«Business & Politics in Post-Crisis Greece. Where do we draw the line?»

 

 

 

Θεσσαλονίκη 28 Νοεμβρίου 2012

 

 

 

Τετάρτη 5 Δεκεμβρίου 2012

18:30 - 21:00

Ξενοδοχείο Electra Palace, Θεσσαλονίκη

 

Το Dukakis Center for Public & Humanitarian Service και το Anatolia Business School του American College of Thessaloniki (ACT) διοργανώνουν την Τετάρτη 5 Δεκεμβρίου 2012 το φόρουμ «Business & Politics in Post-Crisis Greece. Where do we draw the line?».

H εκδήλωση θα επιχειρήσει να διερευνήσει τα όρια ανάμεσα στην επιχειρηματικότητα και την πολιτική, τα οποία συχνά συγχέονται: από τη μία πλευρά, επιχειρηματικές πρωτοβουλίες, συχνά, παρεμποδίζονται από τις παρεμβάσεις του κράτους και από την άλλη, επιχειρηματικά συμφέροντα διαδραματίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο στη λήψη των πολιτικών αποφάσεων. Τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι αν μπορούμε να χτίσουμε μία υγιή σχέση ανάμεσα στoυς δύο αυτούς τομείς, και από τη στιγμή που όλοι συμφωνούμε πως οι αλλαγές είναι επιβεβλημένες, πώς μπορεί να εξασφαλιστεί η συναίνεση μεταξύ των εμπλεκομένων μερών.

 

Την απάντησή τους δίνουν οι τέσσερις διακεκριμένοι ομιλητές της εκδήλωσης:

 

Stephen Grey, δημοσιογράφος -ειδικός απεσταλμένος του ειδησεογραφικού πρακτορείου Reuters

Ντένης Μαρτίνης, Director και Senior Partner της McKinsey & Company

Έλενα Παναρίτη, οικονομολόγος και κοινωνική επιχειρηματίας

Έφη Στεφοπούλου, Προϊσταμένη του Γραφείου Καλής Νομοθέτησης -  Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης

 

Η εκδήλωση πραγματοποιείται με την υποστήριξη του Συνδέσμου Βιομηχανιών Βορείου Ελλάδος (ΣΒΕΕ) και του Ελληνο-Αμερικανικού Εμπορικού Επιμελητηρίου.

Θα υπάρχει ταυτόχρονη μετάφραση στα ελληνικά και αγγλικά.

 

Η είσοδος είναι ελεύθερη για το κοινό

 

Προσέλευση – εγγραφές: 18:30

Έναρξη εκδήλωσης: 19:00

 

Πληροφορίες:

Όλγα Τσαντήλα, Γραφείο Τύπου Κολλεγίου Ανατόλια 2310 398 236

Μαρίνα Χαριτοπούλου, Anatolia College Relations Officer 2310 398 220

dukakis-center@act.edu

 

Οργανισμοί Δυνάστες-Εκβιασμός ή βιασμός;

Η ηδονή της "καρέκλας"...

 

Κάθομαι μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή μου εδώ και αρκετή ώρα τώρα και προσπαθώ να ανακτήσω την ψυχραιμία μου, προτού βρω τις κατάλληλες λέξεις να "στολίσω" τη σημερινή μου ανάρτηση. Από την μία πλευρά, κάτι μέσα μου με ωθεί να χρησιμοποιήσω τα "γαλλικά" μου, από την άλλη τι μου φταίτε κι εσείς να διαβάζετε απογευματιάτικα το "ξέσπασμα μιας αγανακτισμένης";

Όση ώρα, λοιπόν, προσπαθώ να βρω ευγενικές εκφράσεις για να περιγράψω όσα θέλω να πω, η τηλεόραση δείχνει την κοινή συνέντευξη του Σαμαρά με την Μέρκελ. Αμφιταλαντεύομαι: Ποιά από τις δύο προσωπικότητες, άραγε, μου προκαλεί μεγαλύτερη απέχθεια; Το "εντός" μου ή το "εκτός" μου; Ευκολάκι: Το "εντός" μου.

Ας μπω, όμως, στο θέμα μας. Ή ας το θέσω πιο προσωπικά: Ας μπούμε στο θέμα μου.

Σήμερα θα μοιραστώ μαζί σας τον...νταλγκά μου. Την αγανάκτησή μου. Το θυμό και τη διαπίστωσή μου. Και λέω να αρχίσω από το τελευταίο σκέλος.

 

Διαπίστωση: Έχουμε την Ελλάδα που μας αξίζει και δε σηκώνω λέξη.

 

Συνεπώς, τους Έλληνες που μας αξίζουν. Τους δημοσίους υπαλλήλους που μας αξίζουν. Τις ΔΕΚΟ που μας αξίζουν. Τα χαράτσια που μας αξίζουν. Και ναι...την Τρόικα που μας αξίζει.

Μήπως διαφωνείς; Μήπως θα μου επιχειρηματολογήσεις και θα μου αρχίσεις το "παραμύθι" για τα γαλάζια νερά μας; Ή μήπως προτιμάς να μου πεις εκείνη τη γλυκανάλατη ιστοριούλα με το ένδοξο παρελθόν μας; Γιατί εγώ έχω να σου πω μια ιστορία από το παρόν μας,  φίλτατε, την ίδια ιστορία που θα σου πουν και χιλιάδες νοικοκυριά αν τα ρωτήσεις.

Θα μπορούσα να μιλήσω στο πρώτο ενικό πρόσωπο αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση θα προτιμήσω τη γενίκευση. Και γιατί μου είναι άβολο να μοιράζομαι μαζί σας τα δικά μου ζόρια, οικονομικής φύσεως, και γιατί είμαι βέβαιη πως στη θέση μου κατά πάσα πιθανότητα θα μπορούσε να είναι η δική σας οικογένεια.

Μια φορά κι έναν καιρό, λοιπόν, ήταν μια οικογένεια που στην Ελλάδα του 2012 -ναι ντε, στην Ελλάδα με τα γαλάζια νερά και με την ένδοξη ιστορία- προσπαθούσε να είναι αυτό που λέμε "εντάξει" στις υποχρεώσεις της. Για δικαιώματα ούτε λόγος... Να πληρώσει τους φόρους της, τους λογαριασμούς της, να.... να... να... Να καλύψει τη μία τρύπα, να μπαλώσει την άλλη, μέχρι να ξανανοίξει η επόμενη.

Ώσπου μια ωραία πρωία έρχεται η καλή μας η ΔΕΗ να της πουλήσει τσαμπουκά. Αυτό που στο χωριό μου λένε και "νταβατζιλίκι". Εμ λογικό: με πηδάς που με πηδάς, να μην έχω και τον νταβατζή μου; Αυτή η οικογένεια, λοιπόν, εξοφλούσε τους υπέρογκους λογαριασμούς της ΔΕΗ μέσω διακανονισμού. Πώς αλλιώς; Βλέπετε δεν είχε για "μπαμπά" τον Πολύδωρα να προσλάβει τη θυγατέρα στη Βουλή. Και ενώ, λοιπόν, ο διακανονισμός τρέχει και δεν έχει περάσει η προθεσμία της επόμενης υπέρογκης δόσης, φθάνει ένα χαρτί που λέει με μεγάλα μεγάλα γράμματα:

 

ΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ΔΙΑΚΟΠΗΣ ΛΟΓΩ ΟΦΕΙΛΗΣ ΡΕΥΜΑΤΟΣ.

 

 

Ναι, ναι, να μην το ξεχάσω: Κάπου παρακάτω λέει και με πιο μικρά "αγνοήστε το εάν έχει πληρωθεί". Να το αγνοήσω; Σε ποιον νομίζεις ότι μιλάς; Ποιος είμαι εγώ που θα μου επιτρέψεις και να αγνοώ; Και ποιος είσαι εσύ στην τελική που θα μου πεις τι να κάνω!

Είμαι σε διακανονισμό; ΕΙΜΑΙ! Πέρασε η προθεσμία; ΔΕΝ ΠΕΡΑΣΕ! Είσαι νταβατζής που με εκβιάζεις, ακόμα και τώρα που προσπαθώ να είμαι συνεπής; ΕΙΣΑΙ!

 

Και λίγο αργότερα θα φθάσει και το "ραβασάκι" της ΕΥΑΘ. Στην οποία χρωστούσα 79,00 ευρώ (ναι ναι, αυτά που ήταν μέσα στο 300άρι που έδωσα στη ΔΕΗ παραπάνω, στην προηγούμενη δόση του διακανονισμού). Με τον νέο "μπιλιετάκι" το ποσό ανέβηκε συνολικά στα 160 ευρώ (δεν πειράζει, θα δώσω το μισό μηνιάτικο του ΟΑΕΔ και θα το πληρώσω κι αυτό). Ααααα να σου και η νέα απειλή:

 

ΠΡΟΣΟΧΗ: ΤΟ ΥΔΡΟΜΕΤΡΟ ΘΑ ΑΦΑΙΡΕΘΕΙ.

ΠΕΡΑΣΤΕ ΑΠΟ ΤΑ ΓΡΑΦΕΙΑ ΤΗΣ ΕΥΑΘ.

 

 

 

ΕΓΩ θα περάσω, αλλά ΕΣΥ θα αργήσεις να με ξεχάσεις. Εσύ που όταν ήρθα να σε εξοφλήσω μου πούλησες και πνεύμα, με γαρνίρισμα ειρωνείας. Εσύ που έχεις καβατζώσει την "καρεκλίτσα" σου και ηδονίζεσαι στη σκέψη της εξουσίας που έχεις τη ψευδαίσθηση ότι σου προσφέρει. Εσύ που δε γουστάρεις να ιδιωτικοποιηθείς γιατί φοβάσαι την αξιολόγηση του "κενού" σου. Εσύ που δεν είσαι η ΔΕΗ και ο ΕΥΑΘ αυτοπροσώπως αλλά θαρρείς ότι είναι το τσιφλίκι του μπαμπά σου. (που για να λέμε και την αλήθεια είναι, μιας και ποιος ξέρει τί κατουρημένες ποδιές φίλησε και αυτός ο πατέρας για να σε χώσει τον άχρηστο το γιο του εκεί που τον έχωσε).

 

Στο τέλος της σημερινής μου ανάρτησης επέλεξα να βάλω το τραγούδι "Ελλάδα, συγνώμη" (παραλλαγή του) ! Μόνο που τώρα απαιτώ από την Ελλάδα να μου ζητήσει ΣΥΓΝΩΜΗ.

 

Συγνώμη που με εκβιάζει τόσο απροκάλυπτα και άδικα να με αφήσει χωρίς ρεύμα και νερό καλοκαιριάτικα...

Συγνώμη που με βιάζει καθημερινά, λίγο λίγο, πατώντας χαιρέκακα την αξιοπρέπεια, τους αγώνες και τη ζωή μου...

Συγνώμη που με αναγκάζει να φύγω από τη χώρα μου για να έχει τη χαρά να με πει λιποτάκτη που την παράτησα στα δύσκολα...

Συγνώμη που αν και ήθελα τόσο πολύ να είμαι περήφανη που είμαι Ελληνίδα με τα γαλάζια νερά μου και το ένδοξο παρελθόν μου, δεν μπορώ να "μασήσω" κι άλλον τον..."ταραμά" της.

 

Ελλάδα συγνώμη...που είμαι ακόμα εδώ!

 

ΕΝ ΒΡΑΣΜΩ ΨΥΧΗΣ,

Βίλυ

 

 

 Υ.Γ. Ο τίτλος είναι "πνευματικό δικαίωμα" του θείου μου του Γιάννη Μιχαηλίδη. Οι αλήθειες να λέγονται.

 

 

 



 

 

 

 

 

 

 

 



 

 

 

Μπήκαν στην Πόλη οι οχθροί..μ​έσω TV!!!

Πολύ μελάνι -ηλεκτρονικό και πραγματικό- έχει χυθεί τους τελευταίους μήνες ενώ γίνονται και ατέλειωτες συζητήσεις και αναλύσεις για την εισβολή των τουρκικών σήριαλ στην ελληνική (λέμε τώρα) τηλεόραση.

Με αυτό το θέμα θέλω να ασχοληθώ σε αυτό το κείμενο, μιας και νιώθω ότι αγγίζει  τη στήλη “Τι Παίζει”.

Τα τούρκικα σήριαλ έχουν πια κυριαρχήσει στην ζεστή ζώνη (prime time) των καναλιών στην Ελλάδα και κάθε μήνα όλο και ένα νέο αρχίζει. Είναι τυχαία όλα αυτά; Υπάρχει από πίσω κάποιο σατανικό σχέδιο που θέλουν κάποιοι να προωθήσουν;

Ακούω πολλούς στις συζητήσεις τους, είτε μέσω ραδιοφώνου είτε μέσω τηλεόρασης, να λένε ότι και για αυτό το φαινόμενο φταίει η λεγομένη οικονομική κρίση, δηλαδή το ότι δεν υπάρχει "χρήμα" να γίνουν ελληνικές παράγωγες ώστε να καλύψουν το πρόγραμμα τους τα κανάλια και βρήκαν αυτήν την πανεύκολη λύση.

Βέβαια, είναι αλήθεια ότι στην Ελλάδα γίνονται πολύ ακριβές παραγωγές που κοστίζουν εκατομμύρια ευρώ όπως το “Είσαι το ταίρι μου” ή το “Στο παρά πέντε”, σειρές που έγραψαν παγκόσμια ιστορία και προβάλλονται από όλα σχεδόν τα κανάλια στον κόσμο!

Ποιόν κοροϊδεύουν, άραγε, με όλα αυτά; Δηλαδή δεν υπάρχουν άλλες λύσεις; Επειδή δεν υπάρχουν λεφτά για ξόδεμα, θα πρέπει ακούω τούρκικα όλη μέρα; Λύσεις, υπάρχουν πολλές! Δεν υπάρχουν εκεί έξω σειρές του εξωτερικού που να μπορούν να γεμίσουν το πρόγραμμα ενός καναλιού στην Ελλάδα;

Προσωπικά πιστεύω ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο.  Άλλωστε, το έχω ξαναπεί: Η τουρκία αυτήν την χρονική περίοδο είναι στα πάνω της. Η χώρα αναπτύσσεται με γοργούς ρυθμούς, με λίγα λόγια το χρήμα ρέει και είναι άφθονο.

Οι "γείτονες" ψάχνουν να επενδύσουν, να αγοράσουν και να πουλήσουν. Εξάλλου, το κάνουν σε όλα τα Βαλκάνια. Ο μόνος που έχει κλειστή την πόρτα είναι αυτός ο “γκιαούρης” δίπλα τους.

Ο Έλληνας τρέφει πια μετά από τόσους αιώνες ενδόμυχους φόβους για τους τούρκους, ακούει  τουρκία και του βγαίνει το πατριωτικό από μέσα του.

Οι προσπάθειες των τελευταίων χρόνων να καταστείλουν αυτό το συναίσθημα -φόβου και απέχθειας- προς τους τούρκους έχει αποτύχει πάμπολλες φόρες.

Πόσες φορές έχουμε ακούσει τη λέξη “Ελληνοτουρκική φιλία”, πόσοι τραγουδιστές δεν έβγαλαν τα λαρύγγια  τους στο ονομά της; Πόσα ζεϊμπέκικα χόρεψαν και πόσες κουμπαριές έγιναν;

Σας λένε κάτι όλα αυτά: Εμένα πολλά...

Μην ξεγελιέστε και να είστε σίγουροι πως αυτό που βιώνουμε στις τηλεοράσεις μας ειναι βάσει σχεδίου. Οι τούρκοι θέλουν να μπουν στην ελληνική αγορά και να αγοράσουν οργανισμούς, τράπεζες κτλ. Από ό,τι διαβάζω, τις μαρίνες τις έχουν ήδη βάλει στο χέρι.

Αυτό που τους δυσκολεύει στο να προχωρήσουν, είναι η εικόνα που έχει για αυτούς στο μυαλό του ο Έλληνας.

Και εδώ έρχονται τα τούρκικα σήριαλ να παίξουν τον ρολό τους, μιας και πολλά από αυτά που προσπάθησαν στο παρελθόν απέτυχαν.

Οι τούρκοι θέλουν μέσω των σήριαλ να αλλάξουν την εικόνα που έχει ο “μέσος” Έλληνας για αυτούς, δηλαδή να μην τους θεωρούμε αυτο που ο καθένας από μας, μέσα στην ψυχούλα του ξέρει. Είμαι, μάλιστα, σίγουρος πως αν τα ελληνικά κανάλια τους ζητούσαν τα τούρκικα σήριαλ τους τζάμπα και θα τα έδιναν και χίλια ευχαριστώ θα έλεγαν!

Κάποτε,όταν ήμασταν μικρά αγοράκια, θέλαμε να γίνουμε πιλότοι και να πετάμε ψηλά, όπως κάνουν σήμερα το όνειρό τους πραγματικότητα κάποια αλλά παιδιά πού πετάνε κάθε μέρα στους ουρανούς μας ... Δυστυχώς, όμως, ίσως οι μανάδες τους την ώρα που τα αγόρια τους κυνηγάνε τούρκους στον ουρανό, αυτές άθελα τους εδώ κάτω να βλέπουν τούρκους να ζούνε έρωτες, ίντριγκες,  μίση και πάθη!

Από εμάς εξαρτάται αν θα πετύχουν ή θα αποτύχουν σε αυτήν τους την προσπάθεια.

Ας κλείσει ο καθένας από μας την δικιά του κερκόπορτα και ίσως τότε γλυτώσουμε όχι μόνο από τους τούρκους αλλά...και  από την Εμινέ!!!!!

Κωνσταντίνος Λευκαδίτης

klefkaditis@yahoo.com

Υ.Γ. Οι λέξεις "Τουρκία"και "Τούρκοι" γράφονται σκοπίμως από τον συντάκτη με μικρό το πρώτο γράμμα για ευνόητους λόγους.

Η ηθοποιός Αρετή Αγγέλου μιλάει για τη νέα της ζωή στη Γερμανία

Με την Αρετή γνωριστήκαμε στα πλαίσια μιας συνέντευξης που θα μου παραχωρούσε για τη στήλη μου Casting στο περιοδικό Επιλογές της εφημερίδας Μακεδονία. Ήπιαμε καφέ στο Del Arte πάνω από το Βασιλικό Θέατρο, αφού πρώτα κλείσαμε ραντεβού για την επόμενη κιόλας μέρα στο στρατόπεδο Κόδρα για τη φωτογράφησή της. Απόφοιτη από την Ανωτέρα Δραματική Σχολή Ίασμος, είχε μέχρι τότε κρατήσει τους πρωταγωνιστικούς ρόλους σε πολλές τηλεοπτικές σειρές ενώ στο παλμαρέ της είχε να επιδείξει ουκ ολίγους θεατρικούς ρόλους. Σε μια εποχή που όλοι οι ηθοποιοί κατέβαιναν στην Αθήνα για να δοκιμάσουν την τύχη τους, εκείνη επέστρεφε από την πρωτεύουσα, αποφασισμένη να διεκδικήσει έναν σαφώς καλύτερο τρόπο ζωής, με θέα τον Θερμαϊκό.

Μέχρι τη στιγμή που στον λογαριασμό της στο facebook διάβασα το παρακάτω: «Αυτοεξορία…η μόνη σωτηρία» και αντιλήφθηκα ότι το ανήσυχο πνεύμα της ακολουθούσε αυτήν την φορά άλλα μονοπάτια.

Η Αρετή μαζί με την οικογένειά της αποφάσισαν να μεταναστεύσουν στη Γερμανία, από όπου και δίνει απάντηση στα εύλογα ερωτήματά μας. 

                                                                                             Από την κινηματογραφική ταινία,
                                                                                                         το Μήλον της Έριδος

 Πώς προέκυψε η Γερμανία στη ζωή σου; Επιλογή, αναγκαιότητα, η μόνη σωτηρία;     

 Πως να απαντήσει ένας άνθρωπος σε αυτό? Μάλλον και τα τρία! Σίγουρα όλα ξεκινάνε από την αναγκαιότητα! Αισθάνθηκα την ανάγκη να συνεχίσω να μπορώ να προσφέρω σαν άνθρωπος, αλλά κυρίως σαν μάνα πια, όλα τα εφόδια που χρειάζονται και την ποιότητα ζωής που έμαθα να ζω, στο παιδί μου πάνω από όλα αλλά και στην οικογένεια μου. Αυτό πια δεν μπορούσα να το κάνω εκεί. Το πάλεψα 2 χρόνια αφότου γέννησα τον γιο μου. Οι πόρτες του θεάτρου υπό την νέα διοίκηση (που παρόλα αυτά συνεχίζω και εκτιμώ βαθύτατα και θεωρώ ότι κάνει εξαιρετική δουλειά) ήταν δυστυχώς κλειστές για μένα μετά την γέννηση του παιδιού μου. Μην με ρωτήσεις γιατί... δεν ξέρω να σου απαντήσω. Συγχρόνως ο σύζυγος μου αντιμετώπιζε τον δικό του Γολγοθά όπως χιλιάδες κόσμος αυτή τη στιγμή εκεί. Έτσι ξεκίνησε από αναγκαιότητα. Η άρνηση μου ήταν κατηγορηματική στην αρχή ειδικά για μια χώρα την οποία στο μυαλό μου είχα ως ότι πιο μισητό και αποκρουστικό μπορείς να μου προτείνεις! Επίσης δεν είχα εγώ στο περιβάλλον μου, οικογενειακό και φιλικό, ποτέ κάποιον που να έφυγε μετανάστης στην Γερμανία και ίσως ακόμα κάποτε να ήμουν από αυτούς που τους μετανάστες τους αντιμετώπιζαν σαν Λαζογερμανούς και τους σνόμπαραν! Πολύ γρήγορα όμως αρχίζοντας να ενημερώνομαι και να διαβάζω για τις συνθήκες ζωής εδώ και την ποιότητα άρχισε να γίνεται για μένα... η μόνη σωτήρια! Σήμερα αν με ρωτάς μετά από 5 μήνες, είμαι εδώ από επιλογή και είμαι πολύ περήφανη με την επιλογή μου! Άλλωστε δεν αισθάνομαι τύψεις... Εγκατέλειψα την χώρα μου πολύ μετά που με είχε εγκαταλείψει εκείνη.

Η ζωή στη Γερμανία

 Τι θα έλεγες στους Έλληνες που σκέφτονται πολύ σοβαρά να ακολουθήσουν το παράδειγμά σου και να ξενιτευτούν; Μήπως δεν είναι όλα και έξω τόσο αγγελικά πλασμένα όσο τα φαντάζονται;

 Φυσικά και δεν είναι αγγελικά πλασμένα!!!! Συγκριτικά με το παλιό κύμα μετανάστευσης τώρα τα πράγματα στην εργασία είναι πολύ πιο δύσκολα. Οι δουλειές και εδώ είναι πολύ λιγότερες (αλλά υπάρχουν!) και οι μισθοί είναι πολύ χαμηλά πια και εδώ, αν μιλάμε για απλούς εργάτες! Ζητάνε να ξέρεις την γλώσσα για να βρεις εύκολα δουλειά! Αλλά αν έχεις κάποιο πτυχίο σίγουρα πληρώνεσαι καλά γι αυτό! Εδώ αυτά εκτιμώνται!!! Αν λοιπόν δεν έχεις μια "πισινή" για το ξεκίνημα θα δυσκολευτείς σίγουρα! Σπίτι σου νοικιάζουν μετά από ένα τρίμηνο εργασίας για να είναι σίγουροι ότι είσαι πια μόνιμα εγκαταστημενος εδώ και εργάζεσαι σταθερά. Οπότε χρειάζεται σε όλους ένα διάστημα δύσκολης προσαρμογής και αναζήτησης αλλά νομίζω ότι όποιος θα το ξεκινήσει αυτό θετικά, μόνο θετικά αποτελέσματα θα έχει. Τα καλά συγκριτικά με παλιά είναι ότι τώρα υπάρχει το internet, το skype και οι αποστάσεις εκμηδενίζονται! Είναι πολύ διαφορετικό να μπορείς να βλέπεις τους δικούς σου κάθε μέρα και να βλέπουν κι εκείνοι ότι εκεί που έχεις πάει είσαι καλά, πιο καλά από πριν, χαμογελάς και είσαι ευτυχισμένος! Γι αυτούς που μένουν πίσω πάντα θα είσαι το ξενιτεμένο τους που ξεσπιτώθηκε για μια καλύτερη ζωή! Αν σε βλέπουν όμως και καταλαβαίνουν ότι το έχεις πετύχει (έστω και με δυσκολίες στην αρχή) αυτό ανακουφίζει ολονών τον πόνο! Και με τα αεροπλάνα πια (ειδικά με τις low cost εταιρείες ) σάλταρες για μια αγκαλιά??? Σε 2μιση ώρες μπορείς να την έχεις!!!

Αν πρέπει τώρα να δώσω συμβουλές σε αυτούς που το σκέφτονται... η μόνη είναι θετική ενέργεια!!! Ας οπλιστούν με πολύ από δαύτη και με ότι άλλα εφόδια έχουν (πτυχία, γλώσσες (αν δεν την ξέρουν ας κάνουν ταχύρρυθμα η ας μάθουν τα βασικά έστω μέσω internet), υπομονή και σίγουρα το αποτέλεσμα θα τους ανταμείψει!

Η ηθοποιός Αρετή ανήκει στο παρελθόν; Δεν σε φαντάζεσαι ξανά στη σκηνή;

 Τι μου θύμισες τώρα!!! Η ηθοποιός Αρετή. Πάει καιρός ξέρεις που δεν έχω επαφές με τους ανθρώπους του "σιναφιού" μου και έχω ξεχάσει πως είναι να με ρωτάει κάποιος για την ηθοποιό Αρετή και το πως αισθάνεται εκείνη!!! Δεν ξέρω να σου απαντήσω αν ανήκει στο παρελθόν και σίγουρα δεν είμαι έτοιμη να της γράψω τον επικήδειο! Μπορεί όμως κάποια στιγμή να χρειαστεί να το κάνω. Αυτό το έχω σκεφτεί πριν πάρω την απόφαση να έρθω εδώ. Ξέρεις είναι πάρα πολύ δύσκολο να μάθεις να μιλάς μια ξένη γλώσσα πόσο μάλλον να την ερμηνεύεις. Ελπίζω ίσως να φτάσω κάποια στιγμή σε αυτό το επίπεδο και να δοκιμάσω να δείξω στους Γερμανούς λίγη από την δική μου εικόνα για το ελληνικό θέατρο! Αλλά δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω! Σίγουρα όμως, σύντομα ελπίζω, θα ανακαλύψω και άλλους τρόπους για να εκφραστώ και να αισθάνομαι πλήρης και σε αυτό το κομμάτι εδώ.

 Ποια συναισθήματα πρωταγωνιστούν μέσα σου; Ελπίδα για μια νέα ζωή, θυμός που δεν σου «επέτρεψαν» να μεγαλώσεις το παιδί σου στην πατρίδα σου, νοσταλγία για την Ελλάδα, τι;

 Όχι γι αυτό σου είπα από την αρχή. Από την στιγμή που πήρα την απόφαση κυριαρχεί μόνο η ελπίδα για μια καινούργια ζωή!!! Δεν νοστάλγησα τόσο καιρό καθόλου την Ελλάδα. Κοίταξα να απολαύσω την ζωή μου εδώ! Ζούμε όμορφα, αξιοπρεπώς και αυτό που λέμε "ευρωπαϊκά". Ζω σε ένα μικρό χωριό στα προάστια μιας σχετικά μεγάλης πόλης, σε μια σοφίτα, βλέπω ατελείωτο πράσινο και λουλούδια, αναπνέω καθαρό αέρα (ακόμα και με απόσταση 15 χιλιόμετρα από τα εργοστάσια!) κάνω βόλτες με το ποδήλατο μου, πηγαίνω το παιδί μου σε έναν πανέμορφο παιδικό σταθμό με τεράστια αυλή όπου μπορεί να περάσει υπέροχα και με δασκάλες που με ρώτησαν ότι μπορείς να φανταστείς πριν τον αναλάβουν για να ξέρουν τι του αρέσει και τι όχι, έμαθαν εκείνες ελληνικές λέξεις για να μπορούν να συνεννοηθούν μαζί του και τα σαββατοκύριακα κάνουμε πικ νικ δίπλα σε λίμνες και ποτάμια, μαζευόμαστε με φίλους στο σπίτι τρώμε και γελάμε! Τι να μου λείψει? Θυμό όμως έχω! Για το πως κατάντησαν την Ελλάδα μας που συνεχίζω φυσικά και την πονάω και με νοιάζει ακόμα περισσότερο αφού είναι άνθρωποι που αγαπώ εκεί και δυστυχούν. Αλλά και για το ότι κάποιοι λίγοι φταίνε για τον διασυρμό όλων μας εδώ έξω και βρίσκομαι αντιμέτωπη συχνά με την ανάγκη να υποστηρίξω τον απλό Έλληνα που έφαγε μεν (για να λέμε και την αλήθεια όλοι κάπου γλιτώσαμε έναν φόρο) αλλά δεν φταίει αυτός για την απίστευτη κατάσταση που βιώνουμε αυτή τη στιγμή και σίγουρα δεν χόρτασε.

Ελλάδα-Γερμανία σημειώσατε….1, 2. ή Χ; Τι θα κάνεις την πρώτη μέρα που θα επιστρέψεις Θεσσαλονίκη;

 Πάντα η Ελλάδα θα έχει την πρώτη θέση στην καρδιά μου! Αν είναι δυνατόν! Δεν πρόκειται να γίνω ποτέ Γερμανίδα επειδή ζω εδώ και εκτιμώ τον τρόπο ζωής τους. Αλλά εμενα μου πήγε πολύ αυτή η χώρα! Ήμουν πάντα άνθρωπος ήρεμος, που του άρεσε η σπιτική ζωή και οι παρέες! Ήμουν άνθρωπος που πάντα σεβόταν τις ώρες της κοινής ησυχίας και δεν μου αρεσε να επιβάλω σε κανέναν την βαβούρα μου! Ήμουν άνθρωπος πολύ οργανωτικός και απαιτούσα πολλές φορές και από τους άλλους να είναι έτσι! Ήθελα να πηγαίνω σε μια υπηρεσία και ο κάθε άνθρωπος να κάνει σωστά την δουλειά του όποια και αν είναι αυτή με ευγένεια και σεβασμό. Ήθελα να αισθάνομαι ασφαλής και το παιδί μου να μπορεί ακόμα να παίξει στους δρόμους όπως κάποτε εγώ. Δυστυχώς -και αυτό είναι το μόνο που μου προκαλεί θλίψη- αυτά τα πράγματα έπρεπε να φύγω 2000 χιλιόμετρα μακρυά για να τα έχω. Και τα εκτιμώ! 

Αλλά πάντα θα εύχομαι να μπορούσα να τα έχω εκεί. Μαζί με όλα τα άλλα όμορφα που έχει η Ελλάδα μας!!! 

Τώρα για αυτό που με ρωτάς για την επιστροφή... Αν εννοείς για μόνιμη επιστροφή πρέπει να σου πω ότι εμείς ήρθαμε για να μείνουμε! Όχι για να μαζέψουμε κάποια λεφτά και να γυρίσουμε! Ήρθαμε για όλα αυτά που σου είπα παραπάνω και αφού τα βρήκαμε και αν συνεχίσουν τα πράγματα να είναι έτσι θα παραμείνουμε εδώ. Σε λίγες μέρες όμως θα έρθω για ένα μήνα στην Θεσσαλονίκη! Το πρώτο πράγμα λοιπόν που θα κάνω αφού αγκαλιάσω σφιχτά τους ανθρώπους που αγαπώ (είναι το μόνο που δεν έχει καταφέρει ακόμα να καλύψει το internet!!!) θα πάω στην θάλασσα θα βουτήξω και μετά θα παραγγείλω έναν φραπέ!!! Είναι τρομερό να μην μπορείς να βγεις για έναν φραπέ (όλοι εδώ πίνουν fredo και εγώ τον απεχθάνομαι!!!) Τόσο απλά!

                                                                                    Η Αρετή και ο Σάκης σήμερα κλείνουν 
                                                                                                                                   3 χρόνια γάμου.

 

Υ.Γ. Η σημερινή ανάρτηση στο moirasou.org είναι αδιαμφισβήτητα η πιο διδακτική μέχρι σήμερα. Ευχαριστώ θερμά την Αρετή που μοιράστηκε μαζί μας το βίωμά της και την εμπειρία της από τη μετανάστευσή της στη Γερμανία. Από την Ελλάδα της στέλνουμε τις θερμότερες ευχές μας για "Βίον Ανθόσπαρτον" καθώς σήμερα έχει επέτειο γάμου με τον φύλακα άγγελό της, τον Σάκη. Να χαίρεστε τον γιο σας και να τον κάνετε τόσο δυνατό όσο έχετε αποδείξει ότι είστε εσείς!!!!

Ο Πικραμμένος, του πικραμένου, τον πικραμένο, ω ρε πίκρα…

Μπήκα στον πειρασμό να γράψω και νωρίτερα για τις πολιτικές εξελίξεις, αλλά μιας και οι γνώσεις μου σε αυτόν τον τομέα είναι προκλητικά…λίγες, αποφάσισα να σιωπήσω Μόλις άκουσα χθες, όμως, το όνομα του υπηρεσιακού μας πρωθυπουργού, αντιλήφθηκα ότι η υπόθεση έχει πλάκα και είπα να…χορέψω κι εγώ. Μήπως όλοι αυτοί που γράφουν αριστερά ή δεξιά τη γνώμη τους, περισσότερα ξέρουν από μένα; Δε νομίζω…

Πίκρα, φίλοι μου! Το είπε και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός μας, εξάλλου, στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και σε εκείνο το σημείο ήταν που τον εκτίμησα περισσότερο. «Να πω και κάτι αστείο, κύριε Πρόεδρε. Σήμερα διάβασα σε κάποια εφημερίδα ότι, λόγω ονόματος, θα ήμουν ο καταλληλότερος για να είμαι ο τελευταίος πρωθυπουργός της μεταπολιτεύσεως». Φυσικά και να πεις κάτι αστείο, καλέ μου άνθρωπε. Γιατί να μην πεις; Δεν βλέπεις τι γίνεται γύρω μας; Τι πλάκα σπάμε όλοι; 

Έγιναν εκλογές στις 6 Μαΐου; Χαχαχαχαχα…….

Τα στελέχη της Δράσης του Στέφανου Μάνου βλέπουν θετικά μια συνεργασία με τη Δημοκρατική Συμμαχία; Χαχαχχαχαχα…..

Ο Τσίπρας πρότεινε τον Αρσένη για πρωθυπουργό μας και η Παπαρήγα τον ρωτούσε πόσο χρονών να είναι αυτός τώρα και αν ζει ή πέθανε (λίγο πιο ευγενικά). Χαχαχαχαχα……

Ο Βενιζέλος επιμένει ότι το ΠΑΣΟΚ είναι η μόνη δύναμη ευθύνης. Χαχαχαχχαχα……

Η Ντόρα Μπακογιάννη πρώτη στο Επικρατείας της ΝΔ. Χαχαχαχαχαχα…….

Και όλα αυτά, την ίδια ώρα που ο προηγούμενος Πρωθυπουργός μας στην αποχαιρετιστήρια επιστολή του προς τους Έλληνες-μα τι συγκινητικό!!!-αναφέρει:

«Εάν συνεχίσουμε την προσπάθεια προσαρμογής της οικονομίας μας, η ύφεση και η κρίση θα ξεπεραστούν. Η Ελλάδα θα επιστρέψει στη σταθερότητα, σε βιώσιμη ανάπτυξη και κοινωνική ευημερία».

Μη μου πείτε ότι δεν νιώθετε ένα ρίγος να διαπερνά το κορμί σας; Μη μου πείτε ότι δεν συγκινείστε από τις φιλότιμες προσπάθειες των πολιτικών μας να ανασυνταχθούν, τώρα που δημοσιεύθηκαν και τα πρακτικά των συνεδριάσεών τους. Μην μου πείτε ότι δεν νιώθετε επιτακτική την ανάγκη να πάρετε την κατάσταση στα χέρια σας και να βάλετε ένα μπουρλότο, όπως θα έλεγε και η Σαπφώ Νοταρά. 

Διάβασα από περιέργεια το βιογραφικό του Πικραμμένου και μου καλάρεσε. Δεν τον θέλω για υπηρεσιακό πρωθυπουργό. Τον θέλω για κανονικό Πρωθυπουργό. Δεν θέλω να ξαναψηφίσω. Δεν σεβάστηκαν την πρώτη φορά τη θέση μου, γιατί να την σεβαστούν τη δεύτερη; Δεν ξέρω αν μου κάνει στην ουσία ο Πικραμμένος, ξέρω ότι μου κάνει το όνομά του.Τόσο απλά. Τόσο ρηχά.

Κι αν τολμήσετε να σκεφτείτε ότι είμαι επιφανειακή, σας το ανταποδίδω.

Πικραμένη είμαι. 

Με αγάπη, Βίλυ

Aς αγαπηθούμε, darling! (γι’ αυτό που είμαστε..)

Είμαι 23 και δεν είμαι καθόλου καλά. Καθόλου όμως. Βρίσκομαι στην Αγγλία για το μεταπτυχιακό μου. Τι σπουδάζω; Μαντέψτε.. Δε θα το βρείτε ούτε σε 1000 χρόνια. Έχω έρθει στο Ηνωμένο Βασίλειο για να κάνω Αρχαία Ελληνικά και, συγκεκριμένα, αρχαίο δράμα. Σε όποιον το έχω πει κόντεψε να πάθει εγκεφαλικό. «Καλά, θα πας στην Αγγλία για να κάνεις Αρχαία Ελληνικά; Γιατίιιιι;» Κι εγώ τι να πρωτοεξηγήσω; Ότι αν έμενα στην Ελλάδα θα έκανα ένα μεταπτυχιακό στο Αριστοτέλειο απ’ όπου τελείωσα με τους 7 που πέρασαν τις εξετάσεις και τους επιπλέον 3 που εντελώς τυχαία ισοβάθμισαν ακριβώς στην τελευταία θέση, οπότε το πρόγραμμα πήρε τελικά 10 άτομα; Ότι θα έκανα τα μισά πράγματα από αυτά που κάνω εδώ σε 2,5 χρόνια αντί σε 1; Ότι οι παλιοί φιλόλογοι καθηγητάδες είναι τόσο κολλημένοι, που αν τους πεις ότι θέλεις να κάνεις κάτι που συνδυάζει Θεατρολογία και Αρχαία Ελληνικά θα σε κοιτάξουν λες και το έσκασες απ’ το τρελάδικο; 

       

                Λατρεύω την Ελλάδα. Λατρεύω τα Αρχαία Ελληνικά και τον πολιτισμό μας. Όχι γιατί τον θεωρώ ανώτερο, ή οποιαδήποτε αφελή εθνικιστική μπαρούφα, αλλά γιατί διαβάζοντας αρχαία θαυμάζω το γεγονός ότι υπήρχαν άνθρωποι πριν από 2500 χιλιάδες χρόνια που σκέφτηκαν, συστηματοποίησαν και κατέγραψαν ιδέες που ακόμα και για τις μέρες μας είναι τρομερά εξελιγμένες. Σιχαίνομαι τον παραλογισμό της Ελλάδας. Την τεμπελιά και τη λαμογιά της. Την κοροϊδία. Βλέποντας τις μεγάλες πορείες όταν ψηφιζόταν το μνημόνιο και τα πλήθη του κόσμου που είχαν μαζευτεί αναρωτιόμουν αν όλοι αυτοί οι μαζεμένοι πραγματικά είχαν μούτρα να βγουν να φωνάξουν. Δηλαδή κανένας τους δεν έβαλε μέσον για να κάνει τη δουλίτσα του; Κανένας δεν έδωσε φακελάκι σε γιατρό; Κανένας δε λάδωσε την πολεοδομία; Κανένας δεν έχει διαπράξει φοροδιαφυγή; Κανένας δε βγήκε πρόωρα στη σύνταξη με εθελούσιες και πακέτα; Και ακόμα κι αν δεν έκανε τίποτα από τα παραπάνω, δεν ήξερε ούτε έναν από το κοντινό του περιβάλλον που τα έκανε; Δεν καταλαβαίνω από πότε η συνενοχή παύει να είναι αδίκημα.

                Παράλογοοοοοο;;; Να το! Απαντάει κατά συρροή! Ένα μικρό δείγμα παραλογισμού λοιπόν, το οποίο προέρχεται από τα δικά μου λημέρια, καθότι ούτε οικονομικά ξέρω πολλά, ούτε πολιτική. Πριν από κάποιους μήνες ξεκίνησε να λειτουργεί στη Θεσσαλονίκη το Διεθνές Πανεπιστήμιο,  ίδρυμα που προορίζεται να λειτουργήσει στα πλαίσια των πανεπιστημίων του εξωτερικού, με δίδακτρα,  με αγγλόφωνα τμήματα για ξένους φοιτητές και διάφορες ειδικότητες. Πώς γίνεται στο Διεθνές Πανεπιστήμιο της Ελλάδας να μην υπάρχει τμήμα Κλασικών Σπουδών; Θα μπορούσαμε όχι μόνο να απορροφήσουμε κάποιους από τους χιλιάδες άνεργους φιλολόγους με μεταπτυχιακά και διδακτορικά, αλλά και να έχουμε ανθρώπους από όλο τον κόσμο να έρχονται στην Ελλάδα για να κάνουν αρχαία Ελληνικά. Μόνο στην πόλη που βρίσκομαι είμαστε 25 φοιτητές που κάνουμε Classics (στο μεταπτυχιακό, στο προπτυχιακό είναι πολλοί περισσότεροι) και από αυτούς οι 23 είναι Βρετανοί! Μιλάμε στην τάξη για αγάλματα, για την Ολυμπία, για τον πάπυρο του Δερβενίου και μας ρωτάνε με μάτια ορθάνοιχτα, αν τα έχουμε δει από κοντά αυτά. Θα μπορούσαν λοιπόν να έρχονται, να σπουδάζουν σε μας, να νοικιάζουν σε μας, να ενισχύουν την αγορά μας και να επισκέπτονται τους χώρους που τόσο θαυμάζουν και που βλέπουν μόνο σε φωτογραφίες. Αλλά όοοοοοχι! Στην Ελλάδα που ακόμα υπάρχουν χωματερές και καίμε λιγνίτη είναι πιο λογικό να έχει τμήμα ανανεώσιμων πηγών ενέργειας! Γιατί προφανώς ο άλλος είναι τόσο μ*****ς  που θα έρθει να σκάσει τα λεφτά του στην Ελλάδα αντί για το αντίστοιχο πανεπιστήμιο της Ολλανδίας!          

                Καλώς ή κακώς είμαστε μια χώρα που δεν είχε ποτέ βαριά βιομηχανία. Αυτά που είχαμε όμως πάντα ήταν όμορφα τοπία και πολιτισμό. Θα μπορούσε η εκδρομή του πανεπιστημίου μου να μην ήταν πάλι φέτος στη Ρώμη, αλλά στην Αθήνα ή στους Δελφούς. Γιατί δεν μπορούμε να πατήσουμε στα δικά μας δυνατά σημεία και να κόψουμε τις κακές συνήθειες; Γιατί μισούμε τον εαυτό μας και προσπαθούμε να προσποιηθούμε κάτι άλλο, αντί να «πατήσουμε» σε αυτό που είμαστε;

Άννυ Ζουργού

Πάμε, πάμε να φύγουμε από εδώ και μη ρωτάς που πάμε…

«Μετανάστης» γεννιέσαι, δεν γίνεσαι, έλεγε μια φίλη μου πριν από χρόνια και χαμογελούσε αινιγματικά. «Εγώ είμαι Ρομ, Τσιγγάνα, Αθίγγανος. Δεν μπορώ να κάθομαι σε μια πόλη συνέχεια, με τους ίδιους ανθρώπους, στα ίδια στέκια…Θέλω να αναμειγνύομαι με τους λαούς, να προσαρμόζομαι στις κατά τόπους συνθήκες». Και μετά σηκωνόταν από τον καναπέ, πετούσε ανέμελα το μαλλί πίσω και άρχιζε: «Στο δικό μου καραβάνι δεν υπάρχουν αρχηγοί, λα…λα…λα…» σε μια ερμηνεία που ευτυχώς δεν θα ακούσει ποτέ ο Ρόκκος.

Αν, λοιπόν, αυθαίρετα θεωρήσουμε ότι είχε δίκιο, εγώ δεν γεννήθηκα «μετανάστης». Αγαπάω το να βρίσκομαι με τους ίδιους ανθρώπους στα ίδια στέκια, νιώθω ασφάλεια όταν ακολουθώ την ίδια πορεία από το σπίτι μου προς τη δουλειά μου και σε καμία περίπτωση δεν με εξιτάρει η ιδέα του αγνώστου. Εδώ θρανίο με άλλαζες στο σχολείο και σάστιζα, λέτε ξαφνικά να το έπαιζα επαναστάτρια και να ήθελα να πάω στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα; Jamais!!!

Και αισίως-ειρωνική αδεία (από το ποιητική αδεία, βεβαίως βεβαίως) –ήρθαν έτσι τα πράγματα και οι εποχές, που ουδείς δεν μας ρωτάει πια τι θέλουμε και τι όχι, πώς την βρίσκουμε και πώς όχι, πώς νιώθουμε ασφαλείς κτλ κτλ κτλ. Με την λογική «δεν τον θέλεις, θα τον πάρεις» η Ελλάδα διώχνει με περίσσια αγάπη και προδέρμ τα παιδιά της (κι ας ακούγεται η φράση μου, κλεμμένη από ταινία του Ξανθόπουλου).

Οι πιο θαρραλέοι ήδη μας έχουν κουνήσει το μαντήλι. Οι λιγότερο, πάλι, λιώνουν μπροστά σε laptop, ρυθμίζοντας τις τελευταίες λεπτομέρειες της φυγής τους. Οι «κότες», όλοι εμείς που είμαστε ακόμα εδώ, κι αυτό το καλοκαίρι (και το επόμενο μη σου πω), κλώθουμε τα αυγά μας και παρακολουθούμε με αμείωτο ενδιαφέρον τις πολιτικοοικονομικές εξελίξεις στην tv, αγκαλιά με αντικαταθλιπτικά-μυοχαλαρωτικά-χωνευτικά και κάθε λογής σκευάσματα, μήπως και μπορέσουμε να…καταπιούμε αυτά που μας σερβίρουν. Βρίσκοντας τις καλύτερες των δικαιολογιών, όλοι έχουμε και από μια παραμάσχαλα.

Εγώ έχω οικογένεια να φροντίσω, που θα πάω και θα τους αφήσω;

Εγώ έχω τη δουλίτσα μου, πώς θα τα παρατήσω όλα και θα ξεκινήσω από την αρχή;

Εγώ έχω τους φίλους μου, πώς θα πάω στα ξένα, μακριά από όλους και από όλα;

Εγώ έχω…

Κατά καιρούς τις έχω πει όλες αυτές τις δικαιολογίες στον καθρέφτη, τα κλάσματα του δευτερολέπτου που πέρασε από το μυαλό μου η σκέψη της φυγής (γιατί περισσότερο δεν κράτησε, σας το εγγυώμαι). Όλες μαζί και μια-μια ξεχωριστά.

ΕΓΩ ΕΧΩ…

Για πόσο καιρό ακόμα θα έχω εγώ;

Ποιος είμαι εγώ που δικαιούμαι και να έχω; 

Έχεις δουλειά; Σα δεν ντρέπεσαι, την ώρα που η ανεργία έχει σκαρφαλώσει στα ουράνια…

Έχεις οικογένεια και τόλμησες να κάνεις και παιδιά; Φτου σου, καλά δεν βλέπεις ότι ούτε το τομάρι σου δεν μπορείς να συντηρήσεις; 

Έχεις ακόμα φίλους; Εμ βέβαια είσαι πλούσιος εσύ και μπορείς ακόμα να πηγαίνεις στα ταβερνάκια για το ουζάκι σου, και μετά σου λέει οικονομική κρίση...

Είσαι καλά; Πρέπει να έχεις τύψεις.

Έχεις;  Είσαι τουλάχιστον κατάπτυστος.

Γιατί μας έμαθαν ότι δεν είμαστε αυτό που είμαστε, αλλά είμαστε αυτό που έχουμε. Όταν δεν έχουμε, δεν έχουμε και δικαίωμα να είμαστε. Όταν δεν είμαστε, τι γίνεται αλήθεια; (Μήπως κάποιοι σκόπιμα δεν μας αφήνουν να «είμαστε»);

«Τα νεύρα μου, τα χάπια μου και ένα ταξί να φύγω», έλεγε ένα θεατρικό. Το ταξί είναι πια πασέ, άσε που έχει ανέβει στα ύψη και η «σημαία». Εγώ, σε αντιδιαστολή λοιπόν, θέλω ένα μαγικό χαλί να με πάει μακριά. Έναν Αλαντίν και ένα λυχνάρι να με κάνουν να πιστέψω ξανά, ένα «θαύμα» για να μπορώ να είμαι και να έχω, χωρίς τύψεις, χωρίς φόβο αλλά με πολύ πάθος.

Πάμε; Πάμε να φύγουμε από εδώ και μη ρωτάς που πάμε…

Με αγάπη, Βίλυ