Γράμμα στον...Θεό.

Από το βιβλίο Ο Δρόμος της Ευτυχίας, Χόρχε Μπουκάϊ

 

 

Λένε πως...

Μια μέρα, στις αρχές του χειμώνα, φτάνει στο ταχυδρομείο ένα πολύ ιδιαίτερο γράμμα, με παραλήπτη τον Θεό.

Έκπληκτος, ο υπάλληλος που κάνει τη διαλογή των γραμμάτων κοιτάει τον αποστολέα.

Φτωχαδάκι.

Πράσινη παράγκα χωρίς αριθμό, οδός χωρίς αριθμό.

Πόλης επείγουσας ανάγκης, Νότος.

Παραξενεμένος ο υπαλληλος ανοίγει το γράμμα και διαβάζει:

Αγαπητέ Θεέ:

Δεν έμαθα ποτέ αν υπάρχεις στα σίγουρα. Αν, όμως, υπάρχεις, θα βρεθεί τρόπος να φτάσει το γράμμα μου σε εσένα. Σου γράφω γιατί έχω προβλήματα. Είμαι άνεργος, θα με πετάξουν έξω από το σπιτάκι που μένω γιατί έχω δύο μήνες να πληρώσω, και πάει καιρός που τα τέσσερα παιδιά μου δεν έχουν φάει ενα πιάτο ζεστό φαί. Αλλά το χειρότερο από όλα είναι ότι ο μικρότερος γιος μου έχει πυρετό και πρέπει να επειγόντως να πάρει φάρμακα. Ντρέπομαι που στο ζητάω, αλλά σε ικετεύω να μου στείλει 100 πέσος. Προσπαθώ να βρω δουλειά, κάτι μου υποσχέθηκαν αλλά... τίποτα. Κι όπως είμαι απελπισμένος και δεν ξέρω τί άλλο να κάνω, σου γράφω αυτό το γράμμα. Αν κάνεις κάτι για να βρω λεφτά, να είσαι βέβαιος ότι δεν πρόκειται να σε ξεχάσω ποτέ, και θα μάθω τα παιδιά μου να ακολουθούν το δρόμο σου.

Φτωχαδάκι. 

Τελειώνοντας την ανάγνωση του γράμματος, ο υπάλληλος νιώθει τρομερή θλίψη, απέραντη τρυφερότητα, αφάνταστο πόνο...

Βάζει το χέρι στην τσέπη του και βλέπει πως έχει 5 πέσος. Είναι τέλος του μήνα.

Υπολογίζει ότι χρειάζεται 80 λεπτά για να γυρίσει στο σπίτι του. Και σκέφτεται: 4,20.

Δεν ξέρει τί να κάνει.

Μετά, αρχίζει να τρέχει από γραφείο σε γραφείο με το γράμμα στο χέρι και να ζητάει από τον καθένα να δώσει ό,τι θέλει.

Κάθε υπάλληλος, συγκινημένος, δινει ό,τι μπορεί, που δεν είναι και πολλά, γιατί είμαστε και στο τέλος του μήνα. Ένα πέσο, πενήντα λεπτά, τρία πέσος...

Ώσπου στο τέλος της μερας, ο υπάλληλος μετράει τα χρήματα: 75 πέσος.

Αναρωτιεται τότε ο άνδρας. Τώρα, τί να κάνω; Να περιμένω έως την άλλη βδομάδα για να μαζέψω τα χρήματα; Ή να του στείλω όσα μάζεψα έως τώρα;

Όμως... το παιδί είναι άρρωστο... καλύτερα να του στείλω αυτά που έχω...

Βάζει τα 75 πέσος σε ένα φάκελο, γράφει τη διεύθυνση του παραλήπτη και δίνει το γράμμα στον ταχυδρόμο, που είναι ενήμερος κι αυτός για την ιστορία.

Δύο μέρες αργότερα, φτάνει στο ταχυδρομείο ένα άλλο γράμμα με παραλήπτη πάλι τον Θεό.

Αγαπημένε μου Θεέ,

Το ήξερα πως δεν θα με εγκατέλειπες. Δεν ξέρω πώς έφτασε το γράμμα μου, θέλω πάντως να ξέρεις, ότι μόλις έλαβα τα λεφτά, αγόρασα τα φάρμακα και τώρα ο Κατσίτο είναι εκτός κινδύνου. Πήρα φαγητό να φάνε τα παιδιά μου, πλήρωσα ένα μέρος από αυτά που χρωστούσα για το σπίτι, και επίσης με διαβεβαίωσαν ότι θα με πάρουν στη δουλειά που μου είχαν υποσχεθεί. Την άλλη βδομάδα πιάνω δουλειά. Σε ευγνωμονώ για αυτό που έκανες για εμάς, δεν θα ξεχάσω ποτέ, και νομίζω πως αν φροντίσεις να έχω δουλειά, δεν θα βρεθώ ποτέ στην ανάγκη να σου ζητήσω λεφτά. 

Υστερόγραφο: Επί τη ευκαιρία, να σου πω κάτι, αν είναι να στείλεις λεφτά σε κάποιον άλλον, μην τα στείλεις με το ταχυδρομείο, γιατί εμένα μου βούτηξαν 25 πέσος.  

Φτωχαδάκι

Συμπέρασμα: Ο άνθρωπος έχει την τάση να σαμποτάρει την ίδια την ευτυχία του κι ένας από τους πιο συνηθισμένους και αποτελεσματικούς τρόπους που χρησιμοποιεί για αυτό είναι να ψάχνει να βρει έστω και την παραμικρή ατέλεια, ακόμα και στις ωραιότερες καταστάσεις.

Μια μεγάλη παρανόηση: Να νομίζεις ότι φτάνει η αγάπη.

Από το βιβλίο Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ, Χόρχε Μπουκάϊ

Λένε ότι
...εκείνοι που επηρεασμένοι από τα ρομαντικά μυθιστορήματα περιμένουν τον έρωτα της ζωής τους,
...εκείνοι που εξιδανικεύουν τη σχέση πιστεύοντας ότι θα βρουν τα πάντα εκεί,
...εκείνοι που πιστεύουν πως αν υπάρχει η αγάπη, τίποτα άλλο δεν έχει σημασία,
...εκείνοι που πιστεύουν στην ιστορία της αναζήτησης του ¨άλλου μου μισού¨,
...εκείνοι που η μοναδική τους φιλοσοφική αναφορά είναι η δύναμη της ρομαντικής αγάπης,
...εκείνοι που χρησιμοποίησαν τις ματαιώσεις τους για να δικαιολογήσουν τα πάντα,
...εκείνοι που θα μπορούσαν να αυτοκτονήσουν από αγάπη αλλά δεν είναι διατεθειμένοι να ζήσουν για χάρη της,
...εκείνοι που αγωνίζονται να υποστηρίξουν το αδύνατο: την ανεπιφύλακτη, την αιώνια, την απέραντη αγάπη,
...εκείνοι, τέλος, που αντί να βάλουν ποίηση στη ζωή τους, προσπαθούν να μετατρέψουν τη ζωή τους σε ποίημα αγάπης...

...δεν μπορεί να κάνουν λάθος.
Γιατί, μεταξύ άλλων, είναι όλο και περισσότεροι.

Και είναι αλήθεια. Δεν κάνουν λάθος, απλώς πρόκειται για παρανόηση:

Η ζωή είναι ένα τρυφερό πάρε-δώσε, όχι μια εμπορική συναλλαγή.

 

 

[...] Είναι προφανές πως η ιδέα της μεγάλης και ανεπιφύλακτης αγάπης τελειώνει μαζί με τους γονείς μας. Είναι βέβαιο πως δικαιούμαστε μια σωστή συμπεριφορά από τα αγαπημένα μας πρόσωπα, κι ότι είμαστε, κατά κάποιο τρόπο, υποχρεωμένοι να την ανταποδώσουμε. Είναι, όμως, απαραίτητο να δημιουργούμε και να ανανεώνουμε διαρκώς μια σχέση που θα διαπνέεται από σεβασμό και αγάπη.

Δεν μπορούμε να ζητάμε, συνεχώς, σαν μωρά, αυτήν την ανεπιφύλακτη, την παιδιάστικη κι ανύπαρκτη αγάπη.

Εγώ το ξέρω, εσύ το ξέρεις, όλοι το ξέρουμε...

Παρόλα αυτά, όμως, υπάρχουν φορές που απελπιζόμαστε γιατί δεν καταφέραμε να την συναντήσουμε, και συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε ότι κάποτε θα την βρούμε.

 

 

Η ενήλικη αγάπη δεν είναι ποτέ άνευ όρων. Εξαρτάται από το τί δίνω και τί παίρνω.

 

Και πρέπει να την τρέφω και να την φροντίζω. Δεν έχει σημασία πόσο έχω φτάσει να αγαπώ τον σύντροφό μου. Η αγάπη αυτή εξαρτάται από το πώς μου φέρεται ο άλλος, από το τί νιώθει για μένα, από το πώς αντιδρά.

Ομοίως, θα πρέπει να μάθουμε να φροντίζουμε τους φίλους μας, να τους ανταποδίδουμε την πραγματική τους αξία, να τους τιμάμε. Γιατί καμιά φορά ξεχνιόμαστε.

 

Πρέπει να μάθουμε να ζητάμε βοήθεια όταν δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι.

Πρέπει να μάθουμε να λέμε ευχαριστώ για αυτήν τη βοήθεια, να μπορούμε να την εκτιμήσουμε.

Πρέπει, επίσης, να μάθουμε να μην περιμένουμε το χειροκρότημα, την ευγνωμοσύνη ή την αναγνώριση, που μπορεί να έρθει, αλλά μπορεί και να μην έρθει.

Πρέπει να έχουμε το νου μας για να μην αφαιρεθούμε. 

Ποιος είναι αυτός που θα κρίνει την αξία σου;

Από το βιβλίο Να σου πω μια ιστορία του Χόρχε Μπουκάϊ

΄Εχει πραγματικά όμορφες ιστορίες αυτό το βιβλίο. Γι' αυτό τις μοιράζομαι μαζί σας με τέτοια θερμότητα και επιμονή ώρες-ώρες. Το moirasou.org, λοιπόν, σας εύχεται "Καλό βράδυ" με μια ιστορία που θέλει να μας περάσει ένα σημαντικό μήνυμα, ένα μήνυμα ζωής. Καλή σας νύχτα!!!

"Ήρθα, δάσκαλε, γιατί νιώθω τόσο ασήμαντος που δεν έχω όρεξη να κάνω τίποτα. Μου λένε ότι δεν αξίζω τίποτα, ότι δεν κάνω τίποτα σωστά, ότι είμαι αδέξιος και χαζός. Πώς μπορώ να βελτιωθώ; Τί μπορώ να κάνω για να με εκτιμήσουν περισσότερο;"

Ο δάσκαλος, χωρίς να τον κοιτάξει, του είπε:

"Πόσο λυπάμαι, αγόρι μου. Δεν μπορώ να σε βοηθήσω γιατί πρώτα πρέπει να λύσω ένα δικό μου πρόβλημα. Μετά, ίσως..." και ύστερα από μια παύση συνέχισε: "Αν θέλεις να με βοηθήσεις εσύ, μπορεί να λύσω γρήγορα το πρόβλημά μου και μετά να μπορέσω να σε βοηθήσω".

"Ε...μετά χαράς, δάσκαλε", είπε διστακτικά ο νεαρός, νιώθοντας ότι τον υποτιμούσαν γι' άλλη μια φορά και μετέθεταν τις ανάγκες του.

"Ωραία" συνέχισε ο δάσκαλος. Έβγαλε, ένα δαχτυλίδι που φορούσε στο αριστερό του χέρι και το έδωσε στο αγόρι, λέγοντας: "Πάρε το άλογο που είναι εκεί έξω και τρέξε στην αγορά. Πρέπει να πουλήσω αυτό το δαχτυλίδι για να πληρώσω ένας χρέος. Είναι ανάγκη να πάρεις όσο περισσότερα μπορείς για αυτό. Και με κανέναν τρόπο μη δεχτείς λιγότερα από ένα χρυσό φλουρί. Πήγαινε και έλα με το χρυσό φλουρί όσο πιο γρήγορα μπορείς".

Ο νεαρός πήρε το δαχτυλίδι κι έφυγε... Μόλις έφτασε στην αγορά άρχισε να προσφέρει το δαχτυλίδι στους έμπορους που το κοίταζαν με κάποιο ενδιαφέρον, ώσπου ο νεαρός έλεγε τι ζητούσε για αυτό.

Όταν το παιδί έλεγε "ένα χρυσό φλουρί" άλλοι γελούσαν, άλλοι του γυρνούσαν τις πλάτες και μόνο ένας γέροντας φάνηκε αρκετά ευγενικός για να μπει στον κόπο να του εξηγήσει ότι ένα χρυσό φλουρί ήταν πάρα πολύ για ένα δαχτυλίδι. Θέλοντας να βοηθήσει, ένας του πρόσφερε ένα ασημένιο νόμισμα κι ένα μπακιρένιο τάσι, όμως, ο νεαρός είχε οδηγίες να μη δεχτεί λιγότερα από ένα χρυσό φλουρί κι έτσι απέρριψε την προσφορά.

Αφού προσπάθησε να πουλήσει το κόσμημα σε όποιον συνάντησε στο δρόμο του στην αγορά - και σίγουρα θα ήταν πάνω από εκατό άτομα-, παραδέχτηκε την αποτυχία του, καβάλησε το άλογο και γύρισε πίσω.

Πόσο θα ήθελε ο νεαρός να είχε ένα χρυσό φλουρί για να το δώσει στο δάσκαλο και να τον γλιτώσει από το πρόβλημά του. Έτσι θα έπαιρνε κι αυτός τη συμβουλή και τη βοήθεια του δασκάλου.

Μπήκε μέσα στη κάμαρη.

"Δάσκαλε" είπε, "λυπάμαι. Είναι αδύνατο να τα καταφέρω. Ίσως να μπορούσα να πάρω δύο ή τρία ασημένια, όμως, νομίζω ότι δεν μπορώ να γελάσω κανέναν για την πραγματική αξία του δαχτυλιδιού".

"Αυτό που είπες είναι πολύ σημαντικό, νεαρέ μου φίλε" απάντησε χαμογελαστός ο δάσκαλος. "Πρέπει πρώτα να μάθουμε την αληθινή αξία του δαχτυλιδιού. Καβάλησε πάλι το άλογο και πήγαινε στον κοσμηματοπώλη. Ποιος άλλος θα ξέρει καλύτερα; Πες του ότι θέλεις να το πουλήσεις και ρώτησέ τον πόσα μπορεί να πιάσει. Όμως, μην του το πουλήσεις όσα και αν σου προσφέρει. Γύρισε πίσω με το δαχτυλίδι".

Ο νεαρός καβάλησε κι έφυγε πάλι.

Ο κοσμηματοπώλης εξέτασε το δαχτυλίδι στο φως του κεριού, το κοίταξε με το φακό, το ζύγισε και μετά είπε στο παιδί.

"Πενήντα οχτώ χρυσά" φώναξε το παιδί.

"Ναι" απάντησε ο κοσμηματοπώλης. "Βέβαια με λίγη υπομονή θα μπορούσαμε να βγάλουμε γύρω στα εβδομήντα χρυσά φλουριά, όμως, αν είναι επείγον..."

Ο νεαρός έτρεξε συγκινημένος στο σπίτι του δασκάλου να του πει τα καθέκαστα.

"Κάθισε" του είπε ο δάσκαλος αφού τον άκουσε. "Είσαι κι εσύ σαν αυτό το δαχτυλίδι. Είναι πολύτιμο και μοναδικό κόσμημα. Και σαν τέτοιο, πρέπει να σε εκτιμήσει ένας αληθινά ειδικός. Γιατί στη ζωή σου γυρίζεις εδώ κι εκεί ζητώντας να εκτιμήσει ο καθένας την πραγματική σου αξία;"

Και με αυτά τα λόγια, έβαλε πάλι το δαχτυλίδι στο μικρός δάχττλο του αριστερού του χεριού.

Το βλέμμα του...έρωτα!

Από το βιβλίο Να σου πω μια ιστορία του Χόρχε Μπουκάϊ

 

Ο βασιλιάς ήταν ερωτευμένος με την Σαμπρίνα, μια γυναίκα ταπεινής καταγωγής που την έκανε τελευταία του γυναίκα.

Ένα απόγευμα, ενώ ο βασιλιάς έλειπε στο κυνήγι, ήρθε ένας αγγελιοφόρος να ειδοποιήσει ότι η μητέρα της Σαμπρίνας ήταν άρρωστη. Ο βασιλιάς τής είχε απαγορεύσει να χρησιμοποιεί την προσωπική του άμαξα, κι αν παραβίαζε την εντολή του θα το πλήρωνε με το κεφάλι της. Ωστόσο, η Σαμπρίνα μπήκε στην άμαξα κι έτρεξε στο πλευρό της μητέρας της. 

Όταν γύρισε ο βασιλιάς έμαθε τα καθέκαστα. 

"Μα δεν είναι θαυμάσιο;" είπε. "Αυτό είναι αληθινή αγάπη της κόρης προς την μητέρα. Δεν την ένοιαξε να διακινδυνεύσει το κεφάλι της για να φροντίσει τη μητέρα της. Είναι υπέροχη!"

Την άλλη μέρα, ενώ η Σαμπρίνα καθόταν στον κήπο του παλατιού κι έτρωγε φρούτα, ήρθε ο βασιλιάς. Τον χαιρέτησε και μετά δάγκωσε το τελευταίο ροδάκινο που είχε το καλάθι. 

"Φαίνονται γλυκά!" είπε ο βασιλιάς. 

"Πράγματι" είπε η βασίλισσα. Και απλώνοντας το χέρι της, έδωσε στον αγαπημένο της το τελευταίο ροδάκινο. 

"Πόσο με αγαπάει!" σχολίασε μετά ο βασιλιάς. "Στερήθηκε την απόλαυσή της για να μου δώσει εμένα το τελευταίο ροδάκινο του καλαθιού. Δεν είναι καταπληκτική;"

Πέρασαν ορισμένα χρόνια και -ποιός ξέρει γιατί- ο έρωτας και το πάθος έσβησαν από την καρδιά του βασιλιά. 

Καθόταν μαζί με ένα στενό του φίλο και του έλεγε:

"Ποτέ δεν φέρθηκε σαν βασίλισσα. Μια φορά, μάλιστα, παράκουσε τη διαταγή μου να μη χρησιμοποιήσει τη βασιλική άμαξα, και θυμάμαι μια μέρα που μου έδωσε να φάω ένα δαγκωμένο φρούτο".

Συμπέρασμα;

Αν ό,τι βλέπεις ταιριάζει "γάντι" με την πραγματικότητα που περισσότερο σε βολεύει...

...τότε μην πιστεύεις στα μάτια σου!

Ιστορία-δίδαγμα: Όταν ο Θεός σου κάνει πλάκα...!

Από το βιβλίο Ο Δρόμος της Αυτοεξάρτησης του Χόρχε Μπουκάϊ

 

Ήταν κάποτε ένας ξυλουργός που ειδικευόταν στη συναρμολόγηση προκατασκευασμένων σπιτιών. Εργαζόταν για κάποιον επιχειρηματία, ο οποίος του προμήθευε έτοιμα τα ξύλα κι εκείνος τα μοντάριζε, στερέωνε τους αρμούς, έφτιαχνε το σπίτι και προετοίμαζε τις λεπτομέρειες.

Μια μέρα, αποφασίζει ο ξυλουργός ότι έχει δουλέψει αρκετά, κι είναι πια καιρός να ξεκουραστεί. Έτσι, πάει να μιλήσει στον επιχειρηματία και του λέει πως πήρε την απόφαση να βγει στη σύνταξη. Καθώς, όμως, του έμενε ακόμη να τελειώσει ένα σπίτι, τον ειδοποιεί ότι αυτή θα είναι η τελευταία του δουλειά. 

"Τί κρίμα!" λέει ο επιχειρηματίας, "είσαι καλός στη δουλειά σου... Δε θέλεις να δουλέψεις λίγο ακόμα;"

"Όχι, όχι. Η αλήθεια είναι πως έχω πολλά πράγματα να κάνω, θέλω και να ξεκουραστώ..."

"Πολύ καλά..."

Ο ξυλουργός τελειώνει το τελευταίο σπίτι και πάει να αποχαιρετήσει τον επιχειρηματία, αλλά αυτός του λέει:

"Κοίτα, ήρθε μια παραγγελία της τελευταίας στιγμής, πρέπει να φτιάξεις ακόμη ένα σπίτι. Αν μου κάνεις αυτή τη χάρη... Δε θα έχεις τίποτα άλλο να κάνεις... Ασχολήσου αποκλειστικά με την κατασκευή αυτού του τελευταίου σπιτιού,πάρε όσο χρόνο χρειάζεσαι, αλλά σε παρακαλώ, ανάλαβε αυτήν την τελευταία δουλειά". 

Ο ξυλουργός, αν και θυμωμένος με την παραγγελία αυτή, αποφασίζει παρ' όλα αυτά να την εκτελέσει και να φτιάξει το σπίτι όσο πιο γρήγορα γίνεται, για να πάει μετά να ξεκουραστεί, όπως ήθελε πραγματικά. Τώρα πια δεν έχει τίποτε να διαφυλάξει, αφού θα σταματήσει τη δουλειά, τώρα πια δεν χρειάζεται να επιδιώκει την αναγνώριση των άλλων, τώρα δεν διακυβεύεται η φήμη ούτε η αμοιβή του, τώρα δεν διακινδυνεύει τίποτα απολύτως, γιατί έχει τελειώσει την καριέρα του. Το μόνο που θέλει, είναι να τελειώσει το σπίτι γρήγορα. 

Έτσι λοιπόν, συναρμολογεί τα ξύλα, τα στερεώνει χωρίς πολύ κέφι, χρησιμοποιεί υλικά πολύ χαμηλής ποιότητας για να μειώσει το κόστος, δεν τελειώνει τις λεπτομέρειες... Με λίγα λόγια κάνει δουλειά πολύ κατώτερη αυτής που έκανε συνήθως. Τέλος, στα γρήγορα, ολοκληρώνει το σπίτι. 

Οπότε, πάει στον επιχειρηματία κι εκείνος, έκπληκτος, του λέει:

"Τί; Το τελείωσες κιόλας;"

"Ναι, ναι, είναι έτοιμο."

"Ωραία, πάρε... Βάλε την κλειδαριά, κλείδωσε και φέρε μου το κλειδί."

Πάει ο ξυλουργός, βάζει την κλειδαριά, κλειδώνει και επιστρέφει με το κλειδί. 

Μόλις παίρνει ο επιχειρηματίας το κλειδί, του το ξαναδίνει και λέει: 

"Αυτό είναι το δώρο της εταιρείας για σένα..."

Ο Αλυσοδεμένος Ελέφαντας του Χόρχε Μπουκάϊ.

Από το βιβλίο Ο Αλυσοδεμένος Ελέφαντας του Χόρχε Μπουκάϊ, Εκδόσεις Opera

Πριν μοιραστώ μαζί σας την παρακάτω ιστορία, επιτρέψτε μου να σας πω ότι την διαβάζω κάθε φορά που...κόβονται τα πόδια μου, κάθε φορά που θέλω να ανοίξει η γη να με καταπιεί, κάθε φορά που ξέρω ότι μπορώ να κάνω το...επόμενο βήμα, αλλά οι δικές μου "αλυσίδες" δεν μου το επιτρέπουν.

Όταν ήμουν μικρός μου άρεσε πολύ ο μαγικός κόσμος του τσίρκου.

Ενθουσιαζόμουν όταν έβλεπα από κοντά όλα αυτά τα ζώα που ταξίδευαν μέσα στα τροχόσπιτα από τη μια πόλη στην άλλη.

Στην παράσταση, όλα μου φαίνονταν μαγικά και λαμπερά, αλλά η στιγμή που εμφανιζόταν ο ελέφαντας ήταν η αγαπημένη μου.

Το γιγάντιο ζώο ήταν τρομερά επιδέξιο, τρομερά μεγάλο και τρομερά δυνατό.

Σίγουρα, ένα ζώο σαν κι αυτό, θα μπορούσε να ξεριζώσει ολόκληρο δέτρο με ένα μικρό τράβηγμα. Το δίχως άλλο...

Μου έκανε μεγάλη εντύπωση, όμως, που μετά από κάθε επίδειξη το προσωπικό του τσίρκου αλυσόδενε τον ελέφαντα σε ένα μικροσκοπικό ξυλαράκι, ελάχιστα βυθισμένο στην άμμο.

Αυτό ήτάν για μένα μεγάλο μυστήριο. Ακόμα κι αν η αλυσίδα ήταν χοντρή και γερή, ένα ζώο που μπορούσε να γκρεμίσει ολόκληρο τοίχο με ένα του τράβηγμα, εύκολα θα μπορούσε να απελευθερωθεί από το ξυλαράκι και να το βάλει στα πόδια.

Τι συγκρατούσε τον ελέφαντα; Γιατί δεν το έσκαγε;

Όταν ήμουν πέντε ή έξι χρονών, πίστευα ακόμα ότι οι μεγάλοι τα ήξεραν όλα.

Έτσι, πήγα και ρώτησα τους δασκάλους μου, το θείο και τη μητέρα μου για το μυστήριο του ελέφαντα.

Εκείνοι που εξήγησαν ότι ο ελέφαντας δεν το έσκαγε επειδή τον είχαν δαμάσει.

Τότε, όπως ήταν λογικό, τους ρώτησα: "Αν είναι δαμασμένος και για αυτό δεν το σκάει, γιατί τον δένουν;"

Κανείς δεν ήξερε να μου απαντήσει σε αυτήν την ερώτηση...

Πολύ καιρό μετά, μια νύχτα, γνώρισα κάποιον πολύ σοφό που είχε ταξιδέψει στην Ινδία, κι αυτός με βοήθησε να βρω την απάντηση.

Ο ελέφαντας του τσίρκου είχε μείνει δεμένος σε ένα ξυλαράκι, από τότε που ήταν πολύ μικρός.

Θυμάμαι που έκλεισα τα μάτια και σκέφτηκα το μικρό, το νεογέννητο ελεφαντάκι, να κάθεται δεμένο στο ξύλο.

Το φαντάστηκα να σπρώχνει και να τραβάει την αλυσίδα κάθε μέρα, όλη μέρα και να προσπαθεί να λυθεί...

Σχεδόν μπορούσα να το δω να κοιμάται κάθε νύχτα εξαντλημένο από την κούραση, με τη σκέψη πως το επόμενο πρωί θα ξαναπροσπαθούσε. Όλα ήταν μάταια: το ξυλαράκι ήταν πολύ γερό για ένα νεογέννητο ζωάκι, ακόμα κι αν μιλάμε για ελέφαντα.

Ώσπου, μια μέρα, την πιο θλιβερή μέρα της μικρής του ζωής, το ελεφαντάκι δέχτηκε ότι δεν μπορούσε να ελευθερωθείκαι παραδόθηκε στη μοίρα του.

Κατάλαβα τότε γιατί ο τεράστιος και πανίσχυρος ελέφαντας που έβλεπα στον τσίρκο έμενε αλυσοδεμένος.  Ήταν πια σίγουρος πως ποτέ δεν θα μπορούσε να απελευθερωθεί από το ξυλάκι του. Το κακόμοιρο ζώο είχε πια την αποτυχία χαραγμένη στην ελεφαντινή μνήμη του και ποτέ, ποτέ πια δεν θα ξαναδοκίμαζε τη δύναμή του...

Κάποιες φορές ονειρεύομαι ότι πλησιάζω τον αλυσοδεμένο ελέφαντα και του λέω στο αυτί:

"Ξέρεις κάτι; Εμείς οι δύο μοιάζουμε. Νομίζεις κι εσύ ότι δεν μπορείς να κάνεις κάποια πράγματα επειδή μια φορά, κάποτε, προσπάθησες και δεν τα κατάφερες. Πρέπει να καταλάβεις ότι ο καιρός πέρασε και σήμερα είσαι πια πιο μεγάλος και πιο δυνατός από παλιά. Αν ήθελες στα αλήθεια να απελευθερωθείς, είμαι σίγουρος ότι θα μπορούσες να το πετύχεις. Γιατί δεν το δοκιμάζεις;"

Μερικές φορές ξυπνάω με τη σκέψη ότι ο ελέφαντάς μου, τελικά, κάποια μέρα το επιχείρησε και κατάφερε να ξεριζώσει το ξύλο. Τότε χαμογελάω και φαντάζομαι ότι το τεράστιο ζώο συνεχίζει να ταξιδεύει με το τσίρκο επειδή χαίρεται να βλέπει τα παιδιά να διασκεδάζουν, αλλά χωρίς αλυσίδα.

Γαμήλιο συμβόλαιο!

Από το βιβλίο Ο Δρόμος της Συνάντησης του Χόρχε Μπουκάι

1. Ορισμός. Ο γάμος αποτελεί μια συναισθηματική, πνευματική και κοινωνική δέσμευση που τη δεχτήκαμε για να σχεδιάσουμε, να μοιραστούμε και να χαρούμε, σε ένα πλαίσιο ασφαλές και σοβαρό. 

2. Διάρκεια. Το συμβόλαιο ισχύει για όλη μας τη ζωή, η συμφωνία όμως πρέπει να ανανεώνεται κάθε πέντε χρόνια, με επαναδιαπραγμάτευση των όρων. Αν δεν υπάρξει συμφωνία για καινούριο συμβόλαιο, η σύμβαση αυτή παύει να ισχύει. 

3. Ιδιοκτησία. Τα δύο μέρη συμφωνούν απολύτως ότι δεν θα θεωρούν ο ένας τον άλλον ιδιοκτησία τους. Εννοείται ότι η γυναίκα μου, ο άντρας μου, ο σύντροφός μου, είναι όροι που χρησιμοποιούμε στην καθημερινή γλώσσα και δεν υποδηλώνουν εξουσία. 

4. Κοινή ζωή. Τον περισσότερο καιρό οι σύζυγοι θα μένουν μαζί. Θα μοιράζονται τις δουλειές του σπιτιού και θα αποφεύγουν να γκρινιάζουν, αν και ο καθένας μπορεί να υπενθυμίζει στον άλλον τις υποχρεώσεις του με τρόπο λεπτό και ευγενικό. Ο καθένας θα πλένει μόνος του τα εσώρουχά του. 

5. Χρήματα. Ο σύζυγος και η σύζυγος θα μοιράζονται εξίσου την ευθύνη της κάλυψης των εξόδων του σπιτιού. Ο καθένας θα έχει τον τραπεζικό του λογαριασμό, και θα ανοίξουν και έναν κοινό για τα κοινά έξοδα. Αν στον καταμερισμό των υποχρεώσεων ο ένας από τους δύο αναγκάζεται να ξοδεύει περισσότερα από τον άλλον, οι εισπράξεις με κάθε τρόπο θα μοιράζονται, ούτως ώστε να διαθέτει ο καθένας τα χρήματα που έχει ανάγκη. Και οι δύο θα αποφεύγουν να λένε στον άλλον πώς ή σε τι θα ξοδεύουν τα λεφτά του. 

6. Διαφωνίες. Οι διαφωνίες δεν θα θεωρούνται φοβερές. Αφού πρόκειται για δυο διαφορετικά άτομα, είναι δεδομένο ότι θα υπάρχουν διαφωνίες. Σε αυτές τις περιπτώσεις, το ζευγάρι θα βρίσκει τον χρόνο για να συζητήσουν και να καταλήξουν σε συμφωνία. Αν δεν τα καταφέρουν, θα συμφωνήσουν ότι διαφωνούν. Αν απαιτείται να ληφθεί αμέσως απόφαση, θα δοθεί προτεραιότητα στην απόφαση του πιο ικανού ή πιο αρμόδιου για το θέμα. 

7. Καβγάδες. Δεδομένου ότι τα μέλη είναι ανθρώπινα όντα και όχι μηχανές, οι διαφωνίες μπορεί να γίνουν έντονες και να οδηγήσουν σε καβγάδες. Τα δύο μέρη δεσμεύονται ότι θα συζητάνε χωρίς να ξεπερνάνε τα όρια του σεβασμού, ψυχικού και σωματικού. 

8. Επικοινωνία. Τα μέρη δεσμεύονται να είναι πάντα ανοιχτά στο διάλογο. Εκείνος θα προσπαθεί να μιλάει μαζί της ακόμη κι αν είναι θυμωμένος, κι εκείνη θα προσπαθεί να μην τον τιμωρεί στερώντας του τη σωματική επαφή. 

9. Σεξ. Ορίζεται σαφώς ότι οι σεξουαλικές επαφές του ζευγαριού θα ρυθμίζονται αποκλειστικά με γνώμονα την επιθυμία. Κανένας από τους δύο δεν θα νιώσει ποτέ υποχρεωμένος να ικανοποιήσει τις επιθυμίες του άλλου, εκτός εάν αυτό επιθυμεί και τις δικές του επιθυμίες. Όσον αφορά οποιαδήποτε άλλη εκδήλωση, ορίζεται ότι στο σεξ καμία συμπεριφορά δεν είναι απαγορευμένη, βρόμικη ή αμαρτωλή εφόσον συμφωνήσουν και οι δύο να δοκιμάσουν.

10. Πίστη. Το ζευγάρι μπορεί ελεύθερα να συμφωνήσει σε αυτόν τον κανόνα έχοντας το δικαίωμα να επιλέξει οποιαδήποτε από τις παρακάτω δυνατότητες. 

α) Η σεξουαλική σχέση είναι αποκλειστική. 

β) Μπορεί να υπάρχουν κι άλλες σχέσεις αλλά χωρίς συναισθηματική δέσμευση. 

γ) Ο καθένας αποφασίζει ελεύθερα για τις εξωσυζυγικές του σχέσεις. 

Αναφορικά με το β και το γ χρειάζεται να συμφωνήσει το ζευγάρι αν θα πρέπει να ομολογούν αυτές τις εξωσυγυγικές περιπέτειες ή αν θα τις κρατούν κρυφές. Όποια κι αν είναι η επιλογή τους, θα έχουν κοινά δικαιώματα και υποχρεώσεις. 

11. Παιδιά. Το ζευγάρι θα κάνει παιδιά μόνο σε περίπτωση που το θέλουν και οι δυο (και τη χρονική στιγμή που συμπίπτει η επιθυμία και των δύο). Στο μεταξύ, συμφωνούν όυι μια έκτρωση θα ήταν τραυματική εμπειρία, για αυ΄το αποτελεί ευθύνη και των δύο να αποφύγουν μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη. 

12. Οικογένειες. Ο καθένας θα έχει με την πατρική του οικογένεια ό,τι σχέσεις θέλει και θα δέχεται τη συμπεριφορά του άλλου απέναντί τους. Αυτό περιλαμβάνει το δικαίωμα καθενός να μην αφήνει τα πεθερικά του να τον πιέζουν για κανένα ζήτημα.

13. Φίλοι. Ο καθένας θα κρατήσει τους φίλους και τις φίλες του. Δεν είναι απαραίτητο να συμφωνεί, ούτε να γίνει φίλος με τους φίλους του άλλου, ούτε και να συμπεριλάβει τους δικούς του φίλους στη σχέση με τον σύντροφό του. 

14. Έλεγχος. Ο καθένας παραιτείται σαφώς από την άσκηση ελέγχου σχετικά με τον χρόνο, την εμφάνιση, το σώμα, τα γούστα και τον τρόπο που ενεργεί ο άλλοςς. Ο καθένας θα είναι υπεύθυνος για τις πράξεις του και τις ενέργειές του και τις ενέργειες που έχουν αποφασίσει από κοινού, όχι όμως και για τις προσωπικές αποφάσεις του άλλου. 

15. Διαζύγιο. Οποιοσδήποτε από τους δύο μπορεί να θελήσει να χωρίσει όταν νιώσει ότι αυτό που είχαν σχεδιάζσει μαζί έχει χαθεί, άρα και η συμφνωία δεν ισχύει πια. Ο άλλος δεν θα προβάλλει αντίρρηση. Αν υπάρχουν μικρά παιδιά, το ζευγάρι συμφωνεί να εξαντλήσει κάθε μέσον για να σώσει αυτήν τη σχέση και να προστατεύσει τα παιδιά. Όσον αφορά τα υλικά αγαθά. συμφωνούν πώς όλα όσα αποκτήθηκαν στη διάρκεια της κοινής τους ζωής θα τα μοιράσουν και ο καθένας θα κρατήσει ό,τι ήταν προσωπικά δικό του. 

16. Σχετικά με το συμβόλαιο. Μπορεί να γίνεται αναθεώρηση των άρθρων μετά από αίτηση οποιουδήποτε εκ των δύο, και οι όροι μπορούν να τροποποιούνται με τη σύμφωνη γνώμη και των δύο. Παραβίαση κάποιας διάταξης θεωρείται επαρκής λόγος για τη λήξη του συμβολαίου και ο παραβάτης θα υποστεί, ως ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΠΟΙΝΗ, το πλήρες δικαίωμα του συντρόφου του να αποχωρήσει από τη σχέση. 

17. Υπογραφή του συμβολαίου. Το παρόν συμβόλαιο δεν έχει καμιά νομική, αστική ή εμπορική αξία. Είναι αποκλειστικά για ιδιωτική χρήση και δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως επιχείρημα σε δικαστική προσφυγή για την επίλυση κάποιας διαφοράς. Για να καταστεί αυτό σαφές, πρέπει να υπογραφεί με το αριστερό χέρι, ανεπίσημα και χωρίς μάρτυρες, σημάδι ακριβώς της μη νομικής του ισχύς. 

Πριν πεθάνω, κόρη μου, θα θελα να είμαι σίγουρος ότι σου έμαθα...

Από το βιβλίο Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ του Χόρχε Μουκάϊ.

Να χαίρεσαι τον έρωτα,

να έχεις εμπιστοσύνη στις δυνάμεις σου,

να αντιμετωπίζεις τους φόβους σου,

να ενθουσιάζεσαι με τη ζωή,

να ζητάς βοήθεια όταν τη χρειάζεσαι,

να επιτρέπεις να σε παρηγορούν όταν πονάς,

να παίρνεις τις δικές σου αποφάσεις,

να υπερασπίζεσαι τις επιλογές σου,

να είσαι φίλη του εαυτού σου,

να μη φοβάσαι μήπως γελοιοποιηθείς,

να ξέρεις πώς αξίζεις να σε αγαπάνε,

να μιλάς στους άλλους τρυφερά,

να μιλάς ή να σωπαίνεις ανάλογα με το τι κρίνεις για σένα σωστό,

να αποκτάς φήμη για τα επιτεύγματά σου,

να αγαπάς και να φροντίζεις το κοριτσάκι που έχεις μέσα σου,

να μην εξαρτάσαι από την επιδοκιμασία των άλλων,

να μην επωμίζεσαι τις ευθύνες όλων,

να συνειδητοποιείς τα συναισθήματά σου

και να πράττεις ανάλογα,

να μην κηνυγάς το χειροκρότημα αλλά τη δική σου ικανοποίηση

από αυτό που κάνεις,

να δίνεις γιατί θέλεις, ποτέ γιατί νομίζεις πώς είναι υποχρέωσή σου,

να απαιτείς να σε πληρώνουν όπως πρέπει για τη δουλειά σου,

να δέχεσαι τους περιορισμούς και την αδυναμία σου χωρίς θυμό,

να μην επιβάλλεις τα κριτήριά σου ούτε να επιτρέπεις να σου επιβάλλουν

οι άλλοι τα δικά τους,

να λες το ναι μονάχα όταν το θέλεις και να λες όχι χωρίς ενοχές,

να ζεις το σήμερα και να μην έχεις μεγάλες προσδοκίες,

να ρισκάρεις περισσότερο,

να δέχεσαι την αλλαγή και να αναθεωρείς τις πεποιθήσεις σου,

να προσπαθείς να γιατρέψεις τις παλιές και τις πρόσφατες πληγές σου,

να φέρεσαι και να απαιτείς να σου φέρονται με σεβασμό,

να γεμίζεις πρώτα το δικό σου ποτήρι και αμέσως μετά το ποτήρι των άλλων,

να σχεδιάζεις το μέλλον αλλά να ζεις το παρόν,

να εμπιστεύεσαι τη διαίσθησή σου,

να χαίρεσαι τις διαφορές ανάμεσα στα δύο φύλα,

να καλλιεργείς σχέσεις υγιείς όπου ο ένας να στηρίζει τον άλλον,

να κάνεις την κατανόηση και τη συγνώμη προτεραιότητές σου,

να δέχεσαι τον εαυτό σου όπως είναι,

να μην κοιτάς πίσω σου για να δεις ποιος σε ακολουθεί,

να μεγαλώσεις μαθαίνοντας από τις διαφωνίες και τις αποτυχίες σου,

να επιτρέπεις στον εαυτό σου να λύνεται στα γέλια

μες στο δρόμο χωρίς ιδιαίτερο λόγο,

να μη θεοποιείς κανέναν, και ακόμη λιγότερο...εμένα!

Μόνο από έρωτα!

Από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάϊ, Ιστορίες να σκεφτείς. 

ΒΑΔΙΖΩ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΜΟΥ. 

Το δρόμο μου, που έχει μόνο μία λωρίδα κυκλοφορίας: τη δική μου. 

Στα αριστερά μου, ένας αιώνιος τοίχος χωρίζει το δρόμο μου από το δρόμο κάποιου που βαδίζει δίπλα μου, από την άλλη πλευρά του τοίχου. 

Πού και πού σε αυτόν τον τοίχο βρίσκω μια τρύπα, ένα παράθυρο, μια σχισμή...Και μπορώ να κοιτάξω το δρόμο του γείτονα ή της γειτόνισσάς μου. 

Μια μέρα, καθώς περπατώ, μου φαίνεται ότι βλέπω στην άλλη άκρη του τοίχου μια μορφή που κινείται στο δικό μου ρυθμό, προς την ίδια κατεύθυνση. 

Κοιτάζω αυτή τη μορφή: είναι μια γυναίκα. Είναι όμορφη. 

Με βλέπει κι αυτή. Με κοιτάζει. 

Την ξανακοιτάζω. 

Της χαμογελώ...Μου χαμογελά. 

Παίρνει πάλι να βαδίζει το δρόμο της, κι εγώ επιταχύνω το βήμα μου γιατί ανυπομονώ για την επόμενη ευκαιρία να ξανασυναντηθώ με αυτήν την γυναίκα. 

Στο επόμενο παράθυρο κοντοστέκομαι μισό λεπτό. 

Όταν εκείνη φτάνει, κοιταζόμαστε μέσα από το άνοιγμα. 

Της δείχνω με νοήματα πόσο πολύ μου αρέσει. 

Μου απαντά με νοήματα. Δεν ξέρω αν σημαίνουν ό,τι και τα δικά μου, αλλά διαισθάνομαι ότι καταλαβαίνει τι θέλω να της πω. 

Νιώθω ότι θα μπορούσα να σταθώ αρκετή ώρα να την κοιτάζω και να την αφήνω να με κοιτάζει, αλλά ξέρω πως ο δρόμος μου συνεχίζεται. 

Λέω στον εαυτό μου πως ίσως παρακάτω να υπάρχει μια πόρτα. Και ίσως να μπορώ να την διαβώ για να συναντηθώ μαζί της. 

Τίποτα δεν δίνει περισσότερη σιγουριά από την επιθυμία, κι έτσι επιταχύνω για να βρω την πόρτα που φαντάζομαι. Αρχίζω να τρέχω με την ματιά μου καρφωμένη στον τοίχο. 

Λίγο πιο κάτω η πόρτα εμφανίζεται. 

Είναι εκεί, στην άλλη πλευρά, η πολυπόθητη πια και αγαπημένη μου σύντροφος. Περιμένοντας... Περιμένοντάς με...

Κάνω μια χειρονομία. Αυτή μου επιστρέφει ένα φιλί με τον αέρα. 

Μου κάνει νόημα σαν να με καλεί. Μου αρκεί. Επιτυχάνω προς την πόρτα για να βρεθώ μαζί της στη δική της πλευρά του τοίχου. 

Η πόρτα είναι πολύ στενή. Περνάω ένα χέρι, περνάω έναν ώμο, ρουφάω λίγο το στομάχι, στρίβω λιγάκι το σώμα μου, σχεδόν καταφέρνω να περάσω το κεφάλι μου. Αλλά το δεξί μου αυτί μένει σφηνωμένο. 

Σπρώχνω. 

Δεν υπάρχει τρόπος. Δεν περνάει. 

Και δεν μπορώ να βοηθήσω με το χέρι μου, γιατί δεν περνάει ούτε δαχτυλάκι εκεί μέσα. 

Δεν υπάρχει αρκετός χώρος για να περάσω μαζί με το αυτί μου, κι έτσι παίρνω μια απόφαση. 

Βγάζω ένα σουγιά από τη τσέπη μου, και, με μια γρήγορη κίνηση βρίσκω το κουράγιο να κόψω το αυτί μου για να περάσω από την πόρτα. 

Και το καταφέρνω: το κεφάλι μου περνάει. 

Αλλά, μετά το κεφάλι μου, βλέπω πως κι ο ώμος μου μένει παγιδευμένος. 

Η πόρτα δεν έχει το σχήμα του σώματός μου. 

Βάζω δύναμη, αλλά δεν υπάρχει λύση. Το χέρι και το σώμα μου έχουν περάσει, αλλά ο άλλος μου ώμος και το άλλο μου χέρι δεν περνούν. 

Και δεν με νοιάζει τίποτα, οπότε...

Κάνω πίσω και χωρίς να σκεφτώ τις συνέπειες παίρνω φόρα και ορμώ να περάσω την πόρτα. 

Από το χτύπημα, ο ώμος μου εξαρθώνεται και το χέρι μου μένει κρεμασμένο και άψυχο. Αλλά τώρα, ευτυχώς, σε μια θέση που μου επιτρέπει να περάσω την πόρτ. 

Είμαι πια σχεδόν στην άλλη πλευρά. 

Μόλις είμαι έτοιμος να ολοκληρώσω το πέρασμά μου από την σχισμή, συνειδητοποιώ ότι το δεξί μου πόδι έχει μείνει κολλημένο στην άλλη πλευρά. Δεν διστάζω. Είμαι πια σχεδόν δίπλα στην αγαπημένη μου. Δεν μπορώ να κάνω πίσω. Έτσι, αρπάζω τον μπαλτά και σφίγγοντας τα δόντια δίνω ένα χτύπημα και κόβω και το πόδι. 

Ματωμένος, κουτσός, στηριγμένος στον μπαλτά και με το ένα χέρι εξαρθωμένο, με ένα αυτί και ένα πόδι λιγότερο, συναντιέμαι με την αγαπημένη μου. 

"Να' μαι. Επιτέλους πέρασα. Με κοίταξες, σε κοίταξα, σε ερωτεύτηκα. Πλήρωσα όλα τα τιμήματα για σένα. Όλα επιτρέπονται στον έρωτα και στον πόλεμο. Δεν έχουν σημασία οι θυσίες. Άξιζε τον κόπο, αν έγιναν για να συναντηθώ μαζί σου, για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε μαζί...Μαζί, για πάντα..."

Αυτή με κοιτάζει και της ξεφεύγει ένας μορφασμός:

"Έτσι, όχι...Έτσι, δεν σε θέλω...Εμένα μου άρεσες όταν ήσουν ολόκληρος".

Τα βατραχάκια στο αφρόγαλο...

Από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάϊ, Να σου πω μια ιστορία.

Μια φορά, δυο βατραχάκια, έπεσαν σε ένα βάζο με αφρόγαλα. 

Αμέσως κατάλαβαν ότι βούλιαζαν. Ήταν αδύνατο να κολυμπήσουν ή να επιπλεύσουν για πολύ μέσα  σε εκείνη την πηχτή  μάζα που έμοιαζε με κινούμενη άμμο. Στην αρχή, τα βατραχάκια χτυπούσαν με μανία τα πόδια τους για να φτάσουν στην άκρη του δοχείου. Όμως, ήταν ανώφελο. Απλώς πλατσούριζαν στο ίδιο σημείο και βυθίζονταν περισσότερο. Ένιωθαν ότι γινόταν όλο και δυσκολότερο  να ανέβουν στην επιφάνεια και να αναπνεύσουν. 

Το ένα φώναξε: ¨Δεν μπορώ άλλο. Είναι αδύνατον να βγεις από εδώ. Σε αυτό το υλικό δεν μπορείς να κολυμπήσεις. Αφού θα πεθάνω, δεν βλέπω γιατί πρέπει να παρατείνω το βάσανό μου. Τι νόημα έχει να πεθάνεις εξαντλημένος από μια στείρα προσπάθεια;¨. 

Μόλις το είπε αυτό, έπαψε να χτυπάει τα πόδια του και βυθίστηκε αμέσως. Το κατάπιε κυριολεκτικά το πηχτό άσπρο υγρό. 

 

Το άλλο βατραχάκι, πιο επίμονο και ίσως πιο πεισματάρικο, σκέφτηκε: ¨Δεν γίνεται! Δεν υπάρχει τρόπος να κουνηθείς  μέσα σε αυτό το πράγμα. Ωστόσο, παρόλο που ο θάνατος πλησιάζει, προτιμώ να παλέψω ως την τελευταία μου πνοή. Δεν θέλω να πεθάνω ούτε δευτερόλεπτο πριν την ώρα μου¨.

Συνέχισε να προσπαθεί και να πλατσουρίζει  στο ίδιο σημείο, δίχως να προχωρεί ούτε εκατοστό, ώρες και ώρες.

Και ξαφνικά, τόσο που χτυπούσε τα πόδια του, το αφρόγαλο έπηξε και έγινε βούτυρο. 

Έκπληκτο, το βατραχάκι πήδηξε και πατινάροντας έφτασε στην άκρη του δοχείου. Και γύρισε στο σπίτι του κοάζοντας χαρούμενο. 

Υ.Γ. Αφιερωμένο στην μαμά μου. Αν δεν ήταν εκείνη, δεν θα ήξερα πώς να ¨πλατσουρίζω¨ σήμερα. 

Υ.Γ.1. Άννυ μου, αν διαβάσεις αυτήν την ανάρτηση, προσεχώς έρχεται και ο Μπουσκάλια. 

Διαλέγω...ΕΜΕΝΑ!

Από το βιβλίο Ο δρόμος της Συνάντησης του Χόρχε Μπουκάϊ

"Μας στηρίζω με όλη μου την καρδιά. 

Αν, όμως, με πιέσεις να διαλέξω...

ανάμεσα σ' εσένα και σ' εμένα...

ΕΜΕΝΑ!"

Ξέρουμε πού βρίσκεται κάθε πράγμα και κάθε άτομο που αγαπάμε, αλλά πολλές φορές δεν ξέρουμε πού βρισκόμαστε εμείς. Σαν να ξεχάσαμε τη θέση μας στον κόσμο. Μπορούμε πολύ γρήγορα να εντοπίσουμε τη θέση των άλλων, τη θέση που έχουν οι άλλοι στη ζωή μας, και καμιά φορά μπορούμε να προσδιορίσουμε ακόμα και τη θέση που κατέχουμε εμείς στη ζωή των άλλων. 

Έχουμε, όμως, ξεχάσει ποια θέση κατέχουμε εμείς στη δική μας ζωή...

Ο κανόνας του ηλίθιου ΑΑΞ (Απόκτησέ το-Αντικατάστησέ το-Ξέχασε το!)

Από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάϊ-Ο δρόμος της Ευτυχίας

Θα πρέπει να εφαρμόσουμε κάποιον από τους βασικούς κανόνες που μας διδάσκει η πείρα της ζωής, πολύ περισσότερο κι από τις γνώσεις που μας προσφέρουν τα βιβλία, πολύ περισσότερο κι από τον διαφωτισμό των μυστικιστών.

Έχετε μια συγκεκριμένη επιθυμία.
Θέλετε κάτι.
Και το θέλετε με όλη σας την ψυχή, με όλο σας το είναι.
Το ονειρεύεστε νύχτα και μέρα.
Ωραία!
Ήρθε η ώρα να εφαρμόσετε τον κανόνα του ηλίθιου ΑΑΞ.
Από πού θα ξεκινήσω;

Καταρχάς, από τα αρχικά ΑΑΞ σημαίνει:

Θέλεις κάτι;

ΑΠΟΚΤΗΣΕ ΤΟ!

Κυνήγησέ το! Τι είναι αυτό που ψάχνεις;
"Την αγάπη εκείνης της γυναίκας...αυτό το σπίτι...εκείνη τη δουλειά..."
Διεκδίκησέ το κι απόκτησέ το!
Κάνε ό,τι μπορείς για να το αποκτήσεις.
Παίξε κορίνα γράμματα τη ζωή σου, πάρε το ρίσκο, αφοσιώσου στην επιθυμία σου.
Πολύ καλά...
Ωστόσο, μπορεί να συνειδητοποιήσει κανείς πως είναι αδύνατον να αποκτήσει αυτό που θέλει.
Είναι πολύ πιθανό να συμβεί κάτι τέτοιο.
Τι λέει στη συνέχεια ο κανόνας;
Δεν μπορείς να αποκτήσεις αυτό που θέλεις;

ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΗΣΕ ΤΟ!

Με κάτι άλλο!
"Η γυναίκα αυτή δεν με θέλει..."
Θα σε θέλει η επόμενη.
"Ούτε κι η άλλη με θέλει..."
Βρες έναν ναύτη! Αγόρασε έναν σκύλο...

"Α, πα, πα, πα...Αδύνατον! Σαν κι αυτήν δεν υπάρχει!"

Τι μας λέει ο κανόνας στην τρίτη θέση;

ΞΕΧΑΣΕ ΤΟ!

Δεν μπορείς να αποκτήσεις αυτό που θέλεις;
Πολύ καλά.
Δεν μπορείς να το αντικαταστήσεις;
Πολύ καλά.
Ξέχασέ το!

Ααααα...Αν δεν μπορείς να το ΑΠΟΚΤΗΣΕΙΣ, δεν καταφέρνεις να το ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΗΣΕΙΣ και δεν θέλεις να το ΞΕΧΑΣΕΙΣ...

Τότε ο κανόνας λέει ότι είσαι ΗΛΙΘΙΟΣ!!!

Η επιθυμία αποκτά νόημα όταν είμαι σε θέση να τη μετατρέψω σε πράξη.

Από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάϊ-Ο δρόμος της Ευτυχίας

Υπάρχει μια ιστορία για έναν Γερμανό, έναν Ιάπωνα και έναν Αργεντίνο, που τους κάλεσαν να λάβουν μέρος σε μια συναρπαστική αποστολή μεγάλης διάρκεας στο διάστημα, επί τρία χρόνια θα έμεναν σε ένα διαστημόπλοιο, σε τροχιά γύρω από κάποιον μακρινό πλανήτη, χωρίς καμία επαφή με τη Γη. Στον καθένα επετράπη να πάρει μαζί του αυτό που θα ήθελε πάντα, αρκεί να μην υπερέβαινε το καθορισμένο βάρος για την απογείωση: 40 κιλά για κάθε αστροναύτη.
Ο Γερμανός είπε ότι πάντα ήθελε να μάθει αγγλικά, αλλά δεν είχε βρει χρόνο ή την ευκαιρία να μελετήσει τη γλώσσα, αυτή λοιπόν τώρα ήταν η μεγάλη ευκαιρία. Την ημέρα της αναχώρησης, εμφανίστηκε με δύο τεράστια μπαούλα που περιείχαν ακριβώς 40 κιλά βιβλία, βίντεο και ακουστικό υλικό για τα μαθήματα αγγλικών.
Ο Γιαπωνέζος είπε ότι ο μοναδικός σκοπός της ζωής του ήταν η αγάπη που έτρεφε προς τη γυναίκα του, κι έτσι λοιπόν, την ημέρα της αναχώρησης εμφανίστηκε με μια Γιαπωνεζούλα, η οποία μέσα στη διαστημική στολή της, ζύγιζε ακριβώς 40 κιλά.
Ο Αργεντίνος είπε ότι αυτό που του άρεσε πιο πολύ στη ζωή του ήταν να καπνίζει καλής ποιότητας πούρα Αβάνας, οπότε την ημέρα της αναχώρησης έφτασε με ένα κιβώτιο γεμάτο κουτιά με πούρα Αβάνας που ζύγιζαν ακριβώς 40 κιλά.

Ανεβαίνουν και οι τρεις στο διαστημόπλοιο αποφασισμένοι να πετύχουν στην αποστολή τους.
Τρία χρόνια αργότερα επιστρέφουν οι αστροναύτες στη Γη και χιλιάδες άνθρωποι έχουν συγκεντρωθεί για να δουν τους ήρωές της ημέρας να ξεπροβάλλουν από το διαστημόπλοιο.
Η πόρτα ανοίγει:
"Hello, hello" λέει χαμογελαστός ο Γερμανός, "how are you my friends" και χαιρετάει τον κόσμο σε άπταιστα αγγλικά.
Ελάχιστα λεπτά αργότερα, βγαίνει ο Γιαπωνέζος με ένα πλατύ χαμόγελο στα χείλη. Από πίσω, ακολουθεί η γυναίκα του με ένα μωρό στην αγκαλιά κι ένα κοριτσάκι με σχιστά μάτια να την κρατάει από το χέρι.
Περνάνε δύο λεπτά κι εμφανίζεται ο Αργεντινός τρέχοντας σαν τρελός, με δύο πούρα στο κάθε χέρι κι άλλα τρία στο στόμα: "Ένα σπίρτο σας παρακαλώ, ένα σπίρτο...φωτιά...σας παρακαλώ...φωτιά..."

Εξάρτηση σημαίνει...

Από το βιβλίο Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟΕΞΑΡΤΗΣΗΣ του Χόρχε Μπουκάϊ.

Η αλήθεια είναι ότι μπορώ πάντοτε να ζήσω χωρίς τον άλλον, πάντοτε, και είναι δύο αυτοί που πρέπει να το ξέρουν: εγώ και ο άλλος. Μου φαίνεται φοβερό κάποιος να σκέφτεται ότι δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτόν, ή να νομίζει ότι, αν εκείνος αποφασίσει να φύγει, εγώ θα πεθάνω...Από την άλλη, με τρομάζει η ιδέα να ζω με κάποιον που με θεωρεί απολύτως απαραίτητο στη ζωή του.
Αυτές είναι πάντοτε σκέψεις χειρισμού, που υποδηλώνουν φοβερή απαίτηση.
Η αγάπη, αντιθέτως, είναι πάντοτε θετική και υπέροχη, δεν είναι ποτέ αρνητική. Ωστόσο, μπορεί να είναι η δικαιολογία που χρησιμοποιώ για να καταλήξω εξαρτημένος.
Γι' αυτό λέω συχνά ότι ο συνεξαρτημένος δεν αγαπάει. Χρειάζεται, απαιτεί, εξαρτάται, αλλά δεν αγαπάει.
Καλό θα ήταν να ξεπεράσουμε την εξάρτησή μας από συγεκριμένα πρόσωπα, να εγκαταλείψουμε αυτές τις συμπεριφορές, και να βοηθήσουμε τον άλλον να ξεπεράσει κι αυτός τη δική του εξάρτηση.
Θα μου άρεσε πολύ να μ' αγαπάνε όσοι αγαπώ. Αν, όμως, κάποιος δεν μ' αγαπάει, θα ήθελα να μου το πει και να φύγει (ή να μη μου το πει, αλλά πάλι να φύγει). Γιατί δεν ήθελα να είμαι δίπλα σε κάποιον που δεν θέλει να είναι μαζί μου...
Πονάει πολύ. Ωστόσο, αυτό είναι καλύτερο από το να μένεις και να υποκρίνεσαι.
Ο Αντόνιο Πόρτσια λέει στο βιβλίο του Φωνές: "Έπαψαν να σε εξαπατούν, όχι να σ' αγαπάνε, κι εσύ πονάς σαν να έπαψαν να σ' αγαπάνε".

Συντομία

Από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάϊ, Ιστορίες να σκεφτείς.

ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ σήμερα το ξημέρωμα.
έζησα την παιδική μου ηλικία το πρωί
και γύρω στο μεσημέρι
έμπαινα ήδη στην εφηβεία μου.
Και δεν είναι ότι τρόμαξα
που ο χρόνος μου περνάει τόσο βιαστικά.
Μόνο με ανησυχεί λίγο να σκέφτομαι
ότι ίσως αύριο
να είμαι πολύ γέρος
για να κάνω όλα όσα άφησα σ' εκκρεμότητα.

Από το ίδιο βιβλίο και τα παρακάτω:

Η πραγματικότητα δεν είναι όπως θα με συνέφερε εμένα να είναι.
Δεν είναι όπως θα έπρεπε να είναι.
Δεν είναι όπως μου είπαν ότι θα είναι.
Δεν είναι όπως ήταν.
Δεν είναι όπως θα είναι αύριο.
Η πραγματικότητα γύρω μου είναι όπως είναι.

Όταν κάποιος τολμάει να πει "όχι"
αρχίζει να ανακαλύπτει  άγνωστες πλευρές των φίλων του:
τον σβέρκο, την πλάτη και όλα τα σημεία που γίνονται ορατά μόνο όταν ο άλλος φεύγει.

Σε συναντώ...
Σε ακούω...
Σου μιλάω..
Σε αγκαλιάζω...
Σε φιλάω...
Σε έχω...
Σε σφίγγω...
Σε αιχμαλωτίζω...
Σε απορροφώ...
Σε πνίγω...
Σε αγαπώ;

Υ.Γ. Θα ήταν ίσως καλή ιδέα να μοιραστούμε αγαπημένα μας αποσπάσματα από πεζά, ποιήματα κτλ. Έτσι, για να ξεκουράζεται το μάτι, όταν το έχει ανάγκη...