Μια μεγάλη παρανόηση: Να νομίζεις ότι φτάνει η αγάπη.

Από το βιβλίο Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ, Χόρχε Μπουκάϊ

Λένε ότι
...εκείνοι που επηρεασμένοι από τα ρομαντικά μυθιστορήματα περιμένουν τον έρωτα της ζωής τους,
...εκείνοι που εξιδανικεύουν τη σχέση πιστεύοντας ότι θα βρουν τα πάντα εκεί,
...εκείνοι που πιστεύουν πως αν υπάρχει η αγάπη, τίποτα άλλο δεν έχει σημασία,
...εκείνοι που πιστεύουν στην ιστορία της αναζήτησης του ¨άλλου μου μισού¨,
...εκείνοι που η μοναδική τους φιλοσοφική αναφορά είναι η δύναμη της ρομαντικής αγάπης,
...εκείνοι που χρησιμοποίησαν τις ματαιώσεις τους για να δικαιολογήσουν τα πάντα,
...εκείνοι που θα μπορούσαν να αυτοκτονήσουν από αγάπη αλλά δεν είναι διατεθειμένοι να ζήσουν για χάρη της,
...εκείνοι που αγωνίζονται να υποστηρίξουν το αδύνατο: την ανεπιφύλακτη, την αιώνια, την απέραντη αγάπη,
...εκείνοι, τέλος, που αντί να βάλουν ποίηση στη ζωή τους, προσπαθούν να μετατρέψουν τη ζωή τους σε ποίημα αγάπης...

...δεν μπορεί να κάνουν λάθος.
Γιατί, μεταξύ άλλων, είναι όλο και περισσότεροι.

Και είναι αλήθεια. Δεν κάνουν λάθος, απλώς πρόκειται για παρανόηση:

Η ζωή είναι ένα τρυφερό πάρε-δώσε, όχι μια εμπορική συναλλαγή.

 

 

[...] Είναι προφανές πως η ιδέα της μεγάλης και ανεπιφύλακτης αγάπης τελειώνει μαζί με τους γονείς μας. Είναι βέβαιο πως δικαιούμαστε μια σωστή συμπεριφορά από τα αγαπημένα μας πρόσωπα, κι ότι είμαστε, κατά κάποιο τρόπο, υποχρεωμένοι να την ανταποδώσουμε. Είναι, όμως, απαραίτητο να δημιουργούμε και να ανανεώνουμε διαρκώς μια σχέση που θα διαπνέεται από σεβασμό και αγάπη.

Δεν μπορούμε να ζητάμε, συνεχώς, σαν μωρά, αυτήν την ανεπιφύλακτη, την παιδιάστικη κι ανύπαρκτη αγάπη.

Εγώ το ξέρω, εσύ το ξέρεις, όλοι το ξέρουμε...

Παρόλα αυτά, όμως, υπάρχουν φορές που απελπιζόμαστε γιατί δεν καταφέραμε να την συναντήσουμε, και συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε ότι κάποτε θα την βρούμε.

 

 

Η ενήλικη αγάπη δεν είναι ποτέ άνευ όρων. Εξαρτάται από το τί δίνω και τί παίρνω.

 

Και πρέπει να την τρέφω και να την φροντίζω. Δεν έχει σημασία πόσο έχω φτάσει να αγαπώ τον σύντροφό μου. Η αγάπη αυτή εξαρτάται από το πώς μου φέρεται ο άλλος, από το τί νιώθει για μένα, από το πώς αντιδρά.

Ομοίως, θα πρέπει να μάθουμε να φροντίζουμε τους φίλους μας, να τους ανταποδίδουμε την πραγματική τους αξία, να τους τιμάμε. Γιατί καμιά φορά ξεχνιόμαστε.

 

Πρέπει να μάθουμε να ζητάμε βοήθεια όταν δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι.

Πρέπει να μάθουμε να λέμε ευχαριστώ για αυτήν τη βοήθεια, να μπορούμε να την εκτιμήσουμε.

Πρέπει, επίσης, να μάθουμε να μην περιμένουμε το χειροκρότημα, την ευγνωμοσύνη ή την αναγνώριση, που μπορεί να έρθει, αλλά μπορεί και να μην έρθει.

Πρέπει να έχουμε το νου μας για να μην αφαιρεθούμε. 

Λίγα ψίχουλα αγάπης σου γυρεύω...!

Επειδή αληθεύει ότι από μικρό κι από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια...!

Λένε πως μια νύχτα, ενώ κοιμούνται όλοι στο σπίτι, σηκώνεται ο μικρός Ερνέστο, πέντε χρονών, από το κρεβάτι του και πηγαίνει στο δωμάτιο των γονιών του. Στέκεται κοντά στο κρεβάτι από την μεριά του μπαμπά του και, τραβώντας τα σκεπάσματα, τον ξυπνάει.
"Πόσα λεφτά βγάζεις, μπαμπά;" τον ρωτάει.
"Τί...πώς;" ρωτάει ο μπαμπάς αγουροξυπνημένος.
"Πόσα λεφτά βγάζεις από τη δουλειά σου;"
"Αγοράκι μου, είναι δώδεκα η ώρα... Είναι νύχτα, πήγαινε στο κρεβατάκι σου να κοιμηθείς".
"Εντάξει, μπαμπά, θα πάω. Πες μου, όμως, πόσα βγάζεις από τη δουλειά σου;"
Ανασηκώνεται ο μπαμπάς στο κρεβάτι, και προσπαθώντας να πνίξει τον θυμό του, τον διατάζει:
"Στο κρεβάτι σου αμέσως. Αυτά τα πράγματα δεν είναι για σένα! Και μάλιστα να ρωτάς μες στα μαύρα μεσάνυχτα!" και με τεντωμένο το δάχτυλο τού δείχνει την πόρτα.
Ο Ερνέστο κατεβάζει το κεφάλι και γυρίζει στο δωμάτιο.
Το επόμενο πρωί ο μπαμπάς σκέφτεται πως ίσως ήταν υπερβολικά αυστηρός με τον Ερνεστο. Η περιέργεια του παιδιού δεν άξιζε τέτοια επίπληξη. Το βράδυ, στο φαγητό, για να επανορθώσει, αποφασίζει ο μπαμπάς να απαντήσει στο παιδί:
"Σχετικά με αυτό που ρώτησες την νύχτα, Ερνέστο, ο μισθός μου είναι 2.800 πέσος, με τις κρατήσεις όμως μου μένουν 2.200".
"Ούου!... βγάζεις πολλά, μπαμπά" του λέει ο Ερνέστο.
"Όχι και τόσα πολλά, αγάπη μου, έχουμε πολλά έξοδα".
"Ααα...και δουλεύεις πολλές ώρες".
"Ναι, μωρό μου, πολλές ώρες".
"Πόσες μπαμπά;"
"Όλη μέρα, αγόρι μου, όλη μέρα".
"Αααα..." συμφωνεί ο μικρός και συνεχίζει: "Τότε έχεις πολλά χρήματα, έτσι δεν είναι;"
"Φτάνουν πια οι ερωτήσεις. Είσαι πολύ μικρός για να μιλάς για χρήματα".
Μετά πέφτει σιωπή στην τραπεζαρία, και σιωπηλοί πάνε για ύπνο.
Τη νύχτα, μια νέα επίσκεψη του μικρού Ερνέστο διακόπτει τον ύπνο των γονιών του. Αυτή τη φορά στο χέρι του κρατάει ένα χαρτί με ορνιθοσκαλίσματα που μοιάζουν με νούμερα.
"Μπαμπά, μπορείς να μου δανείσεις πέντε πέσος":
"Ερνέστο...είναι δύο η ώρα, είναι νύχτα!!!" διαμαρτύρεται ο μπαμπάς.
"Ναι, αλλά...μπορείς σε παρακαλώ..."
Εκείνος όμως δεν τον αφήνει να τελειώσει τη φράση του.
"Αυτό ήταν λοιπόν το θέμα. Για αυτό έκανες όλες αυτές τις ερωτήσεις για τα λεφτά, αναιδέστατο παιδί. Πήγαινε αμέσως στο κρεβάτι σου πριν σε πιάσω και σου τις βρέξω, με την παντόφλα... Φύγε από εδώ. Εμπρός! Στο κρεβάτι σου!"
Ακόμη μια φορά, τώρα όμως με σουφρωμένα χείλη πάει προς την πόρτα ο Ερνέστο, σέρνοντας τα πόδια του.
Μισή ώρα αργότερα, ίσως γιατί κατάλαβε ότι ήταν υπερβολικός, μπορεί και μετά από μεσολάβηση της μαμάς, ή απλώς γιατί η ενοχή δεν τον άφηνε να κοιμηθεί, πηγαίνει ο μπαμπάς στο δωμάτιο του παιδιού. Από την πόρτα τον ακούει να σιγοκλαίει, σχεδόν χωρίς να ακούγεται.
Κάθεται στο κρεβάτι δίπλα του και αρχίζει να του μιλάει:
"Συγχώρεσέ με που σου έβαλα τις φωνές, Ερνέστο, είναι όμως δύο τα ξημερώματα και όλος ο κόσμος κοιμάται... Κανένα μαγαζί δεν είναι ανοιχτό τέτοια ώρα... Δεν μπορούσες να περιμένεις ως το πρωί;"
"Ναι, μπαμπά" απαντάει ο μικρός μέσα σε αναφιλητά.
Ο μπαμπάς βάζει το χέρι στην τσέπη και βγάζει το πορτοφόλι του από όπου παίρνει ένα χαρτονόμισμα των πέντε πέσος. Το αφήνει στο κομοδίνο και του λέει:
"Ορίστε λοιπόν τα χρήματα που μου ζήτησες".
Ο μικρός σκουπίζει τα δάκρυά του με το σεντόνι, πηδάει από το κρεβάτι, πάει στην ντουλάπα του, παίρνει ένα μεταλλικό κουτί και βγάζει μερικά κέρματα και κάτι λίγα χαρτονομίσματα του ενός πέσο. Βάζει τα πέντε πέσος μαζί με τα άλλα και μετράει με τα δάχτυλα του πόσα χρήματα έχει.
Μετά παίρνει στα χέρια του τα χρήματα και τα βάζει πάνω στο κρεβάτι, μπροστά στον μπαμπά του που όλη την ώρα τον παρακολουθεί χαμογελώντας.
"Τώρα μάλιστα!" λέει ο Ερνέστο, "φτάνουν ίσα ίσα. Εννιά πέσος και πενήντα λεπτά".
"Μπράβο πολύ ωραία, αγοράκι μου. Και τί θα τα κάνεις αυτά τα λεφτά;"
"Μου πουλάς μια ώρα από τον χρόνο σου, μπαμπά;"

Πόσο κοστίζει η ανθρώπινη ζωή; (Αυτό το παλιοσύστημα...)

Το έχουνε βάλει σύστημα να πάμε πριν την ώρα μας παιδιά στα κυπαρίσσια...

 

Ήταν καλοκαίρι ακόμα, όταν τυχαία το ραδιόφωνο έβαλε το τραγούδι του Κραουνάκη, το Σύστημα. Σαν τώρα τη θυμάμαι τη στιγμή. Είχα αργήσει στο ραντεβού μου και βαφόμουν μπροστά σε έναν καθρέφτη, βιαστικά, ατσούμπαλα, με τέτοιον τρόπο που πάντα συγχίζω την αδερφή μου όταν με παρακολουθεί. Να σου το και το άσμα με την χαρούμενη μελωδία και όπα σου το κούνημα, όπα σου το νάζι, όπα σου το σκέρτσο, λες και ήμουν σε ρεμπετάδικο.Στο ένα χέρι η μάσκαρα, στο άλλο το λίκνισμα. Στο ένα χέρι το πινέλο, το άλλο έτοιμο να πάρει το ντέφι. 

 Ώσπου το μυαλό αποφάσισε να γαντζωθεί στον στίχο. Ώσπου το υποσυνείδητο έγινε συνειδητό και αποφάσισε να αφήσει το ντέφι και να πιάσει την...απόγνωση. "Πόσο κοστίζει η ανθρώπινη ζωή; Ένα δυάρι με κουζίνα το πολύ...". Μπουνιά. Χτύπημα κάτω από τη ζώνη. Άντε κουνήσου τώρα, άντε όπα, γιατί στρογγυλοκάθησες με εκείνο το βλέμμα στο πουθενά; 

 

 Και ο ένας ο στίχος μετά τον άλλον, να μην σε αφήνουν να πάρεις ανάσα:

 

Όσοι χτυπάνε μάγκα κάρτα στις εφτά/ ξέρουν καλά τι πάει να πει ορθά κοφτά...

Όσοι κρατάνε μάγκα βάρδια ως το πρωί/ μπορεί και να 'ναι σαν το θάνατο σκληροί...

Επίκαιρο; Όσο ποτέ, κι ας γράφτηκε το 1995, σχεδόν μια δεκαετία πίσω.

Μια δεκαετία μετά, η ανθρώπινη ζωή δεν αναβαθμίστηκε. Δυάρι; Ευχαριστημένος να είσαι και με το δώμα, φίλτατε. Φαίνεται ο Φ.Π.Α. 23% δεν υπολογίσθηκε και στο θέμα της "ανθρώπινης ζωής".Εκεί μετράνε άλλα μέτρα και σταθμά, θα μου πεις. Και εγώ δεν θα έχω να ανταπαντήσω τίποτα, θα αρκεστώ στο να κουνήσω άνευρα το κεφάλι μου, πάνω κάτω.

Το άσμα συνεχίζει και λέει κι άλλα. Διάφορα. Μήπως να μετρήσει όλα τα χρήματά της, να πάρει το "γκομενάκι" και να φύγουν για τα Παρίσια; Μήπως να ζήσουν σήμερα και αύριο βλέπουμε; Μήπως τελικά σε κάτι τέτοιο κρύβεται η...λύση; Μήπως να την κάνω κι εγώ; Μήπως να έρθεις κι εσύ μαζί μου;

Το τραγούδι φτάνει στο τέλος του και καταλήγει ως εξής:

"Δύο που αγαπιούνται είναι μάτια μου αρκετοί". 

Πειράζει που, τις τελευταίες μέρες, διατηρώ και για αυτό τις επιφυλάξεις μου;

ΛΕΟ ΜΠΟΥΣΚΑΛΙΑ: Η αγάπη

Αποσπάσματα από το ομότιτλο βιβλίο του Λέο Μπουσκάλια, 
Μέρος  Α΄

Προσωπικότητα είναι το άθροισμα όλων των εμπειριών που έχουμε γνωρίσει από τη στιγμή της σύλληψής μας ως αυτό το σημείο της ζωής μας, παράλληλα με την κληρονομικότητα. 

Μόρφωση θα έπρεπε να είναι η διαδικασία του να βοηθήσουμε τον καθένα να ανακαλύψει την μοναδικότητά του, να τον διδάξουμε πώς να αναπτύσσει αυτήν την μοναδικότητα, κι ύστερα να του δείξουμε πώς να τη μοιραζόμαστε, επειδή αυτός είναι ο μόνος λόγος να έχουμε κάτι. 

Αν νιώθετε κάτι, επιτρέψτε στους άλλους να ξέρουν πώς νιώθετε. Δεν έχετε κουραστεί πια με αυτά τα στωικά πρόσωπα που δεν φανερώνουν τίποτα; Αν νιώθετε ότι θέλετε να γελάσετε, γελάστε. Αν σας αρέσει κάτι που λέει κάποιος, σηκωθείτε και δώστε του συγχαρητήρια. Αν αυτό είναι σωστό, θα είναι σωστά και τα συγχαρητήριά σας. 

Δεν πρέπει να φοβόμαστε να αγγίξουμε τον άλλον, να δείχνουμε τη συγκίνησή μας. Το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο για να υπάρξουμε είναι να είμαστε αυτό που είμαστε, αυτό που νιώθουμε. Το πιο δύσκολο πράγμα για να υπάρξουμε είναι να είμαστε αυτό που οι άλλοι θέλουν να είμαστε, αλλά αυτό είναι το σκηνικό μέσα στο οποίο ζούμε. 

Λένε ότι η μοναδική πραγματικότητα είναι αυτό που υπάρχει εδώ, αυτό που συμβαίνει ανάμεσα σε εσάς και σε εμένα, τώρα. Αν ζείτε για το αύριο, πράγμα που είναι μόνο ένα όνειρο, τότε το μόνο που θα έχετε θα είναι ένα απραγματοποίητο όνειρο. Και το παρελθόν δεν είναι πια αληθινό, πραγματικό. Έχει μια αξία επειδή σας έφτιαξε αυτό που είσαστε τώρα, αλλά αυτή είναι όλη κι όλη η αξία που έχει. Γι αυτό μη ζείτε με το παρελθόν. Ζείστε τώρα. Όταν τρώτε, να τρώτε. Όταν αγαπάτε, να αγαπάτε. Όταν μιλάτε με κάποιον, να μιλάτε. 

Έχω μια πολύ βαθιά εντύπωση πως το αντίθετο της αγάπης δεν είναι το μίσος, -είναι η απάθεια. Είναι το να μη δίνεις δεκάρα για τίποτα. Αν κάποιος με μισεί αυτό θα πει ότι πρέπει να νιώθει κάτι για μένα, αλλιώς δεν θα μπορούσε να με μισήσει. Έτσι, υπάρχει κάποιος τρόπος να έρθω σε επαφή μαζί του. Αν δεν σας αρέσει το σκηνικό όπου ζείτε, αν είσαστε δυστυχισμένοι, αν είσαστε μοναχικοί, αν νιώθετε ότι τίποτα αξιόλογο δεν σας συμβαίνει, αλλάξτε το σκηνικό σαας. Φτιάξτε ένα καινούριο. Φροντίστε να έχετε γύρω σας άλλους ηθοποιούς. Γράψτε ένα καινούριο θεατρικό έργο. Και αν δεν είναι καλό αυτό, παρατήστε το και γράψτε ένα άλλο. Υπάρχουν εκατομμύρια θεατρικά έργα,-τόσα όσα κι οι άνθρωποι. Ο Νίκος Καζαντζάκης έλεγε, "Έχεις το πινέλο και τα χρώματά σου, ζωγράφισε τον παράδεισο και μπες μέσα". 

Ο καθένας έχει τον δικό του τρόπο και πρέπει να του παραχωρήσουμε την ελευθερία να τον ακολουθεί. Υπάρχουν χιλιάδες δρόμοι προς την αγάπη. Κι ο καθένας θα βρει το δικό του δρόμο, αν ακούσει τον εαυτό του. Μην αφήσετε κανέναν να σας επιβάλλει τον δικό του τρόπο. 

Δεν μπορεί κανένας να δώσει κάτι που δεν κατέχει. 

Για να προσφέρεις αγάπη, πρέπει να κατέχεις αγάπη. 

Δεν μπορεί κανένας να διδάξει κάτι που ο ίδιος δεν καταλαβαίνει. 

Για να διδάξεις την αγάπη, πρέπει να κ ατανοείς την αγάπη. 

Δεν μπορεί κανένας να μάθει κάτι που δεν έχει μελετήσει. 

Για να μελετήσεις την αγάπη, πρέπει να ζεις μέσα στην αγάπη. 

Δεν μπορεί κανένας να αξιολογήσει κάτι που δεν αναγνωρίζει. 

Για να αναγνωρίσεις την αγάπη, πρέπει να είσαι δεκτικός στην αγάπη. 

Δεν μπορεί κανένας να έχει αμφιβολίες σχετικά με κάτι που θέλει πολύ να εμπιστεύεται. 

Για να εμπιστευτείς την αγάπη, πρέπει να έχεις πειστεί για την αγάπη. 

Δεν μπορεί κανένας να παραδεχτεί κάτι που σε αυτό δεν ενδίδει. 

Για να ενδώσεις στην αγάπη πρέπει να είσαι ευάλωτος απέναντί της. 

Δεν μπορεί κανένας να ζήσει κάτι που δεν έχει αφιερώσει τον εαυτό του σε αυτό. 

Για να αφιερώσεις τον εαυτό σου στην αγάπη, πρέπει για πάντα να ωριμάζεις μέσα στην αγάπη.

Ας μιλήσουμε για τον έρωτα...

Από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάϊ, Να βλέπεις στον έρωτα.

"Αν σου επισημαίνω διαρκώς τα λάθη σου, αν ζω για να σου υποδεικνύω πώς θα έπρεπε να είχες συμπεριφερθεί, αν ασχολούμαι συνεχώς με το να σου μάθω πώς πρέπει να γίνονται τα πράγματα, ίσως καταφέρω (ίσως) να σε κάνω να νιώσεις ηλίθιος, ή χειρότερα, να σε διώξω από το πλάι μου, ή ακόμα χειρότερα να σε κάνω να μείνεις για να με μισήσεις".  

"Έρωτας είναι να αγαπάς τις ομοιότητες και αγάπη, να ερωτεύεσαι τις διαφορές". 

 

"Κάθε σχέση που δεν ευνοεί την επέκταση του Εγώ, που εμποδίζει την ανάπτυξη, ακόμα κι αν είναι σταθερή και φαινομενικά ικανοποιητική, εμπεριέχει το σπόρο της ίδιας της καταστροφής της. Η ικανότητα να δούμε αυτούς τους περιορισμούς την κατάλληλη στιγμή, έχει ανυπολόγιστη αξία. Η αληθινή σχέση με τον άλλον-που κάποια συγκεκριμένη στιγμή πιστέψαμε και χάρη στην παρουσία του καταφέραμε να ξεπεράσουμε το άγχος μας για τη μοναξιά και την αυτάρκεια-, είναι μια από τις ωραιότερες καταστάσεις, καθώς μας επιτρέπει να πλησιάσουμε τα ανθρώπινα πλάσματα με αγάπη". 

"Το δίνω είναι από μόνο του και παίρνω. Εγώ παίρνω χαρά επειδή εσύ παίρνεις κάτι καλό που έχω να σου δώσω. Παίρνω τη χαρά που με ακούς και που εκτιμάς αυτά που σου δίνω. Δεν έχει νόημα να δίνουμε περιμένοντας κάτι πέρα από την ίδια την πράξη της προσφοράς". 

 "Όταν περνάει ο έρωτας, δεν υπάρχει άλλη λύση από το να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα του άλλου".

 "Στενή σχέση με στρατηγικές δεν γίνεται. Με αυτές δεν μπορούμε να αισθανθούμε. Μπορούμε να φτάσουμε στους στόχους μας, να ζήσουμε τη χαρά της κατάκτησης και της εξουσίας πάνω στον άλλον, να τον κάνουμε να μας κοιτάξει. Αλλά αυτό δεν έχει καμία σχέση με την πραγματική συνάντηση, με την οικειότητα, με την αγάπη. Στη σχέση μας θα έπρεπε να αφήνουμε χώρο για τον πόνο και τη σύγχυση που παρουσιάζονται όταν αφοπλίζουμε τις στρατηγικές μας. Αυτός είναι ο δρόμος για το σπίτι, ο δρόμος για την ένωση μ' ένα άλλο ανθρώπινο πλάσμα. Ο δρόμος της αγάπης".

 

"Αναζητούμε την ένταση της επαφής, αλλά μόλις έρθει τρομάζουμε. Χάνουμε την ισορροπία μας. Και, ωστόσο, είναι πολύ δύσκολο να μην την αποζητούμε, γιατί διαισθανόμαστε πως δεν υπάρχει τίποτα πιο υγιές από μια αυθεντική συνάντηση, χωρίς μάσκες, χωρίς απάτες, εδώ και τώρα, χωρίς προσδοκίες. Αλλά, επίσης, διαισθανόμαστε πως ρισκάρουμε να πονέσουμε πολύ-κάτι που κοστίζει ακριβά. Νομίζω ότι μας προκαλεί τόσο φόβο να παραδοθούμε, να ενωθούμε με τον άλλον, που μπορούμε να το κάνουμε μόνο εν μέρει. Είναι μια προσπάθεια να προστατευτούμε  απέναντι στα δύο μεγάλα τέρατα: την απόρριψη και την εγκατάλειψη". 

 "Όταν κάποιος ερωτεύεται, στην πραγματικότητα δεν βλέπει τον άλλον στο σύνολό του. Αντιθέτως, αυτός ο άλλος λειτουργεί σαν μια οθόνη όπου ο ερωτευμένος προβάλλει τις εξιδανικευμένες πλευρές του". 

"Η ζήλια είναι ο φόβος να χάσεις κάποιον τον οποίον, αν χάσεις εξαιτίας του φόβου σου μη τον χάσεις, δεν θα άξιζε τον κόπο να τον κρατήσεις". 

 

"Η διατήρηση κάποιων χώρων ανεξαρτησίας ανάμεσα σε ένα ζευγάρι, τους κάνει απολύτως εξαρτημένους". 

"Για να είσαι πραγματικά ζωντανός πρέπει να αναγεννηθείς, και γι' αυτό πρέπει πρώτα να πεθάνεις, και γι' αυτό πρέπει πρώτα να ξυπνήσεις". 

"Όπως υπάρχει μια σχέση ζεύγους με ένα άλλο ανθρώπινο ον, έτσι υπάρχει και μια εσωτερική σχέση ζεύγους μετξύ των θηλυκών κι των αρσενικών πλευρών του ίδιου του ατόμου". 

"Το παιδί χρειάζεται την αγάπη των γονιών και χτίζει την προσωπικότητά του για να κερδίσει αυτήν την αγάπη. Αν βλέπω ότι με προσέχουν περισσότερο όταν είμαι αδύναμος, θα πλάσω μια προσωπικότητα γύρω από την αδυναμία. Αν δω πως αισθάνονται υπερήφανοι για την ανεξαρτησία μου, θα σχεδιάσω μια δυνατή προσωπικότητα, θα πω στον εαυτό μου πως εγώ μπορώ μόνος μου και πως δεν χρειάζομαι βοήθεια. Η προσωπικότητα που δημιουργούμε μας χρησιμεύει για να πετύχουμε την αγάπη των άλλων. Δημιουργούμε ένα προσωπείο κι ταυτιζόμαστε με αυτό. Σιγά σιγά ξεχνάμε ποιοι είμαστε και τι πραγματικά θέλουμε". 

"Δεν χρειάζεται να μεταμφιεστώ σε δυνατό για να με αγαπήσεις. Αν το κάνω, ποτέ δεν θα μάθω αν είσαι ικανός να με αγαπήσεις όπως πραγματικά είμαι: ευάλωτος, αδύναμος ή ο,τιδήποτε". 

"Να σ' αγαπώ με τα μάτια κλειστά, σημαίνει να σε αγαπώ τυφλά. Να σε αγαπώ και να σε βλέπω κατά πρόσωπο...θα ήταν τρέλα...εγώ θα ήθελα να με αγαπούν με τρέλα..."

Μισώντας να αγαπάς…

Είμαι περίπου βέβαιη ότι ο άνθρωπος γεννιέται έχοντας την ικανότητα να αγαπάει… 

Είμαι σχεδόν βέβαιη ότι ο άνθρωπος γεννιέται έχοντας την ανάγκη να αγαπηθεί. 

Είμαι ΑΠΟΛΥΤΑ βέβαιη ότι έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή του που εύχεται να μην είχε γεννηθεί με αυτήν την ικανότητα και να μην είχε νιώσει ποτέ αυτήν την ανάγκη.

            Κανείς μας δεν θυμάται την στιγμή που αντανακλαστικά πρωτοέσφιξε το δάχτυλο του γονιού του στην μικροσκοπική του παλάμη. Κανείς μας δεν θυμάται το λεπτό που πρωτοέκλαψε ως μωρό γιατί ένιωσε εγκαταλελειμμένο στην κούνια.

            Όσο μεγαλώνεις, όμως, ΘΥΜΑΣΑΙ. Και θυμάσαι και δεν ξέρεις πώς να ξεχάσεις.

Μέχρι που έρχεται η ώρα, να ψάχνεις απεγνωσμένα εκείνο τον τρόπο που θα σε κάνει απλά να μην ξέρεις πώς να αγαπάς. Προσέξτε: Όχι εκείνον τον τρόπο που θα ξέρεις πώς να μην δείχνεις την αγάπη σου. Όχι, όχι αυτόν…Αυτό μαθαίνεται. Εγώ μιλάω για εκείνον τον τρόπο που απλά θα ξέρεις πώς να μην αγαπάς. Πώς να μην συγκινείσαι. Πώς να μην λυγίζεις επειδή αγαπάς κάποιον. Πώς να μην είσαι ευάλωτος στην παγίδα που το σύμπαν ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΟΣ Ο ΑΤΙΜΟΣ (φίλος, γκόμενος, συγγενής) σου έστησε.

            Και όταν τολμάς να εξομολογηθείς αυτήν την ανάγκη σου, έρχονται οι «δορυφόροι» δίπλα σου- γονείς, φίλοι κτλ- να σου τονίσουν ότι το να αγαπάς θέλει θάρρος, θέλει κότσια και εσύ τα έχεις. Να σου θυμίσουν πόσο κερδισμένος βγήκες επειδή αγάπησες τον... τάδε και λάτρεψες τον... δείνα. Και η αποστομωτική σου απάντηση βγαίνει ανώδυνα και αυθόρμητα. Μπορούν να σε κάνουν και να ξεχάσεις τον πόνο που ένιωσες επειδή αγάπησες τον έναν και σε πρόδωσε; Μπορούν να σε κάνουν να ξεχάσεις την απόρριψη που ένιωσες όταν αγάπησες τον άλλον και σε χρησιμοποίησε; Ή μήπως μπορούν να σε κάνουν να λησμονήσεις τη θλίψη σου όταν διαπίστωσες ότι η αγάπη θέλει κότσια αλλά εσύ τελικά δεν τα έχεις;

            Ε, και κάπου σε αυτό το σημείο, πέφτει στο τραπέζι και το «επιχείρημα» ΜΑΘΗΜΑ ΖΩΗΣ. Επειδή ο πόνος είναι μάθημα, η απόρριψη είναι δίδαγμα και η θλίψη είναι σκαλοπάτι να πας ένα βήμα μπροστά. 

              Έλα που σιχαθήκαμε να μαθαίνουμε και θέλουμε να διδάξουμε τώρα: Να διδάξουμε πώς είναι να είσαι απαθής. Να διδάξουμε πώς είναι να είσαι αναίσθητος και κυνικός…

            Έλα που η ικανότητα και η ανάγκη που λέγαμε στην αρχή δεν μας το επιτρέπει….

Υ.Γ. H αλήθεια είναι ότι το μπλογκ δεν έχει πάρει ακόμα την τελική του μορφή αλλά το παλεύουμε. Καλό μήνα!!!