...για τον πόνο του άλλου!

Οι ΓΙΑΤΡΟΙ ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΟΡΑ δεν... μασάνε!

 

 

Εάν με ξέρεις, ξέρεις ότι κυκλοφορώ χειμώνα-καλοκαίρι με λίγα ρούχα. Δεν μπορώ τα κασκόλ. Δεν συμπαθώ τα ζιβάγκο. Δεν ανέχομαι πάνω μου, σε καμία περίπτωση, μάλλινα υφάσματα κλπ κλπ κλπ.

Αποτέλεσμα; Μονίμως είμαι λίγοοο κρυωμένη, λίγοοο συναχωμένη, λίγοοο σε...έκτακτη ανάγκη.

 

Έτσι κι εχθές. Με την Άννυ Ζουργού στο αυτοκίνητό της. Έξω κρύο, εγώ με ανοιξιάτικη ενδυμασία κι εκείνη έτοιμη να με βάλει, για ακόμα μια φορά, στη θέση μου. Πήγα να γκρινιάξω για πονόλαιμο αλλά το... κατάπια. Δεν με έπαιρνε... Συμβιβάστηκα με το να βάλω στο στόμα μου, βιαστικά, ύπουλα, μια καραμέλα για το λαιμό και να κάνω τον πόνο μου...γαργάρα.

Η Άννυ, όμως, δεν το άφησε ασχολίαστο. Σιγά μην το άφηνε...

 

-Κρύωσες, Βιλάκι; (με ύφος όλο... ¨στα έλεγα εγώ, καλά να πάθεις, με τα ανοιξιάτικα χειμωνιάτικα...)

-Εεεεεεε..... όχι μωρέ.... απλά είπα να βάλω μια καραμέλα στο στόμα μου.

 

Και κάπως έτσι ξεκίνησε το εντατικό μου μάθημα για τις... ¨παστίλιες για τον πόνο του άλλου¨.

Η Άννυ ήξερε καλά περί τίνος πρόκειται και εγώ ήθελα απεγνωσμένα να μάθω, καθώς τα μάτια της έλαμπαν και η φωνή της είχε τέτοιο ενθουσιασμό που δεν θα μπορούσε να μην με παρασύρει.

 

Εχθές το απόγευμα, έμαθα από την Άννυ για τις ¨παστίλιες για τον πόνο του άλλου¨ τα εξής:

• Οι Παστίλιες για τον πόνο του άλλου είναι 6 καραμέλες χωρίς ζάχαρη με μέλι και θυμάρι και από πίσω τους κρύβονται οι ΓΙΑΤΡΟΙ ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΟΡΑ.
• Οι πρώτες ύλες που χρησιμοποιήθηκαν προέρχονται από Έλληνες παραγωγούς ενώ και η παρασκευή τους έγινε στην Ελλάδα.
• Με την αγορά ενός πακέτου Παστίλιες (1,60 €), το ένα ευρώ διατίθεται απευθείας σε προγράμματα των Γιατρών Χωρίς Σύνορα στην Ελλάδα και τον υπόλοιπο κόσμο.
• Όπου κι αν βρίσκεσαι στην Ελλάδα, υπάρχει κάπου κοντά σου ένα φαρμακείο με Παστίλιες.
• Στην καμπάνια για τις παστίλιες συμμετέχουν διάσημοι ηθοποιοί, μεταξύ των οποίων ο Μάριος Αθανασίου, ο Θοδωρής Αθερίδης, η Γωγώ Μπρέμπου, η Δήμητρα Παπαδοπούλου και  άλλοι.
• Μπορώ κι εγώ, κι εσύ και όλοι μας να στηρίξουμε αυτήν την προσπάθεια. Όχι μόνο αγοράζοντας παστίλιες, αλλά διαδίδοντας τη φιλοσοφία αυτής της καμπάνιας. Πάτησε like, κάνε share και πάει λέγοντας... Μπορείς κι εσύ με τη σειρά σου να γίνεις το πρόσωπο της καμπάνιας.

Με το που γύρισα σπίτι, φόρεσα μια ζακέτα (δίκιο είχε η Άννυ, βλέπετε, έχει χειμωνιάσει) και πήρα αγκαλιά το laptop. Πληκτρολόγησα http://www.pastilies.gr και έμαθα κυριολεκτικά ¨ΤΑ ΠΑΝΤΑ¨ για αυτές τις παστίλιες.

 

Διάβασα τις οδηγίες χρήσης τους, έμαθα για το ¨χρυσό¨  δραστικό συστατικό τους, ενημερώθηκα για την προτεινόμενη δοσολογία και τις ενδεχόμενες παρενέργειες και θυμήθηκα κάτι που με πιάνω πού και πού να ξεχνάω, όσο περνούν τα χρόνια:

 

¨Όσο υπάρχουν άνθρωποι, θα υπάρχει και ανθρωπιά, κι όσο υπάρχει ανθρωπιά, μη φοβάστε τίποτα...¨

 

Με αγάπη,

Βίλυ

 

 

 

 

 

 

 

 

Ψυχοθεραπεία

Γράφει η Άννυ Ζουργού

(αφιερωμένο στον Ντάνη, στον Ντένη, στο Σκράπυ, στο Λάκη, αλλά κυρίως στο Ρούντυ μου..)

Αθάνατη ελληνική tv σε περίοδο κρίσης. Μαύρη μαυρίλα πλάκωσε… Το προσωπικό μου αντίδοτο γνωστό σε φίλους και γνωστούς: internet, google, εικόνες με ζώα, ειδικά κουτάβια και σκυλάκια. Σε επόμενο στάδιο βιντεάκια στο youtube και η χαρά συνεχίζεται.

Ξέρω-ξέρω.. Το λιγότερο που μονολογείτε αυτή τη στιγμή είναι: «τι λέει το μαγεμένο;!». Κι όμως. Όταν έρχομαι σε επαφή με ζώα, ειδικά με σκυλάκια, νιώθω την καθαρότητα του κόσμου. Όχι των ανθρώπων (αύτη την αμφισβητώ όλο και περισσότερο τελευταία). Του κόσμου, του πλανήτη, της φύσης. Τι σημαίνει ανιδιοτελής αγάπη, τι σημαίνει προστασία, τι σημαίνει στοργή, τι σημαίνει να χοροπηδάς από χαρά χωρίς να ντρέπεσαι, να σκουντουφλάς πάνω σε έπιπλα για να πιάσεις μια τρελόμπαλα, να σου τρέχουν τα σάλια επειδή βλέπεις μια λιχουδιά.

Σκεφτείτε το. Είναι στα αλήθεια τόσο διαφορετικά από εμάς; Πόσοι δε θέλουμε να κάνουμε όλα τα παραπάνω, αλλά οι ανθρώπινες συμβάσεις μας κάνουν να αισθανόμαστε ντροπή; Πόσο σημαντικό είναι τα παιδιά να μεγαλώνουν με σεβασμό για τη φύση και την αίσθηση της ευθύνης για ένα πλάσμα που εξαρτάται από αυτά; Να μαθαίνεις από τόσος δα ότι οικογένεια σημαίνει να φροντίζεις και να σε φροντίζουν.

Γι’ αυτό, πάρτε τα σκυλιά και τα παιδιά σας και κυλιστείτε στα χώματα, στην άμμο. Στο γρασίδι, στα χαλιά σας… Όπου μπορείτε τελοσπάντων! Αγαπήστε τον εαυτό σας και τους άλλους με τα κριτήρια των σκύλων: δε με νοιάζει αν είσαι φτωχός, πλούσιος, όμορφος,άσχημος, χοντρός, αδύνατος, περίεργος, μοναχικός.. Αν μ’αγαπάς –και άρα ξέρεις να αγαπάς- σ’αγαπώ κι εγώ!! Και τότε, εκείνο το γλείψιμο στη μούρη, είναι η καλύτερη απελευθερωτική ψυχοθεραπεία στον κόσμο.-

　

Ερωτικά γράμματα από σπουδαίους άνδρες...

Η Άννυ Ζουργού μεταφράζει για το moirasou.org ένα από τα αγαπημένα της ερωτικά γράμματα.

Στην παρακάτω φωτογραφία με τον...Ρωμαίο της. Γιατί όσο κι αν μεγαλώνουμε, εμείς εξακολουθούμε να θέλουμε να είμαστε η Ιουλιέτα του Ρωμαίου που επιλέξαμε να πρωταγωνιστεί στο παραμύθι μας... Στο δικό μας παραμύθι...

Love Letters of Great Men
(Ludwig van Betthoven to his Immortal Beloved)

Good Morning, on 7 July
Even in bed my ideas yearn towards you, my Immortal Beloved, here and there joyfully, then again sadly, awaiting from Fate, whether it will listen to us. I can only live, either altogether with you or not at all. Yes, I hate determined to wander about for so long far away, until I can fly into your arms and call myself quite at home with you, can send my soul enveloped by yours into the realm of spirits- yes, I regret, it must be. You will get over it all the more as you know my faithfulness to you; never another one can own my heart, never- never! O God, why must one go away from what one loves so, and yet my life in W. as it is now is a miserable life. Your love made me the happiest and unhappiest at the same time. At my actual age I should need some continuity, sameness of life- can that exist under our circumstances? Angel, I just hear that the post goes out every day- and must close therefore, so that you get the L. at once. Be calm- love me- to-day-yesterday.
What longing in tears for you- You- my Life- my All- farewell. Oh, go on loving me – never doubt the faithfullest heart
Of your beloved
L
Ever thine.
Ever mine.
Ever ours.



Καλημέρα, 7 Ιουλίου
    Ακόμα και στο κρεβάτι οι σκέψεις μου γέρνουν με λαχτάρα προς εσένα, Αθάνατη Αγάπη μου, εδώ κι εκεί, άλλοτε χαρούμενα, άλλοτε πάλι θλιμμένα, αναμένοντας από τη Μοίρα αν θα μας εισακούσει. Μπορώ να ζήσω είτε μαζί σου, είτε καθόλου.  Ναι, αποφάσισα να περιπλανιέμαι για τόσο πολύ, μακριά, ωσότου να μπορώ να πετάξω μέσα στην αγκαλιά σου και να νιώσω ήρεμος στο σπίτι μου, να μπορώ να στείλω πια την ψυχή μου, με φάκελο τη δική σου, στον κόσμο των πνευμάτων- ναι, λυπάμαι, εκεί πρέπει να είναι. Θα το ξεπερνάς όλο και περισσότερο, όσο θα ανακαλύπτεις την πίστη μου σε σένα. Ποτέ καμία άλλη δεν μπορεί να έχει την καρδιά μου, ποτέ – ποτέ! Θεέ μου, γιατί να πρέπει να φεύγουμε μακριά από αυτά που αγαπάμε τόσο πολύ, κι όμως, η ζωή μου στη Β. όπως είναι τώρα είναι μίζερη ζωή. Η αγάπη σου με έκανε τον πιο ευτυχή και τον πιο δυστυχή ταυτόχρονα. Στην ηλικία μου θα έπρεπε να επιζητώ κάποια συνέχεια, τη ρουτίνα της ζωής- μπορεί άραγε αυτό να υπάρξει στη δική μας περίπτωση; Άγγελέ μου, μόλις μαθαίνω ότι το ταχυδρομείο αποστέλλεται καθημερινά- και γι’ αυτό πρέπει να σ’ αφήσω, για να παραλάβεις το γράμμα μου άμεσα. Να είσαι ήρεμη- να μ’ αγαπάς- σήμερα- χθες.
    Πόση επιθυμία στα δάκρυά μου για σένα- Εσένα- Ζωή μου- τα Πάντα μου- αντίο. Συνέχισε να με αγαπάς- ποτέ μην αμφισβητήσεις την πιο πιστή καρδιά
Του αγαπημένου σου
Λ.
Για πάντα δικός σου.
Για πάντα δική μου.
Για πάντα μαζί.

***Στη δική μου… αγάπη και σε όσους ερωτεύονται παντοτινά.


Υγ: Συγχωρέστε μου την ερασιτεχνική μετάφραση. 
                                    Άννυ

ΧΑΜΕΝΟΙ ΣΤΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

Τέλι τέλι τέλι/ κάλπικε ντουνιά/ σ' έμαθα εντέλει/ δεν με ρίχνεις πια...

Γράφει η Άννυ Ζουργού

Μέσα σε όλον τον εθνικιστικό, συνομωσιακό, ανθελληνικό, «όποιος έχει τη μύγα μυγιάζεται» παροξυσμό που ζούμε τον τελευταία καιρό στη μάταια τούτη χώρα, υπάρχει ένα μοτίβο που επαναλαμβάνεται. Ο πλούτος της ελληνικής γλώσσας: «η παλαιότερη… μπλα μπλα μπλα… λέξεις που τις δανείζονται από εμάς… μπλα μπλα… πολιτισμός…. μπλα μπλα..οι λέξεις «κέφι» και «φιλότιμο» (μέχρι κι ο Τόμι Λι το έγραψε αυτό το τελευταίο στο fb του!) μπλα μπλα». Ωραιαιαιαιαιαία… δηλαδή; Τι σημαίνουν πρακτικά όλα αυτά για τον Έλληνα; Υπάρχει πραγματικά κάτι που να μας διαχωρίζει τελικά; Μπορεί οι άλλοι να μην έχουν λέξεις για το «φιλότιμο» και το «κέφι», αλλά περιφραστικά μπορείς να προσπαθήσεις να τους το εξηγήσεις. Πιθανόν να αναφωνήσουν ως νέοι Οβελίξ: «Είναι τρελοί αυτοί οι Έλληνες!» αλλά κάτι θα ψιλοκαταλάβουν. Άλλωστε το ότι έχουμε τις λέξεις δε σημαίνει ότι είμαστε ανώτεροι, έτσι; Η λέξη «κέφι» μπορεί να χρησιμοποιηθεί στην έκφραση: «Ήρθε στο κέφι κι έσπασε πιάτα» αλλά και στην έκφραση: «Έκανε το κέφι του και την πέταξε σα στυμμένη λεμονόκουπα». Το ότι έχουμε λέξη για το «φιλότιμο» δε σημαίνει ότι αυτό δε χάθηκε (ειδικά απ’ όταν βγήκε η συγνώμη).

Έκανα μια σκέψη κάποια στιγμή για ένα πολύ γνωστό τραγούδι, το «τέλι τέλι τέλι» της Χ. Αλεξίου: ότι είναι το μοναδικό ελληνικό τραγούδι που δεν μπορείς να αποδώσεις ΚΑΝΕΝΑ μέρος του στα Αγγλικά και είτε να κρατάει το ίδιο νόημα, είτε να βγάζει νόημα εν γένει. Δείτε το:

Τέλι τέλι τέλι

Κάλπικε ντουνιά

Σ’έμαθα εντέλει

Δε με ρίχνεις πια.

Σ’έμαθα εντέλει

Δε με ρίχνεις πια

Χείλια έχεις μέλι

Κι άδικη καρδιά.

Φέρτε μου ένα σέρτικο τσιγάρο

Να φουμάρω, στο Χάρο να δώσω ρουφηξιά

Φέρτε μου κρασί για να ξεχάσω

Πως μου ‘βάλαν κι οι φίλοι μου καρφιά.

Τέλι τέλι τέλι

Κάλπικε ντουνιά

Μ’έκανες κουρέλι

Δε σ’αντέχω πια

Μ’έκανες κουρέλι

Δε σ’αντέχω πια

             Τούτη η γη σου θέλει

Σπίρτο και φωτιά.

Μπορείτε να μεταφράσετε έστω έναν στίχο; Μπορείτε έστω και περιφραστικά να εξηγήσετε σε κάποιον ξένο τι σημαίνει για τον Έλληνα το σέρτικο τσιγάρο, γιατί είναι η παρηγοριά του, γιατί θέλει να δώσει στο Χάρο ρουφηξιά; Μπορεί κανείς να αποδώσει τη λέξη «τέλι» με κάποια αντίστοιχη που να μιμείται τόσο καλά τον ήχο της χορδής του μπουζουκιού; Μπορείς να εξηγήσεις πως μπλέκονται στην ιδιοσυγκρασία του Έλληνα της υπερβολής τα πάθη του Χριστού (μου ’βάλαν κι οι φίλοι μου καρφιά) με τον δικό του πόνο;(!)

Υπάρχουν πολλά τραγούδια που είναι δύσκολο, έως ακατόρθωτο, να μεταφραστούν («Μία είναι η ουσία» ας πούμε) όμως για μένα αυτό το συγκεκριμένο τραγούδι είναι η ψυχή του Έλληνα. Οι στίχοι του είναι γραμμένοι στη δική μας ιδιότυπη αργκό. Αφηγείται ο άνθρωπος που επιβιώνει μέσα στη ζωή και τον κόσμο που του φαίνεται τόσο γλυκός και δελεαστικός, κι όμως τον αδικεί και τον πνίγει, ο άνθρωπος που είναι έτοιμος να μοιραστεί το τσιγάρο του με το θάνατο, ο άνθρωπος που μέσα στην υπερβολή του νιώθει να ταυτίζεται με τον ίδιο το Θεό του (φιλόλογος alert: λογοτεχνική ανάλυση στους στίχους του Πυθαγόρα, έλεος!). Τελοσπάντων, ο άνθρωπος που ό,τι κάνει, το κάνει πολύ: τρώει πολύ, χαίρεται πολύ, γκρινιάζει πολύ, αγαπάει πολύ, μισεί πολύ, κλέβει πολύ (ειδικά αυτό μας έφαγε), ξοδεύει πολύ, γελάει πολύ, μοιράζεται πολύ, ονειρεύεται πολύ…. υπάρχει και ζει πολύ.

Κι αυτό το πολύ μας δε μεταφράζεται σε καμία γλώσσα του κόσμου με κανέναν τρόπο. :D

Απολαύστε…

Περήφανοι ως Έλληνες...

Γράφει η Άννυ Ζουργού

Έχει γίνει τρομερός ντόρος αυτές τις μέρες για το περιστατικό με την αθλήτρια Βούλα Παπαχρήστου. Οι απόψεις μου για το θέμα συμπυκνώνονται εύκολα στο άρθρο «Το πάτημα της βαλβίδας» του Ανδρέα Πετρουλάκη στο protagon.gr (http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=17083), γι’ αυτό άλλωστε αυτός είναι δημοσιογράφος κι εγώ όχι. 

Πολύς κόσμος εκεί έξω χάνει την ευκαιρία του. Το θέμα είναι αν τη χάνει από μια άτυχη στιγμή ή λόγω ήθους. Αν θέλεις να πας στους Ολυμπιακούς για να αποδείξεις πόσο ανώτερη είναι η φυλή των Ελλήνων και για να «φάνε τα μούτρα των άλλων κρέας», καλύτερα να μην πας. Προσωπικά δεν έχω καμία όρεξη να με εκπροσωπήσεις, κι ας κέρδιζες.

Με αφορμή, ωστόσο, το περιστατικό θέλω να ψιλοξεσπάσω  για κάποια πράγματα που ακούστηκαν στην τελετή αποχαιρετισμού της ελληνικής αποστολής για το Λονδίνο. Έμεινα κυρίως στο ότι:  «Οι Έλληνες αθλητές είναι ό, τι καλύτερο  μπορεί να εκπροσωπήσει την Ελλάδα στο εξωτερικό.» Ε λοιπόν, όχι. Ναι, οι Έλληνες αθλητές είναι εκπρόσωποι της χώρας μας στους έξω, ναι, μπορούν και μας κάνουν περήφανους με την προσπάθειά τους και τις διακρίσεις τους, αλλά δεν είναι ό, τι καλύτερο. Υπάρχουν κι άλλοι νέοι άνθρωποι που κάνουν, αν όχι καλύτερα, σίγουρα ισάξια πράγματα για τα οποία θα έπρεπε να είμαστε περήφανοι, αλλά οι δικές τους προσπάθειες χάνονται στους λαβυρίνθους των ΜΜΕ. Γιατί αυτός που κολυμπάει είναι καλύτερος από αυτόν που πέρασε στο τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και, παράλληλα με τις άκρως απαιτητικές σπουδές του, συμμετείχε και στην ομάδα ρομποτικής του Αριστοτελείου, δουλεύοντας για συνεχόμενα 15ώρα κλεισμένος σε ένα εργαστήριο, για να φτιάξει την PANDORA, ένα ρομπότ για τον εντοπισμό επιζώντων σε χώρους που έχουν υποστεί φυσική καταστροφή, και να διακριθεί σε παγκόσμιους διαγωνισμούς στην Κίνα και στην Αυστρία; Το ίδιο ισχύει και για αυτόν που κάνει άλμα εις μήκος με αυτόν που συμμετείχε στην ομάδα της formula των Μηχανολόγων. Γι’ αυτόν που τρέχει μετ’ εμποδίων με αυτόν που δουλεύει στη ΝΑΣΑ ή στο CERN και είναι Έλληνας, κλπ.

Δεν προσπαθώ να απαξιώσω την προσπάθεια κανενός. Ξέρω ότι οι αθλητές είναι παιδιά από εμάς που έκαναν τη δική τους προσπάθεια για να καταφέρουν αυτό που αγαπούν. Υπάρχει, όμως, ένας ολόκληρος κόσμος εκεί έξω που τα καταφέρνει, αδικείται, πληρώνει τα λάθη του, τρώει τα χρόνια του, προσπαθεί με low budget, πέφτει και ξανασηκώνεται και κανείς ποτέ δεν το μαθαίνει.
Ο αθλητισμός είναι μόνο ένας από τους τομείς που θα έπρεπε να μας  κάνουν να υποστηρίζουμε ή να καταδικάζουμε συμπεριφορές και καταστάσεις, που θα έπρεπε να μας κάνουν περήφανους ως Έλληνες…

                                                                                       Η Άννυ

Όταν οι πιτσιρικάδες μας βάζουν τα γυαλιά...

Εδώ μας φθάσανε, αυτοί που ψηφίσαμε σήμερα για να μας κυβερνήσουν αύριο!

Την παρακάτω ιστορία μου την κοινοποίησε η Άννυ Ζουργού χθες το βράδυ. Η Άννυ που πριν από λίγο καιρό είχε μοιραστεί μαζί μας τη θέση της για την...ελληνική πραγματικότητα. http://moirasou.blogspot.gr/2012/04/darling.html .

Την ιστορία που θα διαβάσετε παρακάτω μπορείτε να την βρείτε στο  www.alexiptoto.com ή στο pamepreveza.gr.

                                                         Μοιραστείτε γιατί χανόμαστε!

 

Άφωνη άφησε δασκάλα σε Δημοτικό Σχολείο κοινότητας των Κοκκινοχωρίων, ένας οκτάχρονος μαθητής, όταν τυχαία, ανακάλυψε το «μυστικό» του πριν λίγες μέρες.

Μέχρι εκείνη τη μέρα, το υπέροχο μυστικό, μοιραζόταν ο οκτάχρονος με συνομήλικο συμμαθητή και φίλο του.

Ο φίλος του οκτάχρονου, ανέφερε η δασκάλα του με την παράκληση να τηρηθεί απόλυτη εχεμύθεια, είχε πατέρα άνεργο και φαίνεται ότι μια μέρα, είπε στον οκτάχρονο φίλο του, πως σε λίγες μέρες, του είπε η μάμα του, δεν θα είχε υλικά να του φτιάχνει σάντουιτς για το σχολείο και ήταν στεναχωρημένη.

Ο οκτάχρονος, όπως είπε στη δασκάλα του, χωρίς να πει στη μητέρα του το γιατί, της ζήτησε να του κόβει το σάντουιτς στη μέση, για να… μπορεί να το τρώει πιο εύκολα.

Στην πραγματικότητα όμως, εδώ και βδομάδες, κάθε μέρα ο οκτάχρονος έδινε το μισό του σάντουιτς στο φίλο του. Κάθονταν στο παγκάκι στην πίσω μεριά του σχολικού γηπέδου το διάλειμμα, μοίραζαν το σάντουιτς και έτρωγαν μαζί.

Μια μέρα η δασκάλα τους, το πρόσεξε και τις επόμενες δυο μέρες τα παρακολούθησε. Την τρίτη μέρα, την περασμένη Δευτέρα, δεν κρατήθηκε. Τους πλησίασε και απλά τους έσφιξε στην αγκαλιά της.

Η δασκάλα κράτησε το μυστικό των δύο οκτάχρονων και όπως είπε, νιώθει μεγάλη χαρά που έχει στην τάξη της ένα τέτοιο μαθητή.

Υ.Γ. Όπως μου επισήμανε και η Άννυ, το σπουδαίο της υπόθεσης είναι ότι ο πιτσιρικάς δεν ζήτησε από την μαμά του και δεύτερο σάντουιτς, αλλά αρκέστηκε στο να μοιράζεται το δικό του. Ποιος ξέρει...ίσως και η δική του οικογένεια δυσκολευόταν να του παρέχει έστω και αυτό το κολατσιό...!  Εδώ φθάσαμε...Εδώ μας φθάσατε...!!!

Aς αγαπηθούμε, darling! (γι’ αυτό που είμαστε..)

Είμαι 23 και δεν είμαι καθόλου καλά. Καθόλου όμως. Βρίσκομαι στην Αγγλία για το μεταπτυχιακό μου. Τι σπουδάζω; Μαντέψτε.. Δε θα το βρείτε ούτε σε 1000 χρόνια. Έχω έρθει στο Ηνωμένο Βασίλειο για να κάνω Αρχαία Ελληνικά και, συγκεκριμένα, αρχαίο δράμα. Σε όποιον το έχω πει κόντεψε να πάθει εγκεφαλικό. «Καλά, θα πας στην Αγγλία για να κάνεις Αρχαία Ελληνικά; Γιατίιιιι;» Κι εγώ τι να πρωτοεξηγήσω; Ότι αν έμενα στην Ελλάδα θα έκανα ένα μεταπτυχιακό στο Αριστοτέλειο απ’ όπου τελείωσα με τους 7 που πέρασαν τις εξετάσεις και τους επιπλέον 3 που εντελώς τυχαία ισοβάθμισαν ακριβώς στην τελευταία θέση, οπότε το πρόγραμμα πήρε τελικά 10 άτομα; Ότι θα έκανα τα μισά πράγματα από αυτά που κάνω εδώ σε 2,5 χρόνια αντί σε 1; Ότι οι παλιοί φιλόλογοι καθηγητάδες είναι τόσο κολλημένοι, που αν τους πεις ότι θέλεις να κάνεις κάτι που συνδυάζει Θεατρολογία και Αρχαία Ελληνικά θα σε κοιτάξουν λες και το έσκασες απ’ το τρελάδικο; 

       

                Λατρεύω την Ελλάδα. Λατρεύω τα Αρχαία Ελληνικά και τον πολιτισμό μας. Όχι γιατί τον θεωρώ ανώτερο, ή οποιαδήποτε αφελή εθνικιστική μπαρούφα, αλλά γιατί διαβάζοντας αρχαία θαυμάζω το γεγονός ότι υπήρχαν άνθρωποι πριν από 2500 χιλιάδες χρόνια που σκέφτηκαν, συστηματοποίησαν και κατέγραψαν ιδέες που ακόμα και για τις μέρες μας είναι τρομερά εξελιγμένες. Σιχαίνομαι τον παραλογισμό της Ελλάδας. Την τεμπελιά και τη λαμογιά της. Την κοροϊδία. Βλέποντας τις μεγάλες πορείες όταν ψηφιζόταν το μνημόνιο και τα πλήθη του κόσμου που είχαν μαζευτεί αναρωτιόμουν αν όλοι αυτοί οι μαζεμένοι πραγματικά είχαν μούτρα να βγουν να φωνάξουν. Δηλαδή κανένας τους δεν έβαλε μέσον για να κάνει τη δουλίτσα του; Κανένας δεν έδωσε φακελάκι σε γιατρό; Κανένας δε λάδωσε την πολεοδομία; Κανένας δεν έχει διαπράξει φοροδιαφυγή; Κανένας δε βγήκε πρόωρα στη σύνταξη με εθελούσιες και πακέτα; Και ακόμα κι αν δεν έκανε τίποτα από τα παραπάνω, δεν ήξερε ούτε έναν από το κοντινό του περιβάλλον που τα έκανε; Δεν καταλαβαίνω από πότε η συνενοχή παύει να είναι αδίκημα.

                Παράλογοοοοοο;;; Να το! Απαντάει κατά συρροή! Ένα μικρό δείγμα παραλογισμού λοιπόν, το οποίο προέρχεται από τα δικά μου λημέρια, καθότι ούτε οικονομικά ξέρω πολλά, ούτε πολιτική. Πριν από κάποιους μήνες ξεκίνησε να λειτουργεί στη Θεσσαλονίκη το Διεθνές Πανεπιστήμιο,  ίδρυμα που προορίζεται να λειτουργήσει στα πλαίσια των πανεπιστημίων του εξωτερικού, με δίδακτρα,  με αγγλόφωνα τμήματα για ξένους φοιτητές και διάφορες ειδικότητες. Πώς γίνεται στο Διεθνές Πανεπιστήμιο της Ελλάδας να μην υπάρχει τμήμα Κλασικών Σπουδών; Θα μπορούσαμε όχι μόνο να απορροφήσουμε κάποιους από τους χιλιάδες άνεργους φιλολόγους με μεταπτυχιακά και διδακτορικά, αλλά και να έχουμε ανθρώπους από όλο τον κόσμο να έρχονται στην Ελλάδα για να κάνουν αρχαία Ελληνικά. Μόνο στην πόλη που βρίσκομαι είμαστε 25 φοιτητές που κάνουμε Classics (στο μεταπτυχιακό, στο προπτυχιακό είναι πολλοί περισσότεροι) και από αυτούς οι 23 είναι Βρετανοί! Μιλάμε στην τάξη για αγάλματα, για την Ολυμπία, για τον πάπυρο του Δερβενίου και μας ρωτάνε με μάτια ορθάνοιχτα, αν τα έχουμε δει από κοντά αυτά. Θα μπορούσαν λοιπόν να έρχονται, να σπουδάζουν σε μας, να νοικιάζουν σε μας, να ενισχύουν την αγορά μας και να επισκέπτονται τους χώρους που τόσο θαυμάζουν και που βλέπουν μόνο σε φωτογραφίες. Αλλά όοοοοοχι! Στην Ελλάδα που ακόμα υπάρχουν χωματερές και καίμε λιγνίτη είναι πιο λογικό να έχει τμήμα ανανεώσιμων πηγών ενέργειας! Γιατί προφανώς ο άλλος είναι τόσο μ*****ς  που θα έρθει να σκάσει τα λεφτά του στην Ελλάδα αντί για το αντίστοιχο πανεπιστήμιο της Ολλανδίας!          

                Καλώς ή κακώς είμαστε μια χώρα που δεν είχε ποτέ βαριά βιομηχανία. Αυτά που είχαμε όμως πάντα ήταν όμορφα τοπία και πολιτισμό. Θα μπορούσε η εκδρομή του πανεπιστημίου μου να μην ήταν πάλι φέτος στη Ρώμη, αλλά στην Αθήνα ή στους Δελφούς. Γιατί δεν μπορούμε να πατήσουμε στα δικά μας δυνατά σημεία και να κόψουμε τις κακές συνήθειες; Γιατί μισούμε τον εαυτό μας και προσπαθούμε να προσποιηθούμε κάτι άλλο, αντί να «πατήσουμε» σε αυτό που είμαστε;

Άννυ Ζουργού