
  • Δεν βαριέμαι, ή αν βαριέμαι ξεκουνιέμαι, δεν χρειάζεται να περιμένω τη συμμετοχή του άλλου, ούτε να νιώθω άσχημα αν κάνω κάτι χωρίς αυτόν. 
  • Αποφασίζω τί είναι καλύτερο για το παιδί χωρίς ατελείωτες συζητήσεις. 
  • Γνωρίζω πολύ κόσμο και διευρύνω την αντίληψή μου.
  • Αυξηθηκε η αυτοπεποίθησή μου. 
  • Δεν χρειάζεται να είμαι θύμα, φύλακας ή αφεντικό κανενός. 
  • Αν θέλω πετάω τα ρούχα μου στο πάτωμα και τα ξανασηκώνω σε 2 βδομάδες. 
  • Δεν τσακώνομαι για το κοντρόλ. 
  • Δε νιώθω τύψεις κάθε φορά που θα μου μιλήσει ο οποιοσδήποτε, ούτε φόβο μη γίνει καβγάς. 
  • Δε φοβάμαι να δείξω ότι είμια καλή σε κάτι από φόβο μη δημιουργηθεί φασαρία. 
  • Φλερτάρω με πολλούς αν θέλω. 
  • Πήρα την ευθύνη του εαυτού μου στα χέρια μου και ωρίμασα. 
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: 
Τα παραπάνω είναι η γνώμη της συγγραφέος του βιβλίου A woman in this city, η οποία δηλώνει ότι στην τελική προτιμάει να είναι a single woman, αλλά δεν αντέχει το να είναι a single parent.
Εγώ πάλι, αν και υπήρξα μόνη μου πολλάαααα χρόνια (και ποτέ δεν το μετάνιωσα), δεν θα άλλαζα με τίποτα αυτά τα δύο ζεστά χέρια γύρω από το σώμα μου το βράδυ, πριν κοιμηθώ. Περί ορέξεως....




Δευτέρα 3 Δεκεμβρίου 2012

Γράμμα στον...Θεό.

Από το βιβλίο Ο Δρόμος της Ευτυχίας, Χόρχε Μπουκάϊ

 

 

Λένε πως...
Μια μέρα, στις αρχές του χειμώνα, φτάνει στο ταχυδρομείο ένα πολύ ιδιαίτερο γράμμα, με παραλήπτη τον Θεό.
Έκπληκτος, ο υπάλληλος που κάνει τη διαλογή των γραμμάτων κοιτάει τον αποστολέα.
Φτωχαδάκι.
Πράσινη παράγκα χωρίς αριθμό, οδός χωρίς αριθμό.
Πόλης επείγουσας ανάγκης, Νότος.
Παραξενεμένος ο υπαλληλος ανοίγει το γράμμα και διαβάζει:


Αγαπητέ Θεέ:
Δεν έμαθα ποτέ αν υπάρχεις στα σίγουρα. Αν, όμως, υπάρχεις, θα βρεθεί τρόπος να φτάσει το γράμμα μου σε εσένα. Σου γράφω γιατί έχω προβλήματα. Είμαι άνεργος, θα με πετάξουν έξω από το σπιτάκι που μένω γιατί έχω δύο μήνες να πληρώσω, και πάει καιρός που τα τέσσερα παιδιά μου δεν έχουν φάει ενα πιάτο ζεστό φαί. Αλλά το χειρότερο από όλα είναι ότι ο μικρότερος γιος μου έχει πυρετό και πρέπει να επειγόντως να πάρει φάρμακα. Ντρέπομαι που στο ζητάω, αλλά σε ικετεύω να μου στείλει 100 πέσος. Προσπαθώ να βρω δουλειά, κάτι μου υποσχέθηκαν αλλά... τίποτα. Κι όπως είμαι απελπισμένος και δεν ξέρω τί άλλο να κάνω, σου γράφω αυτό το γράμμα. Αν κάνεις κάτι για να βρω λεφτά, να είσαι βέβαιος ότι δεν πρόκειται να σε ξεχάσω ποτέ, και θα μάθω τα παιδιά μου να ακολουθούν το δρόμο σου.
Φτωχαδάκι. 


Τελειώνοντας την ανάγνωση του γράμματος, ο υπάλληλος νιώθει τρομερή θλίψη, απέραντη τρυφερότητα, αφάνταστο πόνο...
Βάζει το χέρι στην τσέπη του και βλέπει πως έχει 5 πέσος. Είναι τέλος του μήνα.
Υπολογίζει ότι χρειάζεται 80 λεπτά για να γυρίσει στο σπίτι του. Και σκέφτεται: 4,20.
Δεν ξέρει τί να κάνει.
Μετά, αρχίζει να τρέχει από γραφείο σε γραφείο με το γράμμα στο χέρι και να ζητάει από τον καθένα να δώσει ό,τι θέλει.
Κάθε υπάλληλος, συγκινημένος, δινει ό,τι μπορεί, που δεν είναι και πολλά, γιατί είμαστε και στο τέλος του μήνα. Ένα πέσο, πενήντα λεπτά, τρία πέσος...
Ώσπου στο τέλος της μερας, ο υπάλληλος μετράει τα χρήματα: 75 πέσος.
Αναρωτιεται τότε ο άνδρας. Τώρα, τί να κάνω; Να περιμένω έως την άλλη βδομάδα για να μαζέψω τα χρήματα; Ή να του στείλω όσα μάζεψα έως τώρα;
Όμως... το παιδί είναι άρρωστο... καλύτερα να του στείλω αυτά που έχω...
Βάζει τα 75 πέσος σε ένα φάκελο, γράφει τη διεύθυνση του παραλήπτη και δίνει το γράμμα στον ταχυδρόμο, που είναι ενήμερος κι αυτός για την ιστορία.
Δύο μέρες αργότερα, φτάνει στο ταχυδρομείο ένα άλλο γράμμα με παραλήπτη πάλι τον Θεό.


Αγαπημένε μου Θεέ,
Το ήξερα πως δεν θα με εγκατέλειπες. Δεν ξέρω πώς έφτασε το γράμμα μου, θέλω πάντως να ξέρεις, ότι μόλις έλαβα τα λεφτά, αγόρασα τα φάρμακα και τώρα ο Κατσίτο είναι εκτός κινδύνου. Πήρα φαγητό να φάνε τα παιδιά μου, πλήρωσα ένα μέρος από αυτά που χρωστούσα για το σπίτι, και επίσης με διαβεβαίωσαν ότι θα με πάρουν στη δουλειά που μου είχαν υποσχεθεί. Την άλλη βδομάδα πιάνω δουλειά. Σε ευγνωμονώ για αυτό που έκανες για εμάς, δεν θα ξεχάσω ποτέ, και νομίζω πως αν φροντίσεις να έχω δουλειά, δεν θα βρεθώ ποτέ στην ανάγκη να σου ζητήσω λεφτά. 

Υστερόγραφο: Επί τη ευκαιρία, να σου πω κάτι, αν είναι να στείλεις λεφτά σε κάποιον άλλον, μην τα στείλεις με το ταχυδρομείο, γιατί εμένα μου βούτηξαν 25 πέσος.  

Φτωχαδάκι

Συμπέρασμα: Ο άνθρωπος έχει την τάση να σαμποτάρει την ίδια την ευτυχία του κι ένας από τους πιο συνηθισμένους και αποτελεσματικούς τρόπους που χρησιμοποιεί για αυτό είναι να ψάχνει να βρει έστω και την παραμικρή ατέλεια, ακόμα και στις ωραιότερες καταστάσεις.

Τετάρτη 28 Νοεμβρίου 2012

Μια μεγάλη παρανόηση: Να νομίζεις ότι φτάνει η αγάπη.

Από το βιβλίο Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ, Χόρχε Μπουκάϊ





Λένε ότι
...εκείνοι που επηρεασμένοι από τα ρομαντικά μυθιστορήματα περιμένουν τον έρωτα της ζωής τους,
...εκείνοι που εξιδανικεύουν τη σχέση πιστεύοντας ότι θα βρουν τα πάντα εκεί,
...εκείνοι που πιστεύουν πως αν υπάρχει η αγάπη, τίποτα άλλο δεν έχει σημασία,
...εκείνοι που πιστεύουν στην ιστορία της αναζήτησης του ¨άλλου μου μισού¨,
...εκείνοι που η μοναδική τους φιλοσοφική αναφορά είναι η δύναμη της ρομαντικής αγάπης,
...εκείνοι που χρησιμοποίησαν τις ματαιώσεις τους για να δικαιολογήσουν τα πάντα,
...εκείνοι που θα μπορούσαν να αυτοκτονήσουν από αγάπη αλλά δεν είναι διατεθειμένοι να ζήσουν για χάρη της,
...εκείνοι που αγωνίζονται να υποστηρίξουν το αδύνατο: την ανεπιφύλακτη, την αιώνια, την απέραντη αγάπη,
...εκείνοι, τέλος, που αντί να βάλουν ποίηση στη ζωή τους, προσπαθούν να μετατρέψουν τη ζωή τους σε ποίημα αγάπης...

...δεν μπορεί να κάνουν λάθος.
Γιατί, μεταξύ άλλων, είναι όλο και περισσότεροι.

Και είναι αλήθεια. Δεν κάνουν λάθος, απλώς πρόκειται για παρανόηση:

Η ζωή είναι ένα τρυφερό πάρε-δώσε, όχι μια εμπορική συναλλαγή.
 
 
[...] Είναι προφανές πως η ιδέα της μεγάλης και ανεπιφύλακτης αγάπης τελειώνει μαζί με τους γονείς μας. Είναι βέβαιο πως δικαιούμαστε μια σωστή συμπεριφορά από τα αγαπημένα μας πρόσωπα, κι ότι είμαστε, κατά κάποιο τρόπο, υποχρεωμένοι να την ανταποδώσουμε. Είναι, όμως, απαραίτητο να δημιουργούμε και να ανανεώνουμε διαρκώς μια σχέση που θα διαπνέεται από σεβασμό και αγάπη.
Δεν μπορούμε να ζητάμε, συνεχώς, σαν μωρά, αυτήν την ανεπιφύλακτη, την παιδιάστικη κι ανύπαρκτη αγάπη.
Εγώ το ξέρω, εσύ το ξέρεις, όλοι το ξέρουμε...
Παρόλα αυτά, όμως, υπάρχουν φορές που απελπιζόμαστε γιατί δεν καταφέραμε να την συναντήσουμε, και συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε ότι κάποτε θα την βρούμε.
 
 
Η ενήλικη αγάπη δεν είναι ποτέ άνευ όρων. Εξαρτάται από το τί δίνω και τί παίρνω.
 
Και πρέπει να την τρέφω και να την φροντίζω. Δεν έχει σημασία πόσο έχω φτάσει να αγαπώ τον σύντροφό μου. Η αγάπη αυτή εξαρτάται από το πώς μου φέρεται ο άλλος, από το τί νιώθει για μένα, από το πώς αντιδρά.
Ομοίως, θα πρέπει να μάθουμε να φροντίζουμε τους φίλους μας, να τους ανταποδίδουμε την πραγματική τους αξία, να τους τιμάμε. Γιατί καμιά φορά ξεχνιόμαστε.
 
Πρέπει να μάθουμε να ζητάμε βοήθεια όταν δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι.
Πρέπει να μάθουμε να λέμε ευχαριστώ για αυτήν τη βοήθεια, να μπορούμε να την εκτιμήσουμε.
Πρέπει, επίσης, να μάθουμε να μην περιμένουμε το χειροκρότημα, την ευγνωμοσύνη ή την αναγνώριση, που μπορεί να έρθει, αλλά μπορεί και να μην έρθει.
Πρέπει να έχουμε το νου μας για να μην αφαιρεθούμε. 

Παρασκευή 23 Νοεμβρίου 2012

Η λύση βρίσκεται πάντα στο ίδιο το πρόβλημα

Από το βιβλίο Η αναζήτηση της αλήθειας του Κρισναμούρτι


 
 
Οι περισσότεροι από μας, δυστυχώς, δεν είμαστε ικανοί να λύσουμε τα προβλήματά μας, δεν ξέρουμε πώς να τα αντιμετωπίσουμε κι έτσι ζούμε με αυτά, μας γίνονται συνήθεια και γίνονται αδιαπέραστα σαν πανοπλία.
Αν έχετε κάποιο πρόβλημα που δεν έχει λυθεί, τότε δεν έχετε ενέργεια γιατί το πρόβλημα ρουφάει την ενέργειά σας και το να μην έχετε ενέργεια γίνεται και αυτό συνήθεια. Αν λοιπόν είσαι λίγο σοβαρός, αν πραγματικά θέλεις να ζήσεις μια ζωή όπου να μην υπάρχει ποτέ καμία σύγκρουση, πρέπει να ανακαλύψεις πώς μπορείς να λύσεις τα ανθρώπινα προβλήματα στη στιγμή, αμέσως, πράγμα που σημαίνει να δίνεις πλήρη προσοχή στο πρόβλημα και ότι δεν ψάχνεις να βρεις τη λύση του.
Γιατί όταν προσπαθείς να βρεις κάποια λύση, κοιτάζεις έξω από το πρόβλημα, ενώ αν παραμείνεις μέσα στο πρόβλημα και δώσεις όλη τη προσοχή σου σε αυτό, θα δεις ότι η λύση βρίσκεται πάντα μέσα στο ίδιο το πρόβλημα κι όχι έξω από αυτό. 

Δευτέρα 19 Νοεμβρίου 2012

Το ¨πριν και το μετά¨ μιας γυναίκας.

Από το βιβλίο A woman in this city, Εκδόσεις ΜΑΡΑΘΙΑ




Πριν ήθελα να βρω αυτόν που θα με αγαπάει... Τώρα θέλω αυτόν που θα μου φερθεί ευγενικά.
 
Πριν ήθελα να κάνω καριέρα και να πάω ψηλά... Τώρα θέλω να μπορώ να ζήσω κάνοντας κάτι που δεν απεχθάνομαι.
 
Πριν αδιαφορούσα για τα μωρά και λάτρευα τα ζώα... Τώρα αδιαφορώ για τα ζώα και πονάω όλα τα παιδάκια που υποφέρουν.
 
Πριν πίστευα στο μαύρο-άσπρο, στο πρέπει και στη μοναδική αλήθεια... Τώρα βλέπω το γκρι και πιστεύω στην αλήθεια του καθένα.

Πριν έδινα τα πάντα... Τώρα θα ήθελα να δώσω τα πάντα.
 
Πριν το κρεβάτι ήταν μέσο να πάρω τρυφερότητα... Τώρα το κρεβάτι είναι πιο αισθησιακό και αισθαντικό.
 
Πριν έτρεμα τον πατέρα μου και τρελαινόμουν με τη μάνα μου... Τώρα γελάω με τον πατέρα μου και απλώς εκνευρίζομαι με τη μάνα μου.
 
Πριν δεν ήθελα παιδιά... Τώρα θα έκανα και πέντε αν ήμουν σε μια καλή, αγαπησιάρικη σχέση.
 
Πριν πίστευα ότι και τα σαράντα είναι γαμάτη ηλικία... Τώρα βλέπω την στάση των γύρω μου και νιώθω ότι πάω στον κοινωνικό, ερωτικό, επαγγελματικό αποκλεισμό.

Πριν πήγαινα με μεγαλύτερους άνδρες... Τώρα πάω με μικρότερους.
 
Πριν δεν γούσταρα το γυναικείο φύλο και λάτρευα το αντρικό... Τώρα πονάω τις γυναίκες και εκνευρίζομαι με τους υπερφυσικούς μπεμπέδες που καταχρούνται τα πάντα γύρω μας.
 
Πριν έγραφα σε τετράδια... Τώρα γράφω σε μπλογκ.
 
Πριν ήθελα να αλλάξω τον κόσμο... Τώρα θέλω να μην πληγωθεί η κόρη μου όταν θα το επιχειρήσει κι εκείνη.
 
Πριν πίστευα ότι τα ήξερα όλα... Τώρα ξέρω ότι φτάνω εκεί.
 
Πριν έβαζα τον άλλον πάνω από μένα... Τώρα προσπαθώ να θυμάμαι να είμαι πιο...εγωκεντρική.

Πριν νευρίαζα με το παραμικρό... Τώρα προσποιούμαι ότι νευριάζω με το παραμικρό.
 
Πριν πίστευα στο ρομαντικό έρωτα... Τώρα πιστεύω στις φερορμόνες.
 
Πριν πίστευα ότι έχω φίλους... Τώρα ξέρω ότι έχω-σε λογικά πλαίσια.
 
Πριν δεν φοβόμουν τίποτα, μα τίποτα... Τώρα φοβάμαι τα πάντα.
 
Πριν έκρινα τους άλλους με βάση την ηθική... Τώρα δεν κρίνω καν.
 
Πριν νόμιζα ότι ήμουν ειλικρινής... Τώρα ξέρω ότι ήμουν σκληρή.
 
Πριν δεν ήμουν αυτή που είμαι... κι όμως είμαι η ίδια.

Δευτέρα 12 Νοεμβρίου 2012

Εγώ κι εσύ.

Από το βιβλίο A woman in tis city, Εκδόσεις ΜΑΡΑΘΙΑ




Σήμερα βγήκε το διαζύγιό μου. Το διαζύγιό μας.
Θα έπρεπε να νιώθω κάτι, τελειώνει μια εποχή πλέον, και τυπικά.
Έψαξα μέσα μου να βρω την αρχή αυτού του ταξιδιού που σήμερα τελείωσε.
Το πρώτο μας σπίτι, οι εκπλήξεις, τα γέλια...τα βράδια στον καναπέ που κοιμόσουν στα πόδια μου ενώ έβλεπα τηλεόραση.
Τα πρωινά που σε φίλαγα στο ανσασέρ πριν πας στη δουλειά...
Την ανεμελιά, τα πάρτι, τους φίλους μας και τις παρτίδες τάβλι το καλοκαίρι.
Τον εφιάλτη που είδες μια νύχτα, ότι δεν σε ήθελα, και ξύπνησες για να με αγκαλιάσεις.
Στιγμές.
Πριν από τέσσερα χρόνια συν μια μέρα, σου είπα σε ένα εστιατόριο ότι είμαι έγκυος και κλάψαμε μαζί. Σήμερα αυτό το εστιατόριο δεν υπάρχει.
Έκλεισε και η καφετέρια που σε γνώρισα. Τίποτα δεν έμεινε.
Όλα κάνανε τον κύκλο τους.

Θυμήθηκα πόσο πολύ προσπάθησα, πόσο πάλεψα.
Πόσο ντρεπόμουν που ακόμα και μετά όλα όσα είχαν γίνει, εγώ ακόμα εκεί, να περιμένω να...ξυπνήσεις.
Ερωτευμένη.
Πληγωμένη.

Πόσο πολύ σε αγάπησα.
Νιώθω δέος όταν το σκέφτομαι.
Μένω σε αυτό. Προσπαθώ να μη σκέφτομαι τα όσα επακολούθησαν.

Πρόσφατα σχετικά άφησα τον εαυτό μου να νιώσει την απουσία σου.
Την απουσία της ιδέας σου, θρήνησα την απώλεια του ονείρου, θρήνησα την απώλειά μου, την απώλειά σου, αφέθηκα και δεν το έθαψα κάπου μέσα μου.
Αρνήθηκα να πανικοβληθώ, και αποδέχτηκα ότι πάντα θα το κουβαλάω μέσα μου.
Και ήρθε η λύτρωση.
Από εκείνη τη μέρα, σταμάτησα να ζω με φόβο και όσες φορές ξεκίνησες κάποια κόντρα, δεν έπαιξα.
Από εκείνη τη μέρα ηρέμησα και δεν το ξανασκέφτηκα.
Δεν μελαγχόλησα ξανά, δεν σε αναζήτησα.
Και μια φορά μου έλειψες φρικτά όταν βρήκα ένα παλιό σου γράμμα, δεν πάλεψα την αυτόματη μεταφορά μου στο παρελθόν, το βίωσα, έκλαψα και έφυγε.

Ήταν τόσο απλό;
Τελικά μήπως εγώ κοιμόμουν και έπρεπε να ξυπνήσω;

Σήμερα που χωρίσαμε, σου έστειλα το παραπάνω μήνυμα.
Με πήρες τηλέφωνο.
Έκλαψες λίγο.
Δάκρυσα κι εγώ.
¨Για τον γάμο μας άξιζαν δύο δάκρυα, όχι;¨ γέλασα. Έπεσε σιωπή.
¨Τα έκανα μαντάρα¨, μου είπες. Έκλαιγες.
¨Ναι¨, συμφώνησα σιγανά.
¨Το ξέρεις ότι σε αγαπάω, έτσι;¨
¨Ναι, το ξέρω¨απάντησα.
¨Μόνο που δεν αγαπάμε με τον ίδιο τρόπο¨.

Χτύπησε το κουδούνι.
¨Ωχ θα έχω ζήλιες, ξέρει για σένα¨, μου είπες.
Χαμογέλασα... Στο ίδιο έργο, άλλοι ηθοποιοί, ίδιοι ρόλοι.

¨Δεν ξέρω τι θέλω¨ψιθύρισες. ¨Θέλω να νιώσω πάλι. Δεν είμαι ερωτευμένος¨.

Δεν απάντησα. Τί να σου έλεγα;
Δεν μου έλεγες κάτι που δεν γνωρίζω ήδη.
Σε άκουσα να ανοίγεις την εξώπορτα και μια φωνή να ψιθυρίζει ερωτηματικά το όνομά μου.

Η ζωή μου, η ζωή σου, όπως τη φτιάξαμε, δεν περιμένει άλλο.
Η στιγμή πέρασε.
Κάναμε μια στάση.
Σταματήσαμε το χρόνο για λίγα λεπτά και ξανακοιταχτήκαμε.
Για λίγα λεπτά ήμουν πάλι εγώ στα μάτια σου.
Για λίγα δευτερόλεπτα ήσουν πάλι εσύ.

¨Καληνύχτα σου¨ ευχήθηκα.
¨Καληνύχτα¨.

Θα σε δω αύριο, μεθαύριο, και πολλές άλλες μέρες, με σχολεία, ψώνια και υποχρεώσεις.
Αλλά, όπως και πριν, θα διασταυρωνόμαστε απλώς, χωρίς να κοιταζόμαστε, και έτσι πρέπει. Έτσι το θέλω.

Κάποια πράγματα δεν ξεχνιούνται, και δεν θα έπρεπε.
Αλλά για απόψε είπα να σε αποχαιρετίσω, ΑΝΤΡΑ ΜΟΥ, και να τιμήσω αυτό που τελείωσε μαζί σου...όπως όταν το αρχίσαμε.


Κυριακή 11 Νοεμβρίου 2012

¨Πουλήστε¨ πρώτοι τον εαυτό σας, προτού προλάβουν να σας...πουλήσουν.

Από το βιβλίο Πώς να χτίσεις τη δική σου πετυχημένη επιχείρηση, Πάτρικ Έλλις




Εδώ βρίσκονται ορισμένες βασικές οδηγίες για να πουλήσετε τον εαυτό σας.

  • Να έχετε στο νου σας πώς τα πρώτα 30 δευτερόλεπτα μπορούν να παίξουν σημαντικό ρόλο στην...πώληση, δεν είναι όμως ο απόλυτος αποφασιστικός παράγων. Η γνώση αυτού του παράγοντα ωστόσο μπορεί να σας προσφέρει μια θετική επίδραση και να συμβάλλει στην προετοιμασία και τον επαγγελματισμό σας.
  • Επιβεβαιώστε πως είστε σωστά ντυμένος για την περίσταση.
  • Η γλώσσα του σώματος πρέπει να συντονίζεται με τις προθέσεις σας.
  • Χρησιμοποιείστε τη συνταγή AIDA (Attention-Interest-Desire-Action) δηλαδή ΠΡΟΣΟΧΗ-ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ-ΕΠΙΘΥΜΙΑ-ΔΡΑΣΗ.
  • Εργαστείτε προς την ιδέα ο... αγοραστής να σας συμπαθήσει σαν άτομο και να σας σεβαστεί σαν επαγγελματία.
  • Να έχετε πάντα τον έλεγχο της συζήτησης.
  • Θυμηθείτε: Αυτό που μετρά δεν είναι πάντα αυτό που λέτε, είναι ο τρόπος που το λέτε.
  • Επίσης, όποιος τολμά, πουλά.
Συμβουλές για το χειρισμό του χρόνου της ζωής σας.  

  • Κάντε ένα πράγμα κάθε φορά αλλά κάντε το καλά.
  • Μάθετε να λέτε ευγενικά ¨συγνώμη, ενοχλείτε¨ ή ¨είμαι ήδη απασχολημένος¨όταν κάποιος προσπαθεί να ξεφορτώσειένα πρόβλημα σε εσάς, την στιγμή που ανήκει σε αυτόν.
  • Μάθετε να επιλέγετε.
  • Σχεδιάστε το πρόγραμμα της επόμενης μέρας το προηγούμενο βράδυ.
  • Μην ξοδεύετε πολύ χρόνο στο τηλέφωνο και σε ανόητες συζητήσεις.
  • Εάν υπάρχει ένας σύντομος δρόμος, πάρτε τον.
  • Μάθετε να διαβάζετε γρήγορα και αναπτύξτε μια καλή μνήμη.

Παρασκευή 9 Νοεμβρίου 2012

Ο ¨γιος¨ του Ζαμπέτα: Δημήτρης Μητροπάνος.

Από το βιβλίο Άρχισαν τα όργανα, Ιάσων Τριανταφυλλίδης, Εκδόσεις Άμμος

 
Εκεί που χάζευα στο youtube.com, έπεσα πάνω σε ένα τραγούδι του. Κοντοστάθηκα, έκλεισα την τηλεόραση και δυνάμωσα τον ήχο. Μια στάση εδώ...
Έτσι, λοιπόν, αποφάσισα να περάσω το απόγευμα μου, συντροφιά του. Να σας θυμίσω και να θυμηθώ λίγα πράγματα για τον αυθεντικό, για τον λαϊκό, για τον Δημήτρη Μητροπάνο.
 
 
 
 
Αν και αυθεντικός λαϊκός τραγουδιστής καθ΄όλη τη διάρκεια της καριέρας του, έχοντας στο οπλοστάσιό του ένα σπουδαίο ρεπερτόριο κατόρθωσε να συλλέξει εμπειρίες από μια σειρά εντελώς διαφορετικών εκδοχών της νύχτας, όλες στην πιο αυθεντική τους μορφή. Από του Ζαμπέτα στις πρώτες μπουάτ, από τα λαϊκά μαγαζιά στα κέντρα πολυτελείας. Η διήγησή του, πολλαπλά σημαντική, μας οδηγεί και μας μαθαίνει το πρόσωπο και το προσωπείο όλων αυτών σε διάρκεια 35 ετών:
 
Τα πρώτα χρόνια
 
¨Πρωτοτραγούδησα το 1965 στα Ξημερώματα ως μαθητευόμενος του Ζαμπέτα. Είχα πάει να κάνω ένα δοκιμαστικό στην Κολούμπια, ήταν εκεί ο Ζαμπέτας και μου έπαιξε μπουζούκι να τραγουδήσω. Μου είπε να πάω μετα από το μαγαζί. Εγώ ήμουν ακόμη μαθητής στο γυμνάσιο. Στα Ξημερώματα, στην Πατησίων, ο Ζαμπέτας ήταν με την Μανταλένα, τη Μοσχολιού -τότε μαθητευόμενη- και την Πίτσα Παπαδοπούλου. Μετά, το 1966, το καλοκαίρι, έκανα κάποιες συναυλίες με τον Μίκη Θεοδωράκη. Στη συνέχεια πήγα στην Πλάκα, στις μπουάτ, ήρθε η δικτατορία και έκλεισαν όλες, οπότε το καλοκαίρι του 1967 πήγα ξανά στον Ζαμπέτα.
Οι μπουάτ της Πλάκας τότε ήταν ό,τι καλύτερο γινόταν λόγω του Νέου Κύματος και του νέου λαικού τραγουδιού. Υπήρχε ένας οργασμός διαφόρων πραγμάτων πέραν του τραγουδιού. Τραγουδούσαμε όλοι μαζί με ένα πιάνο ή μια κιθάρα. Δεν υπήρχαν μικρόφωνα ή ορχήστρες. Είχα τραγουδήσει στον Γιάννη Αργύρη, στις Εσπερίδες, στα Ταβάνια με τον Πουλόπουλο και τον Γιώργο Μαρίνο, στις Νεφέλες, σχεδόν σε όλα. Γίνονταν κουβέντες, ποιητικές βραδιές, συζητήσεις, υπήρχαν τα τραγούδια. Ήμασταν όλοι μια παρέα. Μετά τα προγράμματα γυρίζαμε όλοι σπίτια μας με τα πόδια. Συγκοινωνία δεν υπήρχε τέτοια ώρα, για ταξί δεν υπήρχαν λεφτά. Ήμασταν ένα με τον κόσμο. [...] Το μεροκάματο ήταν 100 δρχ. και το ποτό στοίχιζε γύρω στις 15 δρχ¨.
 
Στου Ζαμπέτα...
 
¨Σε πάλκο ακόμα τότε, ξεκινούσαμε 9.30 με 10 και κατά τις 11.30 ερχόταν κι αυτός, ανέβαινε στο πάλκο και αρχίζαμε. Μας έβγαζε όλους έναν έναν να τραγουδάμε φτάνοντας στη Μοσχολιού και μετά τραγουδούσε ο ίδιος κάνοντας πλάκα, καταπληκτικά σόλο με το μπουζούκι που έμεναν ξεροί όλοι. Έκανε πρόγραμμα όπως θα του άρεσε εκείνου πηγαίνοντας σε ένα μαγαζί να δει και να περάσει καλά, με τραγούδια που αγαπούσε. Αν υπήρχε σουξέ που δεν του άρεσε δεν έμπαινε στο πρόγραμμα ή το λέγαμε πριν έρθει. Αν του το λέγαμε, όταν περνάγαμε τραγούδια, μας έλεγε: ¨Να το πεις όταν θα πας αλλού, εδώ δεν περνάνε αυτά¨. Είχε ξεκάθαρα θέση. Και πείραζε τον κόσμο, δεν άφηνε κανέναν σε ησυχία, ούτε εμάς, ούτε τον κόσμο από κάτω¨.
 
Οι χοροί
 
¨Μέσα σε μια δεκαετία σε διάφορα μαγαζιά είδα να αρχίζει να αλλάζει η νύχτα, κυρίως από όταν μπήκαν οι χοροί- γύρω στα 1970, κάπου εκεί ξεκίνησαν. Όχι όπως είναι τώρα. Αλλά πάντα διαφωνούσα με αυτό, έλεγα ότι αφού βολεύεστε να γεμίζετε τα μαγαζιά γιατί να μη βάλετε τις ίδιες τιμές να γεμίζουν τα μαγαζιά χωρίς χορούς; Γιατί με το χορό έκλειναν την αίθουσα και έκαναν ό,τι ήθελαν. Πάνω που άρχιζε το κέφι, σταματούσαν να βγάλει λόγο ο Πρόεδρος, να γίνει η λαχειοφόρος, να πουλήσουν λαχεία, να κάνουν διαγωνισμό για τα λαχεία που έμειναν. Ένα χάλι και μισό ήταν.  [...]¨.
 
Έπεται συνέχεια... 
 
 
 
 

Δευτέρα 29 Οκτωβρίου 2012

Ερωτικά γράμματα από σπουδαίους άνδρες...

Η Άννυ Ζουργού μεταφράζει για το moirasou.org ένα από τα αγαπημένα της ερωτικά γράμματα.

Στην παρακάτω φωτογραφία με τον...Ρωμαίο της. Γιατί όσο κι αν μεγαλώνουμε, εμείς εξακολουθούμε να θέλουμε να είμαστε η Ιουλιέτα του Ρωμαίου που επιλέξαμε να πρωταγωνιστεί στο παραμύθι μας... Στο δικό μας παραμύθι...



Love Letters of Great Men
(Ludwig van Betthoven to his Immortal Beloved)

Good Morning, on 7 July
Even in bed my ideas yearn towards you, my Immortal Beloved, here and there joyfully, then again sadly, awaiting from Fate, whether it will listen to us. I can only live, either altogether with you or not at all. Yes, I hate determined to wander about for so long far away, until I can fly into your arms and call myself quite at home with you, can send my soul enveloped by yours into the realm of spirits- yes, I regret, it must be. You will get over it all the more as you know my faithfulness to you; never another one can own my heart, never- never! O God, why must one go away from what one loves so, and yet my life in W. as it is now is a miserable life. Your love made me the happiest and unhappiest at the same time. At my actual age I should need some continuity, sameness of life- can that exist under our circumstances? Angel, I just hear that the post goes out every day- and must close therefore, so that you get the L. at once. Be calm- love me- to-day-yesterday.
What longing in tears for you- You- my Life- my All- farewell. Oh, go on loving me – never doubt the faithfullest heart
Of your beloved
L
Ever thine.
Ever mine.
Ever ours.



Καλημέρα, 7 Ιουλίου
    Ακόμα και στο κρεβάτι οι σκέψεις μου γέρνουν με λαχτάρα προς εσένα, Αθάνατη Αγάπη μου, εδώ κι εκεί, άλλοτε χαρούμενα, άλλοτε πάλι θλιμμένα, αναμένοντας από τη Μοίρα αν θα μας εισακούσει. Μπορώ να ζήσω είτε μαζί σου, είτε καθόλου.  Ναι, αποφάσισα να περιπλανιέμαι για τόσο πολύ, μακριά, ωσότου να μπορώ να πετάξω μέσα στην αγκαλιά σου και να νιώσω ήρεμος στο σπίτι μου, να μπορώ να στείλω πια την ψυχή μου, με φάκελο τη δική σου, στον κόσμο των πνευμάτων- ναι, λυπάμαι, εκεί πρέπει να είναι. Θα το ξεπερνάς όλο και περισσότερο, όσο θα ανακαλύπτεις την πίστη μου σε σένα. Ποτέ καμία άλλη δεν μπορεί να έχει την καρδιά μου, ποτέ – ποτέ! Θεέ μου, γιατί να πρέπει να φεύγουμε μακριά από αυτά που αγαπάμε τόσο πολύ, κι όμως, η ζωή μου στη Β. όπως είναι τώρα είναι μίζερη ζωή. Η αγάπη σου με έκανε τον πιο ευτυχή και τον πιο δυστυχή ταυτόχρονα. Στην ηλικία μου θα έπρεπε να επιζητώ κάποια συνέχεια, τη ρουτίνα της ζωής- μπορεί άραγε αυτό να υπάρξει στη δική μας περίπτωση; Άγγελέ μου, μόλις μαθαίνω ότι το ταχυδρομείο αποστέλλεται καθημερινά- και γι’ αυτό πρέπει να σ’ αφήσω, για να παραλάβεις το γράμμα μου άμεσα. Να είσαι ήρεμη- να μ’ αγαπάς- σήμερα- χθες.
    Πόση επιθυμία στα δάκρυά μου για σένα- Εσένα- Ζωή μου- τα Πάντα μου- αντίο. Συνέχισε να με αγαπάς- ποτέ μην αμφισβητήσεις την πιο πιστή καρδιά
Του αγαπημένου σου
Λ.
Για πάντα δικός σου.
Για πάντα δική μου.
Για πάντα μαζί.

***Στη δική μου… αγάπη και σε όσους ερωτεύονται παντοτινά.


Υγ: Συγχωρέστε μου την ερασιτεχνική μετάφραση. 
                                    Άννυ

Πώς να μιλάτε σ΄οποιονδήποτε, οποτεδήποτε, οπουδήποτε...

Από το βιβλίο ¨Τα μυστικά της σωστής επικοινωνίας¨ του Larry King

 





Τα κοινά σημεία των καλών συζητητών:


  • Βλέπουν τα πράγματα από διαφορετική γωνία, επειδή εκφράζουν απρόσμενες απόψεις πάνω σε πολύ οικεία θέματα. 
  • Έχουν πλατύ ορίζοντα. Σκέφτονται και συζητούν θέματα και εμπειρίες πέρα από τους τομείς της καθημερινής τους ζωής. 
  • Είναι ενθουσιώδεις, επειδή εκδηλώνουν πάθος για ό,τι κι αν κάνουν και ενδιαφέρονται για ό,τι τους λέτε τη συγκεκριμένη στιγμή.
  • Δεν μιλούν συνεχώς για τον εαυτό τους.
  • Είναι περίεργοι. Ρωτούν: Γιατί; Θέλουν να μάθουν περισσότερα για αυτο που τους λέτε. 
  • Εκδηλώνουν συμπάθεια. Προσπαθούν να βάλουν τον εαυτό τους στη θέση σας, να αποκτήσουν σχέση με ό,τι τους λέτε. 
  • Έχουν αίσθηση του χιούμορ. Και δεν παραλείπουν να το χρησιμοποιούν και στον εαυτό τους. Στην πραγματικότητα οι καλύτεροι συζητητές διηγούνται συχνά ιστορίες για τον εαυτό τους. 
  • Έχουν το δικό τους ύφος στη συζήτηση. 




Πώς θα σπάσετε τον πάγο - συζήτηση με αγνώστους. 

  • Ξεπεράστε τη δειλία - τόσο τη δική σας, όσο και τη δική τους. 
  • Κάντε την αρχή. 
  • Αποφύγετε τις ερωτήσεις που έχουν απάντηση ¨ναι¨και ¨όχι¨. 
  • Ακούτε τί έχει να σας πει ο άλλος. 
  • Διατηρήστε καλή οπτική επαφή με τον συνομιλητή σας. 
Πώς θα επεκτείνετε τη συζήτηση.

  • Διαλέξτε θέμα που μπορούν να συζητήσουν όλοι. 
  • Αναζητήστε απόψεις όλων. 
  • Βοηθήστε το πιο συνεσταλμένο άτομο της παρέας. 
  • Μη μονοπωλείτε τη συζήτηση. 
  • Μην κάνετε ανάκριση τρίτου βαθμού στο συνομιλητή σας. 
 Και μη ξεχνάτε...

...ανεξάρτητα από το πόσο καλός συζητητής είστε, υπάρχουν στιγμές που είναι καλύτερα να σωπαίνετε.



Δευτέρα 22 Οκτωβρίου 2012

Ο μικρότερος σταυρός!

Από το βιβλίο Στιγμές Σοφίας από όλον τον κόσμο, Εκδόσεις Αρχέτυπο

 
 
 
Σε ένα χωριό ζούσε ένας άνθρωπος που κάθε μέρα βλαστημούσε την κακή του τύχη για αυτά που του συνέβαιναν στη ζωή.
Ήταν πιστός χριστιανός, όμως θεωρούσε ότι κουβαλούσε βαρύ σταυρό στη ζωή του και δεν μπορούσε πλέον να το σηκώσει.
Ένα βράδυ, πριν κοιμηθεί, παρακάλεσε τον Θεό να ελαφρύνει το φορτίο του.
Το βράδυ εκείνο, ο Κύριος εμφανίστηκε στο όνειρό του.
Τον οδήγησε σε μια αποθήκη και του είπε:
¨Εμπρός, πήγαινε και άλλαξε το σταυρό σου με έναν άλλον, όποιον θέλεις¨.
Η αποθήκη ήταν γεμάτη σταυρούς, όλων των μεγεθών και σχημάτων, και ο καθένας είχε πάνω του γραμμένο το όνομα του ιδιοκτήτη του.
Ο άνθρωπός μας άρχισε να ψάχνει και κάποια στιγμή διάλεξε έναν μεσαίου μεγέθους σταυρό, όμως όταν είδε ότι πάνω του ήταν γραμμένο το όνομα ενός καλού του φίλου, τον άφησε.
Τελικά, μετά από πολλές δοκιμές, και όπως ο Θεός του είχε επιτρέψει, διάλεξε τον μικρότερο σταυρό που μπορούσε να βρει.
Προς μεγάλη του όμως έκπληξη, είδε ότι πάνω ήταν γραμμένο το δικό του όνομα...

Παρασκευή 19 Οκτωβρίου 2012

Acta non verba (Έργα, όχι λόγια)

Από το βιβλίο Mea Culpa και άλλα ¨σημερινά¨ λατινικά, Εκδόσεις Γνώση



Για να κάνετε τους έξυπνους... Όχι πως δεν είστε... Και εκπαιδευτικό το moirasou.org...

Ab imo pectore
Κυριολεκτικά: από τα βάθη του στήθους μου. Δηλαδή: από τα βάθη της καρδιάς μου.

Ab irato
Εν βρασμώ...

Absit omen
Κούφια η ώρα που το ακούει...

Absum
Είμαι απών...

Actio est reactio
Η δράση είναι αντίδραση

Ad finem
Μέχρι τέλους

Ad honorem
Για την τιμή των όπλων...

Ad multos annos
Χρόνια Πολλά

Advocatus diaboli
Ο δικηγόρος του διαβόλου

Alea jacta est
Ο κύβος ερρίφθη

Alter ego
Το άλλο μου εγώ

Amantes amantes
Ένα ωραίο λογοπαίγνιο για τους ερωτευμένους που χάνουν τα μυαλά τους.

Ars gratia artis
Η τέχνη για την τέχνη

Audi, vide,tace
Άκου, βλέπε, μη μιλάς.

Beati pauperes spiritu
Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι

Carpe diem
Μην αφήσεις τη μέρα να πάει χαμένη.

Cogito ergo sum
Σκέφτομαι, άρα υπάρχω

De gustibus non est disputandum
Περί ορέξεως, ουδείς λόγος

Deo volente
Θεού θέλοντος

Divide et impera
Διαίρει και βασίλευε

Dixi
Είπα και ελάλησα

Dun vivimus, vivamus
Όσο ζούμε, ας ζήσουμε

Ego te provoco
Σε προκαλώ

Errare humanum est
Το σφάλλειν ανθρώπινον

Festina lente
Σπεύδε βραδέως

In somnis veritas
Τα όνειρα λένε την αλήθεια

Mea culpa
Το σφάλμα είναι δικό μου

Mors tua vita mea
Ο θάνατός σου, η ζωή μου

Multa paucis
Λέγε πολλά με λίγα λόγια

Non progredi est regredi
Όταν δεν προχωράς μπροστά, οπισθοχωρείς

Pereat
Ας πάει στα κομμάτια

Per unitatem vis
Η ισχύς εν τη ενώσει

Post festum
Κατόπιν εορτής











Τετάρτη 17 Οκτωβρίου 2012

9 χρυσές συμβουλές για να κάνετε σπουδαία πρώτη εντύπωση.

Από το βιβλίο Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ, Εκδόσεις ΕΣΟΠΤΡΟΝ

 

 

Ας υποθέσουμε ότι πηγαίνετε να δώσετε μια συνέντευξη και θέλετε να κάνετε καλή πρώτη εντύπωση. Να έχετε υπόψη σας ότι οι άλλοι διαμορφώνουν το 90%  της γνώμης τους για σας μέσα στα πρώτα τέσσερα λεπτά και ότι το 60%-80% της εντύπωσης που θα κάνετε δεν θα έχει σχέση με τον προφορικό λόγο. 
Ιδού οι εννιά Χρυσές Συμβουλές για να τα πάτε καλά σε μια συνέντευξη:

1. Στο χώρο υποδοχής 

Βγάλτε το παλτό σας και, αν είναι δυνατόν, δώστε το στον υπάλληλο του χώρου υποδοχής. Αποφύγετε να μπείτε σε ένα γραφείο με τα χέρια γεμάτα αντικείμενα που σας κάνουν να φαίνεστε αδέξιοι και που μπορεί να σας πέσουν. Πάντα να στέκεστε στον χώρο υποδοχής-ποτέ να μην κάθεστε. Οι υπάλληλοι του χώρου υποδοχής θα περιμένουν να καθίσετε επειδή μόλις το κάνετε θα χαθείτε από το οπτικό πεδίο τους και δε θα οφείλουν πλέον να ασχοληθούν μαζί σας. Σταθείτε με τα δυο χέρια δεμένα πίσω από την πλάτη (αυτοπεποίθηση) και αρχίστε να ταλαντεύεστε αργά μπρος-πίσω χωρίς να κουνηθείτε από τη θέση σας (αυτοέλεγχος). Δείξτε ότι είστε εκεί.

2. Η Είσοδος

Η είσοδος που κάνετε δείχνει στους άλλους με ποιον τρόπο περιμένετε να σας φερθούν. Όταν η υπάλληλος υποδοχής σας δώσει το πράσινο φως για να μπείτε, περάστε μέσα χωρίς δισταγμό. Μη σταθείτε στην πόρτα σαν σκανδαλιάρης μαθητής που περιμένει να δει τον διευθυντή του σχολείου. Καθώς θα περνάτε μέσα στο γραφείο, φροντίστε να διατηρείτε την ίδια ταχύτητα. Όσοι δεν έχουν αυτοπεποίθηση "αλλάζουν ταχύτητα" και για λίγες στιγμές σέρνουν τα πόδια καθώς μπαίνουν. 

3. Η Προσέγγιση

Ακόμα κι αν ο άλλος μιλά στο τηλέφωνο, ψαχουλεύει ενα συρτάρι ή δένει τα κορδόνια του, προχωρήστε κατευθείαν προς το μέρος του με σιγουριά και με ομοιόμορφη κίνηση. Αφήστε κάτω τον χαρτοφύλακα, ντοσιέ ή ό,τι άλλο κρατάτε, σφίξτε του το χέρι και καθίστε αμέσως. Δείξτε στον άλλον ότι είστε συνηθισμένος να μπαίνετε με σιγουριά στα γραφεία και ότι δεν έχετε μάθει να περιμένετε. Οι άνθρωποι που περπατούν αργά ή κάνουν μεγάλες δρασκελιές δείχνουν πώς έχουν άφθονο χρόνο, δεν ενδιαφέρονται για αυτό που κάνουν ή δεν εχουν τίποτε άλλο να κάνουν. Όλα αυτά είναι θαυμάσια για συνταξιούχους εκατομμυριούχους και όσους ζουν στη Φλόριντα αλλά όχι για κάποιον που θέλει να εκπέμψει δύναμη, αυθεντία και ικανότητα, ή να εμφανιστεί ως υγιής και πιθανός ερωτικός σύντροφος. Τα άτομα που ασκούν επιρροή και που τραβούν την προσοχή των άλλων κινούνται κοφτά, με μέτριο ρυθμό και μέτριο δρασκελισμό. 

4. H χειραψία

Κρατήστε την παλάμη σας ίσια και εξισώστε την πίεση που δέχεστε. Αφήστε τον άλλον να αποφασίσει πότε θα τελειώσει τη χειραψία. Αν έχετε μπροστά σας ένα ορθογώνιο γραφείο, κινηθείτε αριστερά καθώς πλησιάζετε για να αποφύγετε να δεχθείτε μια χειραψία με την παλάμη του άλλου προς τα κάτω. Ποτέ μην ανταλλάσετε χειραψία ακριβώς πάνω από ένα γραφείο. Χρησιμοποιήστε το όνομα του άλλου δύο φορές κατά τα πρώτα 15 δευτερόλεπτα και μη μιλάτε ποτέ περισσότερο από 30 δευτερόλεπτα κάθε φορά.  

5. Όταν καθίσετε

Αν είστε αναγκασμένος να καθίσετε σε χαμηλό κάθισμα, ακριβώς απέναντι από τον άλλον, στρέψτετο κάθισμα 45 μοίρες από τον άλλον για να αποφύγετε να βρεθείτε παγιδευμένος στη θέση της...επίπληξης. Αν δεν μπορείτε να μετακινήσετε το κάθισμα, μετακινήστε το σώμα σας. 

6. Η περιοχή όπου θα καθίσετε

Αν σας καλέσουν να καθίσετε σε μια ανεπίσημη περιοχή του δωματίου, όπως ένα τραπέζι του καφέ, αυτό είναι θετικό σημάδι, επειδή το 95% των απορρίψεων στο χώρο των επιχειρήσεων προέρχεται από άτομα καθισμένα σε ένα γραφείο. Ποτέ μην κάθεστε σε έναν χαμηλό καναπέ όπου μπορείτε να βουλιάξετε τόσο ώστε να μοιάζετε με ένα ζευγάρι γιγάντια πόδια με ένα μικροσκοπικό κεφαλάκι στην κορυφή τους. Αν είστε αναγκασμένος, καθίστε με όρθια πλάτη στην άκρη του καθίσματος, έτσι ώστε να μπορείτε να ελέγχετε τις κινήσεις και τη γλώσσα του σώματός σας, προσανατολίζοντας το κορμί σας σε γωνία 45 μοιρών προς τον συνομιλητή σας

7. Οι χειρονομίες

Οι άνθρωποι που είναι ψύχραιμοι, ήρεμοι, συγκροτημένοι και ελέγχουν τα συναισθήματά τους, χρησιμοποιούν καθαρές, απλές και μελετημένες κινήσεις. Τα άτομα των ανώτερων κοινωνικών τάξεων χρησιμοποιούν λιγότερες χειρονομίες από αυτά των κατώτερων. Αυτό είναι ένα πανάρχαιο τέχνασμα στις διαπραγματεύσεις, οι άνθρωποι που έχουν εξουσία δεν χρειάζεται να κινούνται πολύ. Να έχετε υπόψη σας ότι οι κάτοικοι της Ανατολικής Ευρώπης χειρονομούν περισσότερο με το χέρι από τον αγκώνα και κάτω, ενώ αυτοί της Δυτικής και Νότιας Ευρώπης με ολόκληρο το μήκος του χεριού και τον ώμο. Όποτε είναι σκόπιμο, καθρεφτίστε τις χειρονομίες και τις εκφράσεις του άλλου.  

8. Η απόσταση

Ο σεβασμός απέναντι στον προσωπικό χώρο του άλλου θα πρέπει να είναι ακόμα μεγαλύτερος κατά τα πρώτα λεπτά της συνάντησης. Αν πλησιάσετε υπερβολικά, ο άλλος θα αντιδράσει με το να τραβηχτεί πίσω, γέρνοντας μακριά σας ή χρησιμοποιώντας επαναλαμβανόμενες κινήσεις όπως το ρυθμικό χτύπημα των δαχτύλων. Κατά κανόνα, μπορείτε να πλησιάζετε περισσότερο τους γνωστούς, αλλά θα πρέπει να μένετε σε μεγαλύτερη απόσταση από τις καινούρες γνωριμίες σας. Οι άνδρες συνήθως πλησιάζουν περισσότερο τις γυναίκες με τις οποίες συνεργάζονται, ενώ οι γυναίκες συνήθως τραβιούνται πιο μακριά όταν εργάζονται με άνδρες. Να δουλεύετε πιο κοντά στους συνομίληκους σας και πιο μακριά από όσους είναι σημαντικά νεότεροι ή μεγαλύτεροί σας σε ηλικία.

9. Η έξοδός σας

Μαζέψτε τα πράγματά σας ήρεμα και μελετημένα- όχι βιαστικά- ανταλλάξτε χειραψία, αν είναι δυνατόν, και βγείτε. Αν η πόρτα ήταν κλειστή όταν μπήκατε, κλείστε την πίσω καθώς θα βγαίνετε. Οι άνθρωποι πάντα σας κοιτάνε από πίσω την ώρα που φεύγετε, γι αυτό αν είστε άνδρας φροντίστε να έχετε γυαλίσει καλά το πίσω μέρος των παπουτσιών σας. Είναι μια περιοχή που πολλοί άνδρες παραβλέπουν και οι γυναίκες το επικρίνουν ιδιαίτεραα. 
Όταν μια γυναίκα αποφασίσει να φύγει, δείχνει με το πόδι της την πόρτα και αρχίζει να φτιάχνει το πίσω μέρος των ρούχων και των μαλλιών της, έτσι ώστε να δώσει καλή εντύπωση καθώς θα βγαίνει. 

Όταν φθάσετε στην πόρτα, γυρίστε αργά και χαμογελάστε. Είναι πολύ καλύτερο να θυμούνται το χαμογελαστό σας πρόσωπο, παρά τα οπίσθιά σας. 

Θυμηθείτε και αυτήν την σχετική ανάρτηση: http://moirasou.blogspot.gr/2012/10/20.html

 

Δευτέρα 15 Οκτωβρίου 2012

Η (α)δύναμη της συνήθειας

Από το περιοδικό madame figaro, No 216, της Ζέτας Τσακούμη

Μόνο ένα απόσπασμα από ένα "ιδιαίτερο" άρθρο της Ζέτας Τσακούμης στην madame figaro. Ένα άρθρο που διαπραγματεύεται τις κακές συνηθειές μας και μας δίνει μυστικά κόλπα για να τις αλλάξουμε, όσο είναι ακόμα νωρίς. 

Αφού, λοιπόν, η συντάκτρια αναλύει "τί φταίει", αφού μας λέει λίγα λόγια για τη "λούπα της ασθένειας" και την αναγκαία "αλλαγή νοοτροπίας", καταλήγει στο κείμενό της με τίτλο "Σύμβουλος επιτυχίας":

Οπότε αυτό ήταν; Ξεμπερδέψαμε με τις κακές συνήθειες; Κάθε άλλο. Γιατί αυτό που έχουμε στα χέρια μας είναι απλώς η τυπολογία της ασθένειας. Η θεραπεία αρχίζει τώρα και απαιτεί προσήλωση, αποφασιστικότητα και συνειδητή δουλειά. Σήκωσε τα μανίκια και...
  • Εντόπισε τις συνήθειες που θέλεις να αλλάξεις και προσπάθησε να τις δουλέψεις μία προς μία. Δεν υπάρχει πιο σίγουρη μέθοδος αποτυχίας από το να βάλεις τον πήχη-ποιοτικό ή ποσοτικό-πολύ ψηλά. 
  • Εκπαίδευσε τον αυτοέλεγχό σου. Ο αυτοέλεγχος είναι σαν ένας μυς που αφού τον έχουμε κουράσει χρησιμοποιώντας τον για να αποφύγουμε έναν πειρασμό είναι πιο εξασθενημένος μόλις χτυπήσει την πόρτα ο επόμενος. Αντί να τον εξουθενώσεις με τον υπερβάλλοντα ζήλο σου στην αρχή, εξάσκησέ τον σταδιακά, ώστε να γίνεται κάθε μέρα και πιο δυνατός. 
  • Επιμονή στο στόχο για τριάντα μέρες. Τόσο λένε οι έρευνες ότι χρειάζεται ο ανθρώπινος εγκέφαλος για να αποτοξινωθεί από τις παλιές συνήθειες και να εκτελέσει τις νέες αυτόματα. 
  • Απόφυγε καταστάσεις συνδεδεμένες με τις παλιές συνήθειες. Αν βάλεις στόχο να αρχίσεις να τρως πιο υγιεινά, ξεκίνησε αλλάζοντας σούπερ μάρκετ. Αγοράζοντας τα τρόφιμα σου από το ίδιο γνώριμο μέρος, το πιθανότερο είναι πως θα καταλήξεις να ακολουθείς με το καρότσι σου τη συνηθισμένη διαδρομή και να βάζεις τα ίδια πράγματα. 
  • Προτίμησε ένα νέο μαγαζί και δημιούργησε ένα νέο πιο υγιεινό shopping list που θα συνδέσεις αυτόματα με το νέο κατάστημα. 
  • Επιβράβευσε τον εαυτό σου. Το να αντικαταστήσεις τις τηγανιτές πατάτες με λαχανικά αποκλείεται να εκκρίνει τα ίδια επίπεδα ντοπαμίνης. Οπότε πώς μετατρέπεται η συμπεριφορά αυτή σε συνήθεια; Πρέπει να τη συνδέσεις με μια ανταμοιβή που θα εκκρίνει ντοπαμίνη.  Γιατί δεν κάνεις δώρο στον εαυτό σου εκείνο το μίνι φόρεμα τώρα που χάρη στη νέα διατροφή σου, έχεις απαλλαγεί από την κυτταρίτιδα;
  • Εξάσκηση, εξάσκηση, εξάσκηση. Εξασκήσου στη νέα σου συνήθεια όσο συχνότερα γίνεται. Έτσι τη δυναμώνεις. Φαντάσου τη σαν ένα στενό μονοπάτι στο μυαλό σου, που όσο το περπατάς πλαταίνει και γίνεται πιο ευκολοδιάβατο.

Τα πρώτα 20 δευτερόλεπτα μιας συνέντευξης

Από το βιβλίο Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ, Εκδόσεις ΕΣΟΠΤΡΟΝ



Πολλοί άνθρωποι διδάσκονται ότι όταν δίνουν συνέντευξη για να προσληφθούν κάπου, θα πρέπει να δημιουργήσουν έντονη οπτική επαφή με τον συνομιλητή τους και να τη διατηρήσουν μέχρι να καθίσουν. Όμως αυτό δημιουργεί προβλήματα και στις δύο πλευρές, επειδή είναι αντίθετο με τη διαδικασία που μας αρέσει να ακολουθούμε όταν γνωρίζουμε ένα καινούριο πρόσωπο. Ένας άνδρας θέλει να εξετάσει τα μαλλιά και τα πόδια μιας γυναίκας, το σχήμα του κορμιού της και τη γενικότερη εμφάνισή της. Αν εκείνη διατηρεί συνεχώς οπτική επαφή μαζί του, περιορίζει τη διαδικασία, και έτσι εκείνος μπορεί μονάχα να της ρίχνει κλεφτές ματιές στη διάρκεια της συνέντευξης για να μην τον καταλάβει, αποσπώντας έτσι την προσοχή του από το ουσιαστικό αντικείμενο της συνέντευξης. Μερικές γυναίκες απογοητεύονται επειδή σε έναν υποτιθέμενο κόσμο ισότητας οι άνδρες συνεχίζουν να κάνουν κάτι τέτοιο, αλλά κρυφές κάμερες αποδεικνύουν πως αυτό αποτελεί μέρος της πραγματικότητας, είτε τους αρέσει, είτε όχι.

Είτε σας αρέσει, είτε όχι, κάθε άνδρας ρίχνει μια κλεφτή ματιά στα οπίσθια μιας γυναίκας όταν εκείνη βγαίνει από το δωμάτιο, ακόμα κι αν δεν του άρεσε η όψη της από μπροστά. 

Οι βιντεοκάμερες αποκαλύπτουν πως και οι γυναίκες που διεξάγουν συνεντεύξεις περνούν από την ίδια διαδικασία αξιολόγησης τόσο τους άνδρες όσο και τις γυναίκες που μιλούν μαζί τους, αν και η ευρύτερη περιφερειακή όραση της γυναίκας σημαίνει πως σπανίως γίνονται αντιληπτές. Οι γυναίκες επίσης είναι πιο αυστηρές από τους άνδρες με τις υποψήφιες και η εμφάνισή τους δεν μετρά πολύ. Οι γυναίκες εξετάζουν το μήκος των μαλλιών ενός άνδρα υποψηφίου, τα ρούχα και τον συντονισμό των κινήσεών του, τις ζάρες στο παντελόνι του και το γυάλισμα των παπουτσιών του.Οι περισσότεροι άνδρες αγνοούν εντελώς ότι οι γυναίκες εξετάζουν την κατάσταση του πίσω μέρος των παπουτσιών τους καθώς εκείνοι απομακρύνονται. 

Η ΛΥΣΗ

Όταν πηγαίνετε να δώσετε συνέντευξη, ανταλλάξτε χειραψία και μετά δώστε στο συνομιλητή σας δύο ή τρία δευτερόλεπτα να σας εξετάσει από πάνω μέχρι κάτω. Σκύψτε για να ανοίξετε τον χαρτοφύλακά ή τον ντοσιέ σας, για να τακτοποιήσετε τα χαρτιά που τυχόν χρειάζεστε, για να κρεμάσετε το παλτό σας ή για να σύρετε την καρέκλα σας πιο κοντά, και στη συνέχεια σηκώστε τα μάτια. Στις περιπτώσεις εικονικών πωλήσεων, ανακαλύψαμε πως όχι μόνο τα άτομα που ρωτήσαμε έβλεπαν με καλύτερο μάτι τους πωλητές που είχαν χρησιμοποιήσει αυτήν την στρατηγική, αλλά και αγόραζαν περισσότερα πράγματα από αυτούς.

















Τετάρτη 3 Οκτωβρίου 2012

Ποιος είναι αυτός που θα κρίνει την αξία σου;

Από το βιβλίο Να σου πω μια ιστορία του Χόρχε Μπουκάϊ

΄Εχει πραγματικά όμορφες ιστορίες αυτό το βιβλίο. Γι' αυτό τις μοιράζομαι μαζί σας με τέτοια θερμότητα και επιμονή ώρες-ώρες. Το moirasou.org, λοιπόν, σας εύχεται "Καλό βράδυ" με μια ιστορία που θέλει να μας περάσει ένα σημαντικό μήνυμα, ένα μήνυμα ζωής. Καλή σας νύχτα!!!
"Ήρθα, δάσκαλε, γιατί νιώθω τόσο ασήμαντος που δεν έχω όρεξη να κάνω τίποτα. Μου λένε ότι δεν αξίζω τίποτα, ότι δεν κάνω τίποτα σωστά, ότι είμαι αδέξιος και χαζός. Πώς μπορώ να βελτιωθώ; Τί μπορώ να κάνω για να με εκτιμήσουν περισσότερο;"
Ο δάσκαλος, χωρίς να τον κοιτάξει, του είπε:
"Πόσο λυπάμαι, αγόρι μου. Δεν μπορώ να σε βοηθήσω γιατί πρώτα πρέπει να λύσω ένα δικό μου πρόβλημα. Μετά, ίσως..." και ύστερα από μια παύση συνέχισε: "Αν θέλεις να με βοηθήσεις εσύ, μπορεί να λύσω γρήγορα το πρόβλημά μου και μετά να μπορέσω να σε βοηθήσω".
"Ε...μετά χαράς, δάσκαλε", είπε διστακτικά ο νεαρός, νιώθοντας ότι τον υποτιμούσαν γι' άλλη μια φορά και μετέθεταν τις ανάγκες του.
"Ωραία" συνέχισε ο δάσκαλος. Έβγαλε, ένα δαχτυλίδι που φορούσε στο αριστερό του χέρι και το έδωσε στο αγόρι, λέγοντας: "Πάρε το άλογο που είναι εκεί έξω και τρέξε στην αγορά. Πρέπει να πουλήσω αυτό το δαχτυλίδι για να πληρώσω ένας χρέος. Είναι ανάγκη να πάρεις όσο περισσότερα μπορείς για αυτό. Και με κανέναν τρόπο μη δεχτείς λιγότερα από ένα χρυσό φλουρί. Πήγαινε και έλα με το χρυσό φλουρί όσο πιο γρήγορα μπορείς".
Ο νεαρός πήρε το δαχτυλίδι κι έφυγε... Μόλις έφτασε στην αγορά άρχισε να προσφέρει το δαχτυλίδι στους έμπορους που το κοίταζαν με κάποιο ενδιαφέρον, ώσπου ο νεαρός έλεγε τι ζητούσε για αυτό.
Όταν το παιδί έλεγε "ένα χρυσό φλουρί" άλλοι γελούσαν, άλλοι του γυρνούσαν τις πλάτες και μόνο ένας γέροντας φάνηκε αρκετά ευγενικός για να μπει στον κόπο να του εξηγήσει ότι ένα χρυσό φλουρί ήταν πάρα πολύ για ένα δαχτυλίδι. Θέλοντας να βοηθήσει, ένας του πρόσφερε ένα ασημένιο νόμισμα κι ένα μπακιρένιο τάσι, όμως, ο νεαρός είχε οδηγίες να μη δεχτεί λιγότερα από ένα χρυσό φλουρί κι έτσι απέρριψε την προσφορά.
Αφού προσπάθησε να πουλήσει το κόσμημα σε όποιον συνάντησε στο δρόμο του στην αγορά - και σίγουρα θα ήταν πάνω από εκατό άτομα-, παραδέχτηκε την αποτυχία του, καβάλησε το άλογο και γύρισε πίσω.
Πόσο θα ήθελε ο νεαρός να είχε ένα χρυσό φλουρί για να το δώσει στο δάσκαλο και να τον γλιτώσει από το πρόβλημά του. Έτσι θα έπαιρνε κι αυτός τη συμβουλή και τη βοήθεια του δασκάλου.
Μπήκε μέσα στη κάμαρη.
"Δάσκαλε" είπε, "λυπάμαι. Είναι αδύνατο να τα καταφέρω. Ίσως να μπορούσα να πάρω δύο ή τρία ασημένια, όμως, νομίζω ότι δεν μπορώ να γελάσω κανέναν για την πραγματική αξία του δαχτυλιδιού".
"Αυτό που είπες είναι πολύ σημαντικό, νεαρέ μου φίλε" απάντησε χαμογελαστός ο δάσκαλος. "Πρέπει πρώτα να μάθουμε την αληθινή αξία του δαχτυλιδιού. Καβάλησε πάλι το άλογο και πήγαινε στον κοσμηματοπώλη. Ποιος άλλος θα ξέρει καλύτερα; Πες του ότι θέλεις να το πουλήσεις και ρώτησέ τον πόσα μπορεί να πιάσει. Όμως, μην του το πουλήσεις όσα και αν σου προσφέρει. Γύρισε πίσω με το δαχτυλίδι".
Ο νεαρός καβάλησε κι έφυγε πάλι.
Ο κοσμηματοπώλης εξέτασε το δαχτυλίδι στο φως του κεριού, το κοίταξε με το φακό, το ζύγισε και μετά είπε στο παιδί.
"Πενήντα οχτώ χρυσά" φώναξε το παιδί.
"Ναι" απάντησε ο κοσμηματοπώλης. "Βέβαια με λίγη υπομονή θα μπορούσαμε να βγάλουμε γύρω στα εβδομήντα χρυσά φλουριά, όμως, αν είναι επείγον..."
Ο νεαρός έτρεξε συγκινημένος στο σπίτι του δασκάλου να του πει τα καθέκαστα.
"Κάθισε" του είπε ο δάσκαλος αφού τον άκουσε. "Είσαι κι εσύ σαν αυτό το δαχτυλίδι. Είναι πολύτιμο και μοναδικό κόσμημα. Και σαν τέτοιο, πρέπει να σε εκτιμήσει ένας αληθινά ειδικός. Γιατί στη ζωή σου γυρίζεις εδώ κι εκεί ζητώντας να εκτιμήσει ο καθένας την πραγματική σου αξία;"
Και με αυτά τα λόγια, έβαλε πάλι το δαχτυλίδι στο μικρός δάχττλο του αριστερού του χεριού.

Το βλέμμα του...έρωτα!

Από το βιβλίο Να σου πω μια ιστορία του Χόρχε Μπουκάϊ

 


Ο βασιλιάς ήταν ερωτευμένος με την Σαμπρίνα, μια γυναίκα ταπεινής καταγωγής που την έκανε τελευταία του γυναίκα.
Ένα απόγευμα, ενώ ο βασιλιάς έλειπε στο κυνήγι, ήρθε ένας αγγελιοφόρος να ειδοποιήσει ότι η μητέρα της Σαμπρίνας ήταν άρρωστη. Ο βασιλιάς τής είχε απαγορεύσει να χρησιμοποιεί την προσωπική του άμαξα, κι αν παραβίαζε την εντολή του θα το πλήρωνε με το κεφάλι της. Ωστόσο, η Σαμπρίνα μπήκε στην άμαξα κι έτρεξε στο πλευρό της μητέρας της. 
Όταν γύρισε ο βασιλιάς έμαθε τα καθέκαστα. 
"Μα δεν είναι θαυμάσιο;" είπε. "Αυτό είναι αληθινή αγάπη της κόρης προς την μητέρα. Δεν την ένοιαξε να διακινδυνεύσει το κεφάλι της για να φροντίσει τη μητέρα της. Είναι υπέροχη!"
Την άλλη μέρα, ενώ η Σαμπρίνα καθόταν στον κήπο του παλατιού κι έτρωγε φρούτα, ήρθε ο βασιλιάς. Τον χαιρέτησε και μετά δάγκωσε το τελευταίο ροδάκινο που είχε το καλάθι. 
"Φαίνονται γλυκά!" είπε ο βασιλιάς. 
"Πράγματι" είπε η βασίλισσα. Και απλώνοντας το χέρι της, έδωσε στον αγαπημένο της το τελευταίο ροδάκινο. 
"Πόσο με αγαπάει!" σχολίασε μετά ο βασιλιάς. "Στερήθηκε την απόλαυσή της για να μου δώσει εμένα το τελευταίο ροδάκινο του καλαθιού. Δεν είναι καταπληκτική;"
Πέρασαν ορισμένα χρόνια και -ποιός ξέρει γιατί- ο έρωτας και το πάθος έσβησαν από την καρδιά του βασιλιά. 
Καθόταν μαζί με ένα στενό του φίλο και του έλεγε:
"Ποτέ δεν φέρθηκε σαν βασίλισσα. Μια φορά, μάλιστα, παράκουσε τη διαταγή μου να μη χρησιμοποιήσει τη βασιλική άμαξα, και θυμάμαι μια μέρα που μου έδωσε να φάω ένα δαγκωμένο φρούτο".

Συμπέρασμα;

Αν ό,τι βλέπεις ταιριάζει "γάντι" με την πραγματικότητα που περισσότερο σε βολεύει...

...τότε μην πιστεύεις στα μάτια σου!

Δευτέρα 1 Οκτωβρίου 2012

Λίγα ψίχουλα αγάπης σου γυρεύω...!

Επειδή αληθεύει ότι από μικρό κι από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια...!




Λένε πως μια νύχτα, ενώ κοιμούνται όλοι στο σπίτι, σηκώνεται ο μικρός Ερνέστο, πέντε χρονών, από το κρεβάτι του και πηγαίνει στο δωμάτιο των γονιών του. Στέκεται κοντά στο κρεβάτι από την μεριά του μπαμπά του και, τραβώντας τα σκεπάσματα, τον ξυπνάει.
"Πόσα λεφτά βγάζεις, μπαμπά;" τον ρωτάει.
"Τί...πώς;" ρωτάει ο μπαμπάς αγουροξυπνημένος.
"Πόσα λεφτά βγάζεις από τη δουλειά σου;"
"Αγοράκι μου, είναι δώδεκα η ώρα... Είναι νύχτα, πήγαινε στο κρεβατάκι σου να κοιμηθείς".
"Εντάξει, μπαμπά, θα πάω. Πες μου, όμως, πόσα βγάζεις από τη δουλειά σου;"
Ανασηκώνεται ο μπαμπάς στο κρεβάτι, και προσπαθώντας να πνίξει τον θυμό του, τον διατάζει:
"Στο κρεβάτι σου αμέσως. Αυτά τα πράγματα δεν είναι για σένα! Και μάλιστα να ρωτάς μες στα μαύρα μεσάνυχτα!" και με τεντωμένο το δάχτυλο τού δείχνει την πόρτα.
Ο Ερνέστο κατεβάζει το κεφάλι και γυρίζει στο δωμάτιο.
Το επόμενο πρωί ο μπαμπάς σκέφτεται πως ίσως ήταν υπερβολικά αυστηρός με τον Ερνεστο. Η περιέργεια του παιδιού δεν άξιζε τέτοια επίπληξη. Το βράδυ, στο φαγητό, για να επανορθώσει, αποφασίζει ο μπαμπάς να απαντήσει στο παιδί:
"Σχετικά με αυτό που ρώτησες την νύχτα, Ερνέστο, ο μισθός μου είναι 2.800 πέσος, με τις κρατήσεις όμως μου μένουν 2.200".
"Ούου!... βγάζεις πολλά, μπαμπά" του λέει ο Ερνέστο.
"Όχι και τόσα πολλά, αγάπη μου, έχουμε πολλά έξοδα".
"Ααα...και δουλεύεις πολλές ώρες".
"Ναι, μωρό μου, πολλές ώρες".
"Πόσες μπαμπά;"
"Όλη μέρα, αγόρι μου, όλη μέρα".
"Αααα..." συμφωνεί ο μικρός και συνεχίζει: "Τότε έχεις πολλά χρήματα, έτσι δεν είναι;"
"Φτάνουν πια οι ερωτήσεις. Είσαι πολύ μικρός για να μιλάς για χρήματα".
Μετά πέφτει σιωπή στην τραπεζαρία, και σιωπηλοί πάνε για ύπνο.
Τη νύχτα, μια νέα επίσκεψη του μικρού Ερνέστο διακόπτει τον ύπνο των γονιών του. Αυτή τη φορά στο χέρι του κρατάει ένα χαρτί με ορνιθοσκαλίσματα που μοιάζουν με νούμερα.
"Μπαμπά, μπορείς να μου δανείσεις πέντε πέσος":
"Ερνέστο...είναι δύο η ώρα, είναι νύχτα!!!" διαμαρτύρεται ο μπαμπάς.
"Ναι, αλλά...μπορείς σε παρακαλώ..."
Εκείνος όμως δεν τον αφήνει να τελειώσει τη φράση του.
"Αυτό ήταν λοιπόν το θέμα. Για αυτό έκανες όλες αυτές τις ερωτήσεις για τα λεφτά, αναιδέστατο παιδί. Πήγαινε αμέσως στο κρεβάτι σου πριν σε πιάσω και σου τις βρέξω, με την παντόφλα... Φύγε από εδώ. Εμπρός! Στο κρεβάτι σου!"
Ακόμη μια φορά, τώρα όμως με σουφρωμένα χείλη πάει προς την πόρτα ο Ερνέστο, σέρνοντας τα πόδια του.
Μισή ώρα αργότερα, ίσως γιατί κατάλαβε ότι ήταν υπερβολικός, μπορεί και μετά από μεσολάβηση της μαμάς, ή απλώς γιατί η ενοχή δεν τον άφηνε να κοιμηθεί, πηγαίνει ο μπαμπάς στο δωμάτιο του παιδιού. Από την πόρτα τον ακούει να σιγοκλαίει, σχεδόν χωρίς να ακούγεται.
Κάθεται στο κρεβάτι δίπλα του και αρχίζει να του μιλάει:
"Συγχώρεσέ με που σου έβαλα τις φωνές, Ερνέστο, είναι όμως δύο τα ξημερώματα και όλος ο κόσμος κοιμάται... Κανένα μαγαζί δεν είναι ανοιχτό τέτοια ώρα... Δεν μπορούσες να περιμένεις ως το πρωί;"
"Ναι, μπαμπά" απαντάει ο μικρός μέσα σε αναφιλητά.
Ο μπαμπάς βάζει το χέρι στην τσέπη και βγάζει το πορτοφόλι του από όπου παίρνει ένα χαρτονόμισμα των πέντε πέσος. Το αφήνει στο κομοδίνο και του λέει:
"Ορίστε λοιπόν τα χρήματα που μου ζήτησες".
Ο μικρός σκουπίζει τα δάκρυά του με το σεντόνι, πηδάει από το κρεβάτι, πάει στην ντουλάπα του, παίρνει ένα μεταλλικό κουτί και βγάζει μερικά κέρματα και κάτι λίγα χαρτονομίσματα του ενός πέσο. Βάζει τα πέντε πέσος μαζί με τα άλλα και μετράει με τα δάχτυλα του πόσα χρήματα έχει.
Μετά παίρνει στα χέρια του τα χρήματα και τα βάζει πάνω στο κρεβάτι, μπροστά στον μπαμπά του που όλη την ώρα τον παρακολουθεί χαμογελώντας.
"Τώρα μάλιστα!" λέει ο Ερνέστο, "φτάνουν ίσα ίσα. Εννιά πέσος και πενήντα λεπτά".
"Μπράβο πολύ ωραία, αγοράκι μου. Και τί θα τα κάνεις αυτά τα λεφτά;"
"Μου πουλάς μια ώρα από τον χρόνο σου, μπαμπά;"

Τρίτη 25 Σεπτεμβρίου 2012

Το γράμμα μιας...απελπισμένης.

Από το βιβλίο Αγάπης Γράμματα, Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα

 


Γράφονται ακόμα γράμματα από τους ερωτευμένους; Γράφονται... 
Το παρακάτω γράμμα γράφτηκε το 2006 από την Αλίσα στον Σίμορ. Ακολούθησαν άλλα τέσσερα γράμματα κι εκείνος ούτε φωνή ούτε ακρόαση. Ώσπου ξαφνικά, η πολυπόθητη απάντηση ήρθε. Αλλά όχι από τον Σίμορ... 

Από: Αλίσα Γκάρισον [διεύθυνση: Alisha, Garrison@gmail.com]
Αποστολή: 12 Αυγούστου 2006
Προς: Καμίνσκι,Σίμορ <skaminski2@aol.com>
Θέμα: Δεν έχει παιχνίδια

Σίμορ, 

αντιλαμβάνομαι ότι όλα τα βιβλία με "οδηγίες" για τον έρωτα -τα οποία θα με προειδοποιούσαν επίσης να μη διανοηθώ να ξεστομίσω, ούτε καν επειδή το έφερε η κουβέντα,τόσο νωρίς τη λέξη από Ε- θα με συμβούλευαν να μην επικοινωνήσω μαζί σου πριν περάσουν ημέρες ή και εβδομάδες, αφότου χωρίσαμε απρόθυμα. Να μη δείχνω υπερβοικά ανυπόμονη, υπερβολικά απελπισμένη, υπερβολικά σε "ανάγκη". Και αφού δεν με πήρε καθόλου ο ύπνος χθες βράδυ, θα έπρεπε κανονικά το μεσημέρι να κοιμηθώ κάμποσες ώρες. Όταν όμως γύρισα σπίτι μου, ήμουν τόσο ταραγμένη, τόσο ενθουσιασμένη, τόσο μεθυσμένη από το απρόσμενο μεγαλείο της ζωής γενικώς, που ούτε λόγος για ύπνο. Παραμερίσαμε πάρα πολλά πάρα πολύ γρήγορα, στο fast forward: σίγουρα ξεπεράσαμε τα παιδικά ρομαντικά παιχνίδια. Δεν μπορώ, δεν είμαι διατεθειμένη να κάνω νάζια. Αν ακολουθούσα τακτική, αν έκανα τη δύσκολη, που δεν βιάζεται, δεν θα ήταν μόνο ψέμα, αλλά θα βεβήλωνε με πλεκτάνες και υπολογισμό, την καθαρότητα, την ειλικρίνεια και την ακαριαία αμοιβαία αποδοχή που είχαμε την καλή τύχη να ανακαλύψουμε. Και παρότι έχουν περάσει μόνο λίγες ώρες, μου φαίνεται ήδη σαν να έχουν σπαταληθεί αλόγιστα. Όλη αυτήν την ώρα θα μπορούσα να σου γράψω. [...]
Είμαι σε δίλημμα ανάμεσα στο αν πρέπει να σου γράψω όλα όσα χρειάζονται να ξέρεις για μένα σε πολλές σελίδες ή να τελειώσει ό,τι σου γράφω ώστε να μιλήσουμε και να κανονίσουμε το επόμενο ραντεβού μας. Και επειδή δεν ντρέπομαι να ομολογησω ότι απόψε είμαι ελεύθερη, ξεκολλάω από αυτό το email και το στέλνω γρήγορα στον υπολογιστή σου. Θα μείνω στο σπίτι σήμερα το απόγευμα και θα περιμένω τηλεφώνημά σου. 

Ήδη μελαγχολώ, 
Αλίσα

Για να μην σας τα πολυλογώ η Αλίσα τού έγραψε άλλα τέσσερα μακροσκελή γράμματα. Τον παρακάλεσε να της απαντήσει, έπεσε στα πατώματα, του θύμισε τί είχαν περάσει εκείνο το ένα και μοναδικό βράδυ που μοιράστηκαν, του έταξε και άλλα καυτά τετ α τετ, τον απείλησε ότι θα...θα...θα αν δεν της απαντούσε. Ε και της απάντησε. Ε, όχι ο Σίμορ, αλλά και τί σημασία έχει...

Από: Σαμ Καμίνσκι [διεύθυνση: skaminski2@aol.com]
Αποστολή: 31 Αυγούστου 2006
Προς: Γκάρισον, Αλίσα <Alisha.garrison@gmail.com>


Κοίτα, κυρά μου. Δεν ξέρω αν ο τύπος που του γράφεις σε παραμύθιασε με ψεύτικη ηλεκτρονική διεύθυνση ή αν είσαι εντελώς παλαβή κι εκείνος αδελφή, αλλά εγώ είμαι από το Νιου Τζέρζι, γέννημα θρέμμα, κι εγώ κι εσύ δεν περάσαμε καμία νύχτα μαζί τρώγοντας κέικ ή τίποτα άλλο. Κι ούτε που θα άνοιγα τα μηνύματά σου εδώ και καιρό που τα λέμε με όλες τις προειδοποιήσεις για ιούς και τα λοιπά, αν δεν μπέρδευα το θέμα του πρώτου μηνύματος σου με ένα βιντεοπαιχνίδι που χτύπαγα στο ebay. Γι' αυτό μη χώσεις το κεφάλι σου στο φούρνο για λογαριασμό μου, ειδικά αφού είναι και χαλασμένος. Και αν δεν σε πειράζει να πω κι εγώ την μαλακία μου αν ο φίλος σου σου πάσαρε μια διεύθυνση-μαϊμού και δραπέτευσε από τον τόπο του εγκλήματος, λέμε τώρα, ο τύπος είναι και πολύ μάρκα... (ή αδελφή, χαχαχαχα). 

Σαμ

Ουπςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςς!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!





Παρασκευή 14 Σεπτεμβρίου 2012

Ιστορία-δίδαγμα: Όταν ο Θεός σου κάνει πλάκα...!

Από το βιβλίο Ο Δρόμος της Αυτοεξάρτησης του Χόρχε Μπουκάϊ

 


Ήταν κάποτε ένας ξυλουργός που ειδικευόταν στη συναρμολόγηση προκατασκευασμένων σπιτιών. Εργαζόταν για κάποιον επιχειρηματία, ο οποίος του προμήθευε έτοιμα τα ξύλα κι εκείνος τα μοντάριζε, στερέωνε τους αρμούς, έφτιαχνε το σπίτι και προετοίμαζε τις λεπτομέρειες.
Μια μέρα, αποφασίζει ο ξυλουργός ότι έχει δουλέψει αρκετά, κι είναι πια καιρός να ξεκουραστεί. Έτσι, πάει να μιλήσει στον επιχειρηματία και του λέει πως πήρε την απόφαση να βγει στη σύνταξη. Καθώς, όμως, του έμενε ακόμη να τελειώσει ένα σπίτι, τον ειδοποιεί ότι αυτή θα είναι η τελευταία του δουλειά. 
"Τί κρίμα!" λέει ο επιχειρηματίας, "είσαι καλός στη δουλειά σου... Δε θέλεις να δουλέψεις λίγο ακόμα;"
"Όχι, όχι. Η αλήθεια είναι πως έχω πολλά πράγματα να κάνω, θέλω και να ξεκουραστώ..."
"Πολύ καλά..."
Ο ξυλουργός τελειώνει το τελευταίο σπίτι και πάει να αποχαιρετήσει τον επιχειρηματία, αλλά αυτός του λέει:
"Κοίτα, ήρθε μια παραγγελία της τελευταίας στιγμής, πρέπει να φτιάξεις ακόμη ένα σπίτι. Αν μου κάνεις αυτή τη χάρη... Δε θα έχεις τίποτα άλλο να κάνεις... Ασχολήσου αποκλειστικά με την κατασκευή αυτού του τελευταίου σπιτιού,πάρε όσο χρόνο χρειάζεσαι, αλλά σε παρακαλώ, ανάλαβε αυτήν την τελευταία δουλειά". 
Ο ξυλουργός, αν και θυμωμένος με την παραγγελία αυτή, αποφασίζει παρ' όλα αυτά να την εκτελέσει και να φτιάξει το σπίτι όσο πιο γρήγορα γίνεται, για να πάει μετά να ξεκουραστεί, όπως ήθελε πραγματικά. Τώρα πια δεν έχει τίποτε να διαφυλάξει, αφού θα σταματήσει τη δουλειά, τώρα πια δεν χρειάζεται να επιδιώκει την αναγνώριση των άλλων, τώρα δεν διακυβεύεται η φήμη ούτε η αμοιβή του, τώρα δεν διακινδυνεύει τίποτα απολύτως, γιατί έχει τελειώσει την καριέρα του. Το μόνο που θέλει, είναι να τελειώσει το σπίτι γρήγορα. 
Έτσι λοιπόν, συναρμολογεί τα ξύλα, τα στερεώνει χωρίς πολύ κέφι, χρησιμοποιεί υλικά πολύ χαμηλής ποιότητας για να μειώσει το κόστος, δεν τελειώνει τις λεπτομέρειες... Με λίγα λόγια κάνει δουλειά πολύ κατώτερη αυτής που έκανε συνήθως. Τέλος, στα γρήγορα, ολοκληρώνει το σπίτι. 
Οπότε, πάει στον επιχειρηματία κι εκείνος, έκπληκτος, του λέει:
"Τί; Το τελείωσες κιόλας;"
"Ναι, ναι, είναι έτοιμο."
"Ωραία, πάρε... Βάλε την κλειδαριά, κλείδωσε και φέρε μου το κλειδί."
Πάει ο ξυλουργός, βάζει την κλειδαριά, κλειδώνει και επιστρέφει με το κλειδί. 
Μόλις παίρνει ο επιχειρηματίας το κλειδί, του το ξαναδίνει και λέει: 
"Αυτό είναι το δώρο της εταιρείας για σένα..."