Τα βατραχάκια στο αφρόγαλο...

Από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάϊ, Να σου πω μια ιστορία.

Μια φορά, δυο βατραχάκια, έπεσαν σε ένα βάζο με αφρόγαλα. 

Αμέσως κατάλαβαν ότι βούλιαζαν. Ήταν αδύνατο να κολυμπήσουν ή να επιπλεύσουν για πολύ μέσα  σε εκείνη την πηχτή  μάζα που έμοιαζε με κινούμενη άμμο. Στην αρχή, τα βατραχάκια χτυπούσαν με μανία τα πόδια τους για να φτάσουν στην άκρη του δοχείου. Όμως, ήταν ανώφελο. Απλώς πλατσούριζαν στο ίδιο σημείο και βυθίζονταν περισσότερο. Ένιωθαν ότι γινόταν όλο και δυσκολότερο  να ανέβουν στην επιφάνεια και να αναπνεύσουν. 

Το ένα φώναξε: ¨Δεν μπορώ άλλο. Είναι αδύνατον να βγεις από εδώ. Σε αυτό το υλικό δεν μπορείς να κολυμπήσεις. Αφού θα πεθάνω, δεν βλέπω γιατί πρέπει να παρατείνω το βάσανό μου. Τι νόημα έχει να πεθάνεις εξαντλημένος από μια στείρα προσπάθεια;¨. 

Μόλις το είπε αυτό, έπαψε να χτυπάει τα πόδια του και βυθίστηκε αμέσως. Το κατάπιε κυριολεκτικά το πηχτό άσπρο υγρό. 

 

Το άλλο βατραχάκι, πιο επίμονο και ίσως πιο πεισματάρικο, σκέφτηκε: ¨Δεν γίνεται! Δεν υπάρχει τρόπος να κουνηθείς  μέσα σε αυτό το πράγμα. Ωστόσο, παρόλο που ο θάνατος πλησιάζει, προτιμώ να παλέψω ως την τελευταία μου πνοή. Δεν θέλω να πεθάνω ούτε δευτερόλεπτο πριν την ώρα μου¨.

Συνέχισε να προσπαθεί και να πλατσουρίζει  στο ίδιο σημείο, δίχως να προχωρεί ούτε εκατοστό, ώρες και ώρες.

Και ξαφνικά, τόσο που χτυπούσε τα πόδια του, το αφρόγαλο έπηξε και έγινε βούτυρο. 

Έκπληκτο, το βατραχάκι πήδηξε και πατινάροντας έφτασε στην άκρη του δοχείου. Και γύρισε στο σπίτι του κοάζοντας χαρούμενο. 

Υ.Γ. Αφιερωμένο στην μαμά μου. Αν δεν ήταν εκείνη, δεν θα ήξερα πώς να ¨πλατσουρίζω¨ σήμερα. 

Υ.Γ.1. Άννυ μου, αν διαβάσεις αυτήν την ανάρτηση, προσεχώς έρχεται και ο Μπουσκάλια. 

Επειδή κάποιοι, μικροί-μεγάλοι, έχουν λόγους να προσδοκούν την...Ανάσταση!

Από το βιβλίο Αγάπης Γράμματα των Εκδόσεων Ελληνικά Γράμματα.

Στη μανούλα μου!

Γεια σου, μανούλα! Η κυρία Άρνολντ θέλει να γράψουμε γράμματα σε κάποιον από μια ιστορία. Ο Κιθ Μακένζι είπε σε όλους ότι θα γράψει στον Τζον Τραβόλτα. Τι βλάκας ε; Ο Τζον Τραβόλτα δεν είναι φανταστικό πρόσωπο, είναι υπαρκτός. Ο Κιθ λέει πώς είναι διάσημος και δεν θα τον συναντήσει ποτέ αλλά αυτό δεν πάει να πει ότι δεν είναι υπαρκτός, καλά δεν λεώ, μαμά;
Είπα στην κυρία Άρνολντ ότι ο μπαμπάς λέει πάντα πως έχω την καλύτερη μανούλα του κόσμου, γι' αυτό κι αυτή με αφήνει να γράψω σε σένα. Μερικές φορές ο μπαμπάς λέει πώς σου μοιάζω. Με λέει αγγελούδι του, γιατί ήρθα, λέει, από τον παράδεισο. Αλλά εγώ δεν θυμάμαι να ζούσα εκεί.
Ελπίζω να θυμηθεί να σου πάρει λουλούδια για τη γιορτή της μητέρας και να μην το ξεχάσει, όπως πέρσι. Εγώ θέλω να σου πάρω κόκκινα τριαντάφυλλα, αλλά δεν έχω λεφτά.

Ελπίζω να σου αρέσει όπως γράφω. Χρησιμοποιώ στυλό τώρα, όχι μολύβι. Και κοιτάζω την ορθογραφία στο λεξικό. Κοίταξα μέχρι και τη λέξη λεξικό, αλλά δεν χρειαζότανε να ψάξω, γιατί είναι στο εξώφυλλο. Ελπίζω να σου άρεσε το γράμμα που σου έγραψα χθες, και προχθές και αντιπροχθές. Αλλά τα άλλα γράμματα, δεν τα έγραψα για το μάθημα. Τα έγραψα στο διάλειμμα. Τα έγραφα για να σου πω, ευχαριστώ μανούλα! Σε ευχαριστώ που είσαι η μαμά μου, σε ευχαριστώ που είσαι τόσο υπέροχη. Μακάρι να είχαμε καινούριες φωτογραφίες σου. Ο μπαμπάς ακόμα κλαίει όταν βλέπουμε φωτογραφίες σου. Δεν θέλω καν να του ζητήσω να σου στείλει αυτό το γράμμα, γιατί μπορεί πάλι να αρχίσει να κλαίει, όπως την άλλη φορά. Αλλά δεν μπορώ να το στείλω μόνος μου, γιατί δεν ξέρω τη διεύθυνση. Όποτε ρωτάω τον μπαμπά πού μένεις, λέει πως αντάλλαξες τη διεύθυνσή σου με τη δική μου όταν γεννήθηκα. Αλλά ακόμα δεν ξέρω τι σημαίνει αυτό. Γιατί δεν μπορούμε να ζούμε στο ίδιο μέρος; Όλοι οι άλλοι φίλοι μου ζουν στο ίδιο μέρος με τις μαμάδες τους. Έτσι, δεν θα χρειαζόταν να σου γράφω γράμματα.

 Με πολλή πολλή πολλή αγάπη,
πολλά πολλά πολλά φιλάκια,
Μάικλ (8 ετών)