5 ταινίες-διαμαντάκια για μια όμορφη εβδομάδα.

Μπορεί να έχουμε Δευτέρα σήμερα, αλλά το σαββατοκύριακο δε θα αργήσει, εάν κάθε βράδυ μέχρι και την Παρασκευή, βλέπουμε μία από τις παρακάτω ταινίες.

Έχοντας αυτό στο μυαλό μου, σας προτείνω 5 ταινίες που μπορεί να μην ανήκουν στα λεγόμενα blockbuster ή να είναι πολυδιαφημισμένες, αλλά είναι ό,τι πρέπει για να σας βοηθήσουν να χαλαρώσετε στο σπίτι με καλή παρέα.

Και πού θα πάει, θα έρθει και το επόμενο σαββατοκύριακο.

Ξεκινάμε λοιπόν! 

 

 

 

1.Flipped (2010)

 

 

Νεανική γλυκιά κωμωδία που αφηγείται τον παιδικό ερωτά ενός κοριτσιού στην Αμερική, την δεκαετία του '60, μαζί με όλα τα ευτράπελα που τον συνοδεύουν. Μια ταινία γλυκιά και χαλαρή, με πολύ καλό καστ στην σύνθεση της όσον αφορά τους πρωταγωνιστικούς ρόλους της. Πρωταγωνιστές, λοιπόν, δυο νέα -και πολύ ταλαντούχα- παιδιά, η Madelline Caroll (Mr. Popper's Penguins 2010) και ο Callan McAuliffe (Ι am number 4.2011).

 

 

 

2.Henry Poole Is Here (2008)

 

 

Μια ταινία που μου άφησε πολύ καλές εντυπώσεις και την συνιστώ -χωρίς καμία επιφύλαξη- σε όλους σας Ο Henry Poole μετακομίζει σε ένα σπίτι στην παλιά του γειτονιά για να περάσει τον τελευταίο του καιρό στον μάταιο τούτο κόσμο, μιας και είναι σίγουρος ότι πάσχει από μια ανίατη ασθένεια. Η οικονόμος του, η οποία είναι πολύ θρήσκα, ανακαλύπτει ένα θαύμα που συμβαίνει στο σπίτι του Henry Poole, το οποίο θα κάνει τον φίλο μας Henry να αναθεωρήσει όλα του τα πιστεύω. Στον ρόλο του Henry, ο Luke Wilson (Vacancy 2007).

 

 

 

3.Things We Lost in the Fire (2007)

 

 

Απαραίτητη προϋπόθεση, προτού καθίστε να δείτε αυτήν την ταινία, είναι να έχετε -όχι τσιπς και ποπκορν όπως ίσως φαντάζεστε μερικοί- αλλά...χαρτομάντιλα!
Η ταινία είναι ένα ανθρώπινο δράμα που διαπραγματεύεται την απώλεια. Ένα ατυχές γεγονός κάνει μια οικογένεια να βιώσει την απώλεια του πατέρα της. Πώς το βιώνει το κάθε μέλος της; Πώς οι φίλοι και οι συγγενείς αντιμετωπίζουν τη νέα για αυτούς πραγματικότητα;

Εκπληκτικές ερμηνείες από όλους και ένας Benicio Del Toro στα καλυτέρα του.

Στους άλλους δυο πρωταγωνιστικούς ρόλους η Ηalle Berry (Swordfish 2001) και ο David Duchovny (X-Files 1993-2002).

 

 

 

4.Little Manhattan (2005)

 

 

Άλλη μια νεανική ταινία που διαπραγματεύεται τον παιδικό, καλοκαιρινό, πρώτο ερωτά ενός αγοριού στο Manhattan. Κωμική, δροσερή και συγκινητική.  Κατά τη διάρκειά της, θα δούμε το μικρό μας Καζανόβα να περνάει όλα τα στάδια ενός ερωτά, από τα πρώτα σκιρτήματα της καρδιάς του μέχρι το πρώτο του φιλί και όλα όσα βιώνει για πρώτη φορά ο ήρωας μας, που ακούει στο όνομα Josh Hutcherson (Hunger games 2012). Αντικείμενο του πόθου του είναι η γλυκιά Charlie Ray.

 

 

 

5.Wall-E (2008)

 

 

Για το τέλος κράτησα τον αγαπημένο μου γκαφατζή που ακούει στο όνομα Wall-E.

O τενεκεδένιος αυτός γκαφατζής της Pixar μάς χάρισε πολλές όμορφες στιγμές, μας έκανε να γελάσουμε και να συγκινηθουμε με την περιπέτεια του στην γη αλλά και στο διάστημα.

Μια ταινία animation, λίγο πολύ γνωστή για το εκπληκτικό οικολογικό της σενάριο, εμπλουτισμένο με μια ιστορία αγάπης μεταξύ δυο ρομπότ του μέλλοντος!

Καλή προβολή σε ό,τι και αν δείτε!

Σσσσσ...!!!!Αρχίζει!

 

 

 

Κωνσταντίνος Λευκαδίτης 

klefkaditis@yahoo.com

 

BRAVE, η γενναία κοκκινομάλλα!

 

Γενναία.. αυτή είναι η λέξη που ταιριάζει απόλυτα στην ηρωΐδα που ακούει στο όνομα Merida, στην καινούργια ταινία κινουμένων σχεδίων της Pixar –η οποία  εξαγοράστηκε από την Walt Disney-  και προβάλλεται στους κινηματογράφους και αυτήν την εβδομάδα.

Η πεισματάρα Merida μάς έκλεψε ομολογουμένως την καρδιά και μας έκανε να χαμογελάσουμε λιγάκι με τα καμώματα της.

Η ηρωΐδα μας είναι μια πριγκίπισσα αντισυμβατική, ξεροκέφαλη και πεισματάρα, σε σύγκριση με τις πριγκίπισσες που έχουμε δει σε παρόμοιες ταινίες κατά καιρούς.

Μεγαλωμένη με πολύ αγάπη από τους γονείς της, ζει σε ένα μυθικό Βασίλειο της Σκωτίας στους μεσαιωνικούς χρόνους.

 

Μην αντέχοντας την πίεση της μητέρας της, η οποία θέλει να την παντρέψει και να ασχολείται αποκλειστικά με τα πριγκηπικά της καθήκοντα, αποφασίζει να πάρει την τύχη στα χέρια της.

Με σύμμαχο το τόξο της, μιας και είναι δεινή τοξοβόλος, και με παρέα το πιστό της άλογο δραπετεύει από το κάστρο στο οποίο ζει και ξεκινά για το δάσος... Δυστυχώς, όμως, για αυτήν τα πράγματα δεν θα εξελιχθούν όπως τα περίμενε και μπαίνει σε ένα σωρό μπελάδες που θα αναστατώσουν όλο το Βασίλειο καθώς και τους συμμάχους της!

Κάπως έτσι ξεκινούν όλα στην πολύ καλή ταινία κινουμένων σχεδίων που μας κράτησε σε αγωνιά μέχρι το τέλος, διατηρώντας αμείωτο το ενδιαφέρον μας.

Η ταινία προσφέρεται και για μικρά αλλά και για κάπως...μεγαλύτερα παιδιά, μιας και η ταινία έχει πλοκή και αρκετές σκηνές δράσης και δεν καταντά βαρετή σε κανένα σημείο της.

Τα καμώματα και η μορφασμοί, τόσο της Merida όσο και των τριών σκανδαλιάρικων μικρότερων αδελφών της, μάς χάρισαν αρκετές δόσεις γέλιου - κάτι που χρειαζόμαστε λίγο πολύ όλοι μας-.
 

Η ταινία, όπως είπαμε, είναι δημιουργία της Pixar και κυκλοφόρησε από την Walt Disney, με το budget της να φτάνει το διόλου ευκαταφρόνητο ποσό των 185.000.000$.

Η σκηνοθεσία και το σενάριο είναι του Mark Andrews (John Carter σενάριο) και το όλο αποτέλεσμα της δουλειάς του αποζημιώνει τον θεατή.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η ταινία προβάλεται και σε 3D, κάτι που απογειώνει σίγουρα την όλη εμπειρία.

Οι ηθοποιοί που δανείζουν τις φωνές τους στους χαρακτήρες της ταινίας είναι Σκοτσέζοι και πιο γνωστή θα σας ακουστεί η φωνή του πατέρα της Merida, Fergus, τον οποίο ζωντανεύει με την χαρακτηριστική φωνή του ο Billy Connolly(Open season 2). H φωνή της Merida έρχεται από την Kelly Μacdonald(The decoy bride 2011,Harry Potter 2011) και το πάντρεμα της φωνής της με την ηρωΐδα μας ταιριάζει απόλυτα.

Ελπίζω στο μέλλον να ξαναδούμε αυτήν την ξεροκέφαλη μικρή κοκκινομάλλα σε μια νέα της περιπέτεια, μιας και είμαι σίγουρος ότι μέχρι τώρα θα έχει ήδη μπλέξει πάλι σε μπελάδες που θα μας χαρίσουν άφθονο γέλιο!

Ως τότε, σας προτείνω να δείτε την ταινία, μιας και είμαι σίγουρος ότι θα σας αφήσει με ένα γλυκό χαμόγελο στο τέλος...

 

 

Κωνσταντίνος Λευκαδίτης

klefkaditis@yahoo.com

Cosmopolis: Η νέα ταινία του David Cronenberg είναι ένα δράμα...ή μήπως σκέτο δράμα;

Παρακολούθησα την ταινία Cosmopolis, χωρίς να γνωρίζω ούτε περί τίνος πρόκειται, ούτε λεπτομέρειες για το καστ της.

Το όνομα Cosmopolis για κάποιο λόγο με παρέπεμπε στο ότι το έργο θα εξελισσόταν κάπου στο κοντινό μέλλον, με γκατσετάκια να ξεπετιούνται εδώ και εκεί στην οθόνη, ζώντας σε μια μεγαλούπολη του μέλλοντος. Δυστυχώς, τα πράγματα εξελίχτηκαν κάπως διαφορετικά!

Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα σκοπό να πω τίποτα για αυτήν την ταινία. Όπως έχω δει τόσες και τόσες, έτσι θα ξεχνιόταν σύντομα και αυτή...

Αποφάσισα τελικά, όμως, να γράψω για αυτήν, γιατί η ταινία θα αρχίσει να προβάλλεται σήμερα Πέμπτη 27 Σεπτεμβρίου και νομίζω πως θα πρέπει να πω δυο λογάκια για το τί έχει να περιμένει τον θεατή, σε περίπτωση που αποφασίσει να πληρώσει για να δει την εν λόγω ταινία.

Αρχικά, θα πρέπει να ξεκαθαρίσω ότι δεν είμαι αρνητικός στο να δει κάποιος αυτό το έργο. Είμαι αρνητικός στο να πληρώσει κάποιος για να δει αυτό το έργο.

Στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε, τα ευρώ μας είναι πολύτιμα και τα νεύρα μας τσιτωμένα. Συνεπώς, δεν υπάρχει λόγος να χάνουμε πολύτιμο χρόνο και χρήμα.

Ας περάσουμε, λοιπόν, στο κυρίως πιάτο, δηλαδή στο έργο μας. Η ταινία φέρει την υπογραφή του David Cronenberg (Eastern Promises 2007, A dangerous Method 2011) τόσο στην σκηνοθεσία, όσο και στο σενάριο. Σε πολλά σημεία, βλέποντας την ταινία, θυμήθηκα το Pulp Fiction, ιδίως στα κοντινά του πλανά για κάποιο λόγο. 

 

Στον πρωταγωνιστικό ρολό βρίσκουμε έναν καρδιοκατακτητή του γυναικείου πληθυσμού, τον πολύ Robert Pattinson, ο οποίος προσπαθεί απεγνωσμένα να αποβάλει την ταύτιση του με τον γνωστό του ρόλο στην σειρά ταινιών Twilight saga, αλλά μάλλον δεν τα καταφέρνει σε αυτήν του την προσπάθεια μέχρι τώρα. Ο Robert πλαισιώνεται από λαμπερούς και ταλαντούχους ηθοποιούς στο έργο μας, όπως την Juliette Binoche (Chocolat 2000, The English patient 1996), η οποία ήταν εξαιρετική στο “Η ζωή μιας άλλης”, το οποίο παρακολούθησα πρόσφατα, ήταν αρκετά καλό και σας το προτείνω να το παρακολουθήσετε. Ο Paul Giamatti (Lady in the water 2006, Hangover 2 2011) και τέλος ο πολύ κάλος και ανερχόμενος ηθοποιός Kevin Durand (Lost 2008, Robin Hood 2010) ο όποιος και διασώζεται στην ταινία μας.

Είναι απορίας άξιο, πως όλοι αυτοί, σκηνοθέτης και ηθοποιοί, αποτυγχάνουν να μεταφέρουν στην μεγάλη οθόνη μια ταινία άξια να την παρακολουθήσει κανείς. Πιστεύω ότι πολλοί από τους ηθοποιούς αποφάσισαν να συμμετέχουν στην ταινία, μονό και μονό για να συνεργαστούν με τον σκηνοθέτη και σεναριογράφο David Cronenberg.

Πίσω στο έργο μας τώρα: Η πλοκή είναι ανύπαρκτη -και χωρίς να προδίδω τίποτα από την ταινία- η όλη ιστορία έχει ως εξής: Ο κεντρικός ήρωας του έργου, Έρικ, προσπαθεί με την πολυτελέστατη λιμουζίνα του να πάει, από την μια άκρη της πόλης στην άλλη, για κούρεμα!

Δυστυχώς, για αυτόν και για μας, οι δρόμοι έχουν κλείσει εξαιτίας της επίσκεψης του Προέδρου των Η.Π.Α., με αποτέλεσμα όλοι εμείς να γινόμαστε μάρτυρες της μικρής Οδύσσειας του Έρικ να φτάσει στο κουρείο, μέσα από διαδηλώσεις και μποτιλιαρίσματα για το πολυπόθητο κούρεμα.

Η ταινία, στο μεγαλύτερο μέρος της, εξελίσσεται μέσα στην πολυτελέστατη λιμουζίνα όπως προείπα (φραπέ όμως δεν κάνει), η οποία είναι και το γραφείο του συγχρόνως,  μιας και ο χρόνος είναι χρήμα.

Δεν θα μπω καν στον κόπο να φιλοσοφήσω τους συμβολισμούς και τα πιθανά κρυφά μηνύματα που στέλνει η ταινία, μιας και για να καταφέρουν οι Αμερικανοί να δώσουν μαθήματα ζωής, θα πρέπει να μάθουν να την σέβονται πρώτα.

Οι χαρακτήρες μας, λοιπόν, στο έργο θα περάσουν από την λιμουζίνα κατά τη διάρκεια της ταινίας και μέσα από διάλογους και μονόλογους, θα φιλοσοφήσουν, θα κάνουν sex, θα κάνουν ιατρικές εξετάσεις και τέλος, θα αναλύσουν την παγκόσμια οικονομία.

Το να είσαι κλεισμένος μέσα σε έναν κινηματογράφο για δυο ολόκληρες ώρες και να βλέπεις σχεδόν αποκλειστικά το εσωτερικό μιας λιμουζίνας είναι μετά βεβαιότητας ένα από τα πιο βαρετά πράγματα που μπορεί να βιώσει ένας θεατής. Άσε που μπορεί να σε πιάσει και κλειστοφοβικό σύνδρομο!

Από την άλλη, τo να βλέπω την Juliette Binoche να χοροπηδάει πάνω στον Robert Pattinson, ήταν ένα θλιβερό θέαμα για μια ηθοποιό που εκτιμώ παρά πολύ.

 

Κλείνοντας, δυστυχώς, η ταινία αποτυγχάνει σε όλα τα επίπεδα και δεν θα κάνει τον θεατή που θα την δει, να φύγει από τον σινεμά καλύτερα από ό,τι ήταν όταν είχε έρθει.  Και αυτό είναι κάτι σημαντικό για μένα. Θέλω όταν βγαίνω από μια κινηματογραφική αίθουσα να νιώθω λίγο καλύτερα. Άλλωστε αυτός δεν είναι ο σκοπός των ταινιών;

Η ταινία σε αυτό με απογοήτευσε οικτρά, όποτε δεν την συνιστώ σε κανέννα.

Από την πλευρά μου, πιστεύω ότι η επιλογή του Robert Pattinson στον πρωταγωνιστικό ρολό είναι το τυράκι στη φάκα και εμείς οι υπόλοιποι τα ποντικάκια. Εκτός και αν σας αρέσει τόσο πολύ το τυρί, που δεν μπορείτε να αντισταθείτε!!!

Κωνσταντίνος Λευκαδίτης 

klefkaditis@yahoo.com

Ολική Eπαναφορά....στις σκοτεινές αίθουσες!

Total Recall

Για μένα ο Σεπτέμβριος -όπως θέλω να πιστεύω και για πολύ κόσμο- σηματοδοτεί την έναρξη μιας καινούργιας κινηματογραφικής σεζόν.

Το ξεκίνημα μας βρίσκει με λίγες αλλά αξιόλογες ταινίες: O γνωστός σε όλους μας Batman επέστρεψε, ο «πιπινολάτρης» Γούντι Άλλεν με την ταινία του “Στην Ρώμη με αγάπη” είναι εδώ και το ίδιο συμβαίνει και με την “Ολική Επαναφορά”, στην οποία θα ρίξουμε μια ματιά παρακάτω.

Η «Ολική Επαναφορά» που προβάλλεται αυτήν την στιγμή στους κινηματογράφους είναι ένα ριμέικ της ταινίας του 1990, με πρωταγωνιστή τότε τον πρώην Κυβερνήτη της σχεδόν χρεοκοπημένης Καλιφόρνιας, τον Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ .

Η ταινία που προβάλλεται αυτήν τη φορά με πρωταγωνιστή τον Κόλιν Φάρελ, ο οποίος πρωταγωνιστούσε και στον δικό μας «Μέγα Αλέξανδρο» του Όλιβερ Στόουν το 2004, δεν ακολουθεί πιστά την πρώτη ταινία και αυτό αποτελεί μια ευχάριστη έκπληξη για τον θεατή.

Η ιστορία της «Ολικής Επαναφοράς» εξελίσσεται στα τέλη του 21ου αιώνα. Σύμφωνα με το έργο, τα πράγματα για την ανθρωπότητα δεν εξελίσσονται και πολύ καλά, μιας και ο κόσμος έχει πια καταστραφεί από ένα χημικό πόλεμο.

Στη μεγαλύτερη διάρκεια, τα γεγονότα διαδραματίζονται στο Λονδίνο του μέλλοντος και καλά είναι να το επισκεφθείτε τώρα που μπορείτε, γιατί στο μέλλον δεν θα αποτελεί τουριστική ατραξιόν πια, μιας και η πόλη είναι μουντή και με εξαθλιωμένους ως επί το πλείστον κατοίκους!

Μην γελιέστε! Αυτή η ταινία είναι 100% αρσενική από την αρχή μέχρι το τέλος ! Κατά τη γνώμη μου, ο μόνος λόγος για να την παρακολουθήσει μια γυναίκα είναι ο πάντα γοητευτικός Κόλιν Φάρελ. Το άλλοτε κακό παιδί του Χόλυγουντ έχει για παρτενέρ διπλά του δυο όμορφες υπάρξεις που γραφούν τόσο στο πανί, όσο και στο ταμείο: την Κέιτ Μπεγκινσντειλ (Underworld,Nothing but the truth) και την ανερχόμενη Τζέσικα Μπίελ (New years eve,A-team).

Μετά από το πρώτο χλιαρό 20λεπτο της ταινίας, ώστε να μπούμε στο κλίμα της εποχής, αρχίζει ένα ξέφρενο κυνηγητό που διαρκεί μέχρι και το τέλος.  Οι σφαίρες που πέφτουν στην ταινία, μάλιστα,  είναι πιο πολλές από τις σταγόνες της βροχής που πέφτουν στο Λονδίνο του μέλλοντος και πιστέψτε με είναι πολλές.

Ο ήρωας μας δεν ακολουθεί την ερμηνεία του αγαπημένου μας Άρνι της πρώτης ταινίας -πώς θα μπορούσε άλλωστε;- και έτσι η ταινία ξεφεύγει από τις τυπικές αμερικανικές χιουμοριστικές ατάκες, μετά από στιγμές μεγάλης έντασης.

Από την άλλη, τα 120.000.000$ που ξοδεύτηκαν για την ταινία, φαίνεται πως έπιασαν τόπο και με το παραπάνω.  Το οπτικοακουστικό κομμάτι της ταινίας είναι υπέροχο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι απαραίτητα και όμορφο, μιας και στο μέλλον - σύμφωνα με το στόρι της ταινίας- τα μουντά χρώματα κυριαρχούν και οι hi-tech εγκαταστάσεις κάνουν την εμφάνιση τους παντού.

Ο Κόλιν Φάρελ μοιράζεται το βάρος της ταινίας με την Κέιτ Μπεγκινσντειλ, σε ένα ρόλο διαφορετικό από ό,τι συνήθως, μιας και εδώ η Κέιt είναι ο θύτης και όχι το θύμα.  Γεγονός που αποτελεί μια ευχάριστη αλλαγή,  μιας και στον ρολό της “κακιάς” είναι εξίσου όμορφη, τόσο πολύ ώστε να σε κάνει να αναθεωρήσεις τις απόψεις σου για τις γυναίκες της γηραιάς Αλβιόνας!

Η ταινία διαρκεί  σχεδόν 2 ώρες και είναι καθαρά ψυχαγωγική.  Μην την πάρετε στα σοβαρά, μιας και εδώ οι νομοί της φυσικής απουσιάζουν για άλλη μια φορά. Χωρίς να επιδιώκω να σας χαλάσω την πλοκή της ταινίας, θα δείτε σφαίρες να αψηφούν τους νομούς της βαρύτητας και αλλά πολλά, τα οποία ακόμα και στο μέλλον δεν δύναται να συμβούν, μιας και το ανθρώπινο σώμα έχει και… τα όρια του.

Τα 6,5-7,0 ευρώ που θα δώσετε για την ταινία, θα πιάσουν τόπο. Την "Ολική Επαναφορά" την συνιστώ ανεπιφύλακτα, για να την παρακολουθήσουν κυρίως ανδροπαρέες.

Όσο για τις κυρίες εκεί έξω, λίγη υπομονή! Σύντομα θα παρουσιάσουμε μια ταινία  που θα μπορείτε να την παρακολουθήσετε κι εσείς, με ή χωρίς το έτερον σας ήμισυ!

Κωνσταντίνος Λευκαδίτης 

klefkaditis@yahoo.com

SOLO ή με παρέα;;

Online παιχνίδι ή solo απολαύσεις;

Τα τελευταία χρόνια, όλο και πιο πολλοί άνθρωποι στην χώρα μας ασχολούνται μαζικά με παιχνίδια διαδικτυακά μέσα από τα social media. Στη χώρα μας -που όπως πάντα είναι πίσω από τις εξελίξεις- τα παιχνίδια στο διαδίκτυο, κατά την άποψη μου, έγιναν πλέον πιο προσιτά στο ευρύ κοινό το 2006.

Εκείνη τη χρονιά είχαμε στην αγορά το Playstation 3 και το Xbox 360. Τα δυο αυτά μηχανήματα έδωσαν την ευκαιρία στις μικρές ηλικίες αλλά και στους αμύητους μέχρι τότε να παίξουν διαδικτυακά με άλλους παίχτες από όλον τον κόσμο. Μπορεί σήμερα αυτό να είναι πλέον δεδομένο αλλά το 2006 δεν ήταν τόσο, μιας και για να συνδεθείς στο διαδίκτυο και να παίξεις online θα έπρεπε να το κάνεις μέσω ενός PC και μάλιστα τεχνολογικά ενημερωμένου ώστε η εμπειρία να είναι τουλάχιστον ευχάριστη.

                                                                                                       Battlefield

Στις μέρες μας, πλέον, η Ελληνική gamming κοινότητα έχει μεγαλώσει και μαζί με αυτήν και εμείς. Οι τίτλοι που κυκλοφορούν στην αγορά είναι παρά πολλοί για να διαλέξει κάνεις ανάλογα με το τί τον ενδιαφέρει. Όταν κάποιος αποφασίζει να αγοράσει ένα καινούργιο παιχνίδι, μία από τις επιλογές που θα πρέπει να κάνει, είναι να αποφασίσει εάν θα είναι ένα μοναχικό παιχνίδι που θα το απολαύσει μόνος του ή αν θα είναι μέσω διαδικτύου και θα παίξει με άλλους παίχτες από όλο τον κόσμο.  Πολλά παιχνίδια, βέβαια, προσφέρουν και τις δυο επιλογές.

Πριν μερικά χρόνια, η ενασχόληση με τα παιχνίδια ήταν μια μοναχική εμπειρία και όταν κάποιος ασχολούνταν με τις ώρες με παιχνίδια κινδύνευε να χαρακτηριστεί ως ακοινώνητος ,μοναχικός,  παράξενος και σπασίκλας!!!

Ποσά λίγα ήξεραν όλοι αυτοί......Πώς να εξηγήσεις σε κάποιον που δεν έχει πιάσει ποτέ ποντίκι στα χεριά του πώς νιώθει κάποιος όταν ανατινάζει ένα Αμερικανικό αντιτορπιλικό με το υποβρύχιο του στον Ατλαντικό το 1942 στο Silent hunter, πώς να του εξηγήσεις το συναίσθημα που ένιωσες όταν σήκωσες μετά από πολύ μεγάλο κόπο την κούπα του Champions League με την αγαπημένη σου ομάδα στο Football Manager!!!

                                                                                                           Sky rim

 

Όλοι οι πιο παλιοί gamers θα έχουν ανάλογες ιστορίες να σας πουν ενώ θυμούνται με χαρά τα επιτεύγματα τους στα αγαπημένα τους παιχνίδια και αναπολούν εκείνες τις εποχές που ήταν πιτσιρικάδες και έλιωναν μπροστά στις οθόνες τους ατέλειωτα βράδια, ξεχνώντας φίλους οικογένεια και φιλενάδες! Κι όμως… Δεν μετανιώνουν στιγμή, γιατί απλά οι άλλοι δεν θα τα καταλάβουν ποτέ όλα αυτά!

Στις μέρες μας, οι περισσότεροι gamers παίζουν πλέον διαδικτυακά. Αυτή είναι η φυσική εξέλιξη των πραγμάτων και η τάση στην αγορά. Τη δεκαετία του ‘80 και του ’90 το «παιχνίδι» ήταν μια ασχολία μερικών σπασικλάκιδων ενώ σήμερα έχει γίνει mainstream και είναι πλέον cool. Πως αλλάζουν οι καιροί!!

Οι solo απολαύσεις εξακολουθούν να υπάρχουν αλλά έχουν υποχωρήσει αισθητά στις μέρες μας. Τα παιχνίδια που κυκλοφορούν αποκλειστικά για παιχνίδι εκτός διαδικτύου είναι λιγότερα σε αριθμό αλλά εξίσου εθιστικά με το παρελθόν, παιχνίδια όπως το Sky rim,Football Manager,Medieval:Total war άνετα μπορούν να σας κάνουν να ξεχάσετε τους φίλους σας για πολύ καιρό. 

                                                                                                       Medieval 2

Αν θα έπρεπε να διαλέξω μεταξύ της solo εμπειρίας και του online gamming θα ήταν αδύνατον να το κάνω, μιας και τα δυο είναι εξίσου υπέροχα και απολαυστικά. Εξάλλου, τα πάντα είναι θέμα επιλογών και όλα έχουν να κάνουν με το τι ζητάει ο καθένας.

Το online παιχνίδι σου ανοίγει ένα παράθυρο στον κόσμο του παιχνιδιού ενώ κατά τη διάρκεια του γνωρίζεις και άλλους παίχτες και συζητάς μαζί τους.

Από την άλλη, η solo εμπειρία σου προσφέρει αλλά πράγματα. Το σημαντικότερο για μένα, είναι το αίσθημα της ολοκλήρωσης και η χαρά που νιώθεις μέσα σου όταν τελειώνεις ένα παιχνίδι ή όταν καταφέρνεις αυτό που όταν ξεκινούσες το παιχνίδι φάνταζε αδύνατον.  

Πώς θα μπορέσει ποτέ το διαδικτυακό παιχνίδι να συναγωνιστεί το συναίσθημα που ένιωσες στο Civilization όταν ξεκινούσες με μια χούφτα ανθρώπους το 4000π.χ και κατέληγες το 2020μ.χ να έχεις κατατροπώσει όλους τους εχθρούς σου και να έχεις γίνει ο “πλανητάρχης”, βάζοντας πλώρη για τον Κένταυρο Α;

Αλλά στο κάτω κάτω τί ξέρω εγώ...Εγώ είμαι ένας απλός σπασικλάκιας της δεκαετίας του 80!!!! 

Κωνσταντίνος Λευκαδίτης 

klefkaditis@yahoo.com

Βία και παιχνίδια πάνε πακέτο;

Η βία στα βιντεοπαιχνίδια

Σε αυτό το άρθρο θα ασχοληθώ με τη βία στα βιντεοπαιχνίδια, ένα πολύ δύσκολο και σημαντικό  θέμα για εμένα.

Το ζήτημα αυτό είναι τόσο πολύπλευρο και σύνθετο που είναι αδύνατον να καλύψω όλες τις διαστάσεις του σε ένα και μόνο άρθρο. Από την άλλη, όμως, αν επιχειρούσα να το καλύψω -όπως πιστεύω ό,τι θα έπρεπε- θα ήταν κουραστικό για τον αναγνώστη.

Νομίζω, λοιπόν, πως η χρυσή τομή είναι να επισημάνω μερικά πράγματα γύρω από όλη αυτήν την φιλολογία ότι τα παιχνίδια προάγουν την βία.

Πραγματικά κατά καιρούς εκνευρίζομαι όταν διαβάζω ή παρακολουθώ στην τηλεόραση ανθρώπους που δαιμονοποιούν ό,τι δεν καταλαβαίνουν ή γενικά ό,τι δεν τους αρέσει.

Τα πράγματα, όμως, πολλές φορές δεν είναι όπως φαίνονται ή όπως επιχειρούν να τα παρουσιάσουν.

Υπάρχει διάχυτη πλέον στην κοινωνία η αντίληψη ότι τα παιχνίδια υποθάλπουν την βία και με αυτόν τον τρόπο τα παιδιά από μικρή ηλικία εξοικειώνονται με αυτήν.

 Η αντίληψη αυτή είναι σωστή; Κατά την άποψη μου ΝΑΙ είναι σωστή.

Πώς, λοιπόν, μέσα σε τριάντα χρόνια φτάσαμε από το Pac-Man στο Call of Duty ή ακόμα χειρότερα σε παιχνίδια τύπου Dead Rising, στα οποία ο παίχτης αμείβεται με πόντους διαμελίζονταν ανθρώπους;

Θα μπορούσα να απαντήσω απλά ότι η βία πουλάει και θα τελείωνε εκεί το θέμα. Μήπως, όμως, η απάντηση δεν είναι τελικά τόσο απλή;

Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που η γενιά μου έχει ζήσει την εξέλιξη των παιχνιδιών από την γέννηση τους μέχρι και σήμερα, έτσι μπορώ να κρίνω καλύτερα αυτήν την πορεία.

Τα πρώτα παιχνίδια την δεκαετία του ογδόντα ήταν πολύ πιο απλά και πιο αθώα ως προς το περιεχόμενο τους από ό,τι είναι τα σημερινά. Η φύση των παιχνιδιών, με την τεχνολογία σύμμαχο τους,  άρχισε να αλλάζει όταν πια οι καταναλωτές εμφάνιζαν την τάση να ρέπουν προς τα παιχνίδια που περιέχουν βία.

Όταν τα έσοδα ενός παιχνιδιού καθορίζουν τις τύχες μιας εταιρίας, θέματα ηθικής δεν πέφτουν πότε στο τραπέζι.

Ο καταναλωτής έχει ευθύνη, λοιπόν, για το προϊόν που αγοράζει και έμμεσα επικροτεί και την βία.

Για εμένα, όμως, υπάρχουν και άλλες πτυχές στο όλο θέμα και αυτό έχει να κάνει με την κουλτούρα κάθε λαού. Κάτι το οποίο θεωρούμε εμείς βίαιο, για παράδειγμα, δεν σημαίνει αυτόματα ότι είναι βίαιο και για όλους τους λαούς του πλανήτη και αυτό έχει να κάνει με την παιδεία και την κοινωνική κατάσταση σε όλα τα επίπεδα, πολιτικό, θρησκευτικό κ.α.

Ας πάρουμε ως παράδειγμα την Αμερική, η οποία είναι και το κέντρο των εξελίξεων σε ό,τι αφορά την αγορά των παιχνιδιών με εταιρίες κολοσσούς και την μεγαλύτερη αγορά στον χώρο.

Η Αμερική είναι μια χώρα που δεν παράγει κουλτούρα, μιας και είναι μόλις τριακοσίων χρόνων. Παράγει, όμως, αυτό που διαθέτει: έναν πολεμοχαρή λαό. Κάθε γενιά από συστάσεως του κράτους τους έχει γνωρίσει και έναν πόλεμο ενώ η οπλοκατοχή είναι νόμιμη για όλους. Όλα αυτά έχουν ως αποτέλεσμα ο μέσος Αμερικάνος να έχει στο DNA του τη βία, μια βία που βιώνει από την στιγμή που αρχίζει να αντιλαμβάνεται τον κόσμο. Σε αυτό το σημείο, έρχονται και τα παιχνίδια για να συμπληρώσουν το παζλ (ηθελημένα πιστεύω). Από την στιγμή που οι κρατούντες κατάλαβαν ότι τα παιχνίδια -πέρα από ψυχαγωγία- είναι και ένα εργαλείο με το οποίο θα μπορούσαν να  εξοικειώσουν τα παιδιά με τη βία, άρχισαν να το πράττουν δίχως κανένα ίχνος ενοχής.

Δηλαδή, δίπλα στους κάθε λογής Rambo, G.I Joe και Transformers, να σου και τα παιχνίδια βίας με όλους τους εικονικούς ήρωες και, μάλιστα, με το κάθε νέο παιδί σε ρολό πρωταγωνιστή παρακαλώ.

Όταν όλοι μας απολαμβάνουμε ταινίες όπως το “Braveheart” ή “Την διάσωση του στρατιώτη Ράιαν” -και πέρα από τα έσοδα των ταινιών αυτών- τους δίνουμε και ένα σκασμό Όσκαρ, πώς ερχόμαστε μετά και κατηγορούμε τα παιχνίδια για την υπερβολική βία που διαθέτουν;

Αναφέρομαι στις ταινίες, ώστε να γίνει πιο κατανοητό ότι η βία υπάρχει και σε άλλα κομμάτια της ψυχαγωγίας και όλα αυτά μαζί συνθέτουν ένα κοκτέιλ, το οποίο έχει να κάνει με την κοινωνία την ίδια στην οποία ζούμε. Όλα αυτά έχουν ως στόχο οι δυτικές κοινωνίες ως επί το πλείστον να εξοικειώνονται με την βία από τις μικρές μέχρι τις μεγαλύτερες ηλικίες.

Ο καθένας από μας έχει ακόμα την πολυτέλεια να κάνει τις επιλογές του από το τί θα δει στο σινεμά και στην τηλεόραση ή ακόμα και το τί θα παίξει στον υπολογιστή του. Στα παιχνίδια, όμως, δεν είμαστε θεατές αλλά πρωταγωνιστές σε μια ιστορία που επινόησε κάποιος άλλος για εμάς, δίνοντας μας παρόλα αυτά επιλογές για το πώς θα παίξουμε ένα παιχνίδι. Υπάρχουν χιλιάδες παιχνίδια χωρίς βία, παιχνίδια που μας ταξιδεύουν στο παρελθόν, στο παρόν και στο μέλλον ενώ  κάθε μέρα μπορούμε  να υποδυόμαστε και έναν καινούργιο χαρακτήρα.  Οι επιλογές άπειρες. Θυμηθείτε τί ονειρευόσασταν μικροί και ναι, ένα παιχνίδι μπορεί εν μέρει να σας ταξιδέψει σε αυτούς τους όμορφους ψηφιακούς τόπους, που κάποτε τους βλέπατε μόνο στα όνειρά σας.

Κωνσταντίνος Λευκαδίτης

klefkaditis@yahoo.com

Μπήκαν στην Πόλη οι οχθροί..μ​έσω TV!!!

Πολύ μελάνι -ηλεκτρονικό και πραγματικό- έχει χυθεί τους τελευταίους μήνες ενώ γίνονται και ατέλειωτες συζητήσεις και αναλύσεις για την εισβολή των τουρκικών σήριαλ στην ελληνική (λέμε τώρα) τηλεόραση.

Με αυτό το θέμα θέλω να ασχοληθώ σε αυτό το κείμενο, μιας και νιώθω ότι αγγίζει  τη στήλη “Τι Παίζει”.

Τα τούρκικα σήριαλ έχουν πια κυριαρχήσει στην ζεστή ζώνη (prime time) των καναλιών στην Ελλάδα και κάθε μήνα όλο και ένα νέο αρχίζει. Είναι τυχαία όλα αυτά; Υπάρχει από πίσω κάποιο σατανικό σχέδιο που θέλουν κάποιοι να προωθήσουν;

Ακούω πολλούς στις συζητήσεις τους, είτε μέσω ραδιοφώνου είτε μέσω τηλεόρασης, να λένε ότι και για αυτό το φαινόμενο φταίει η λεγομένη οικονομική κρίση, δηλαδή το ότι δεν υπάρχει "χρήμα" να γίνουν ελληνικές παράγωγες ώστε να καλύψουν το πρόγραμμα τους τα κανάλια και βρήκαν αυτήν την πανεύκολη λύση.

Βέβαια, είναι αλήθεια ότι στην Ελλάδα γίνονται πολύ ακριβές παραγωγές που κοστίζουν εκατομμύρια ευρώ όπως το “Είσαι το ταίρι μου” ή το “Στο παρά πέντε”, σειρές που έγραψαν παγκόσμια ιστορία και προβάλλονται από όλα σχεδόν τα κανάλια στον κόσμο!

Ποιόν κοροϊδεύουν, άραγε, με όλα αυτά; Δηλαδή δεν υπάρχουν άλλες λύσεις; Επειδή δεν υπάρχουν λεφτά για ξόδεμα, θα πρέπει ακούω τούρκικα όλη μέρα; Λύσεις, υπάρχουν πολλές! Δεν υπάρχουν εκεί έξω σειρές του εξωτερικού που να μπορούν να γεμίσουν το πρόγραμμα ενός καναλιού στην Ελλάδα;

Προσωπικά πιστεύω ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο.  Άλλωστε, το έχω ξαναπεί: Η τουρκία αυτήν την χρονική περίοδο είναι στα πάνω της. Η χώρα αναπτύσσεται με γοργούς ρυθμούς, με λίγα λόγια το χρήμα ρέει και είναι άφθονο.

Οι "γείτονες" ψάχνουν να επενδύσουν, να αγοράσουν και να πουλήσουν. Εξάλλου, το κάνουν σε όλα τα Βαλκάνια. Ο μόνος που έχει κλειστή την πόρτα είναι αυτός ο “γκιαούρης” δίπλα τους.

Ο Έλληνας τρέφει πια μετά από τόσους αιώνες ενδόμυχους φόβους για τους τούρκους, ακούει  τουρκία και του βγαίνει το πατριωτικό από μέσα του.

Οι προσπάθειες των τελευταίων χρόνων να καταστείλουν αυτό το συναίσθημα -φόβου και απέχθειας- προς τους τούρκους έχει αποτύχει πάμπολλες φόρες.

Πόσες φορές έχουμε ακούσει τη λέξη “Ελληνοτουρκική φιλία”, πόσοι τραγουδιστές δεν έβγαλαν τα λαρύγγια  τους στο ονομά της; Πόσα ζεϊμπέκικα χόρεψαν και πόσες κουμπαριές έγιναν;

Σας λένε κάτι όλα αυτά: Εμένα πολλά...

Μην ξεγελιέστε και να είστε σίγουροι πως αυτό που βιώνουμε στις τηλεοράσεις μας ειναι βάσει σχεδίου. Οι τούρκοι θέλουν να μπουν στην ελληνική αγορά και να αγοράσουν οργανισμούς, τράπεζες κτλ. Από ό,τι διαβάζω, τις μαρίνες τις έχουν ήδη βάλει στο χέρι.

Αυτό που τους δυσκολεύει στο να προχωρήσουν, είναι η εικόνα που έχει για αυτούς στο μυαλό του ο Έλληνας.

Και εδώ έρχονται τα τούρκικα σήριαλ να παίξουν τον ρολό τους, μιας και πολλά από αυτά που προσπάθησαν στο παρελθόν απέτυχαν.

Οι τούρκοι θέλουν μέσω των σήριαλ να αλλάξουν την εικόνα που έχει ο “μέσος” Έλληνας για αυτούς, δηλαδή να μην τους θεωρούμε αυτο που ο καθένας από μας, μέσα στην ψυχούλα του ξέρει. Είμαι, μάλιστα, σίγουρος πως αν τα ελληνικά κανάλια τους ζητούσαν τα τούρκικα σήριαλ τους τζάμπα και θα τα έδιναν και χίλια ευχαριστώ θα έλεγαν!

Κάποτε,όταν ήμασταν μικρά αγοράκια, θέλαμε να γίνουμε πιλότοι και να πετάμε ψηλά, όπως κάνουν σήμερα το όνειρό τους πραγματικότητα κάποια αλλά παιδιά πού πετάνε κάθε μέρα στους ουρανούς μας ... Δυστυχώς, όμως, ίσως οι μανάδες τους την ώρα που τα αγόρια τους κυνηγάνε τούρκους στον ουρανό, αυτές άθελα τους εδώ κάτω να βλέπουν τούρκους να ζούνε έρωτες, ίντριγκες,  μίση και πάθη!

Από εμάς εξαρτάται αν θα πετύχουν ή θα αποτύχουν σε αυτήν τους την προσπάθεια.

Ας κλείσει ο καθένας από μας την δικιά του κερκόπορτα και ίσως τότε γλυτώσουμε όχι μόνο από τους τούρκους αλλά...και  από την Εμινέ!!!!!

Κωνσταντίνος Λευκαδίτης

klefkaditis@yahoo.com

Υ.Γ. Οι λέξεις "Τουρκία"και "Τούρκοι" γράφονται σκοπίμως από τον συντάκτη με μικρό το πρώτο γράμμα για ευνόητους λόγους.

Το "φαινόμενο" Pro...

Πόσες γυναίκες, άραγε, εκεί έξω δεν έχουν πέσει θύματα του Pro (Pro evolution soccer) κατά καιρούς;

Πόσες φορές, αλήθεια, ακούσατε στο ακουστικό σας να λέει το άλλο σας μισό “ελα μωράκι μου είμαι με έναν φίλο και θα πάμε να παίξουμε Pro...;"

Σε αυτό το κείμενο θα βρείτε χρήσιμες πληροφορίες για αυτό το "φαινόμενο" που σας έχει κάνει να περάσετε κάποια από τα βράδια σας μοναχικά.

Για να τα πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή...

Η ιστορία του Pro ξεκινάει στο -όχι και τόσο- μακρινό 1996. Αυτή είναι η χρονιά που έμελλε να επηρεάσει μια ολόκληρη γενιά στο το πώς βλέπει τα βιντεοπαχνίδια, αυτή είναι η χρονιά που κυκλοφόρησε στην αγορά και το παιχνίδι με την ονομασία Goal Storm.

Και από τότε, κάθε χρόνο, κυκλοφορεί και η καινούργια του έκδοση. Αξιοσημείωτο είναι ότι μέχρι το 2001 το παιχνίδι ονομαζόταν International Superstar Soccer (ISS) ενώ το εν λόγω παιχνίδι κυκλοφόρησε για το Playstation 1 και είχε μεγάλη επιτυχία, κάνοντας εχθρούς και φίλους να υποκλιθούν στην καλύτερη μεταφορά ποδοσφαίρου στις κονσόλες.

Μια λεπτομέρεια που θα πρέπει να λεχθεί είναι οτι το παιχνίδι δεν φτιάχτηκε από Ευρωπαίους ή Αμερικανούς αλλά από... Γιαπωνέζους. Τι και αν δεν ξέρουν οι Γιαπωνέζοι να κλωτσούν το τόπι; Αδιαμφισβήτητο γεγονός είναι ότι κατάφεραν μια χαρά να το περάσουν στις οθόνες μας, κάνοντας όλους τους ποδοσφαιρόφιλους στον πλανήτη να "λιώνουν" ατέλειωτα βράδια μπροστά στις τηλεοράσεις τους.

Η μεταφορά του παιχνιδιού από το Playstation 1 (PS1) στο Playstation 2 (PS2) έγινε ομαλά το 2001 και απογείωσε την εμπειρία σε πρωτόγνωρα επίπεδα, αφήνοντας το αντίπαλο δέος που ακούει στο όνομα FIFA πολύ πίσω.

Δίπλα στη λέξη Pro άρχισε να εμφανίζεται και μια άλλη λέξη. Η λέξη εθισμός. Ακριβώς αυτό ήταν που προκαλούσε στα εκκατομμύρια των παθιασμένων ανδρών με το ποδόσφαιρο. Παρέες με μπύρες και πίτσες παντού και όλοι κολλημένοι με το Pro όλη την δεκαετία του 2000. Ατελείωτες κόντρες μεταξύ φίλων σε σπίτια καθ'όλη την διάρκεια της εβδομάδας και να τα πονεμένα δάχτυλα.. και να οι κάλοι... ενθύμια από την χτεσινή μάχη!

Το 2008 το παιχνίδι περνάει αισίως στην τρίτη γενιά κονσολών, στα σημερινά Playstation 3(PS3) και XBOX 360. Το παιχνίδι ποιοτικά αρχίζει να δείχνει σημάδια κόπωσης και ο ανταγωνισμός μετά από πάρα πολλά χρόνια καταφέρνει όχι μόνο να το πιάσει αλλά και να το προσπεράσει: Το FIFA, στη νέα πια γενιά κονσολών, είναι καλύτερο αισθητικά αλλά και ποιοτικά. Εμείς, όμως, πιστοί οπαδοί του Pro δεν αλλαξοπιστούμε, Αντίθετα, συνεχίζουμε μέχρι τις μέρες μας να το στηρίζουμε και να παίζουμε ατελείωτες ώρες.

Επιπλέον, το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό του παιχνιδιού από το 2008 και μετά που αξίζει να σημειωθεί είναι ότι πλέον ο παίχτης μπορεί να παίζει και μέσω διαδικτύου και να ανταγωνίζεται παίχτες από όλον τον κόσμο καθώς επίσης να συμμετέχει σε πρωταθλήματα και τουρνουά ή ακόμα και να παίζει με έναν φίλο του από τον καναπέ του σπιτιού του με δύο άλλους φίλους που ζουν, για παράδειγμα στην Αλάσκα, σε κόντρες 2 εναντίον 2 (2V2).

Το Pro έχει κρατήσει παρέα σε μια ολόκληρη γενιά πια και τα τελευταία χρόνια έχει γινει “μόδα”. Ας συμφωνήσουμε, όμως, ότι κάθε πράγμα έχει την ιστορία του και τίποτα δεν είναι τυχαίο. Για να καταφέρει αυτό που κατάφερε το Pro, κάποιοι δουλεψαν και οραματίστηκαν κάτι που δεν είχε συμβεί ποτέ στο παρελθόν στον χώρο των παιχνιδιών.  Το Pro κατάφερε να προσομοιώσει τον "Βασιλιά των σπορ" και να κάνει όλους τους ποδοσφαιρόφιλους να ονειρευτούν πώς θα ήταν αν ήταν αυτοί εκεί έξω που πατάνε το χορτάρι του Καμπ Νου και του Ολντ Τραφορντ.

Τώρα που μάθαμε λίγα πράγματα για αυτό το φαινόμενο στις κυρίες εκεί έξω, σας δίνω και μια συμβουλή: "Μην το πολεμάτε το παιχνίδι, οι άνδρες είναι παιδιά και σαν παιδιά που είναι, θέλουν να παίξουν".

 

Το παιχνίδι κυκλοφορεί κάθε χρόνο ανανεωμένο στα τέλη Σεπτεμβρίου με αρχές Οκτωβρίου. 

Για φέτος, κάντε την υπέρβαση και κάντε το εσείς δώρο στο άλλο σας μισό. 
Κοιτάξτε τον στα μάτια και θα δείτε ένα παιδι να σας χαμογελά!

Κωνσταντίνος Λευκαδίτης
 klefkaditis@yahoo.com

Σε τροχιά γύρω από τον Κρόνο...της Sega!

Τον Φεβρουάριο του 1995 απολύθηκα από τον στρατό και γύρισα επιτέλους σπίτι να απολαύσω την πολυπόθητη ελευθερία μου. Δυστυχώς, όμως, αυτή θα συνοδευόταν και από μεγάλη αφραγκιά!

Έτσι, πριν καλά καλά συνηθίσω και επιστρέψω στα κοινά, άρχισα να δουλεύω στην οικογενειακή επιχείρησή μας, προκειμένου να μαζέψω λεφτά για να αγοράσω σε πρώτη φάση καινούρια ρούχα, μιας και αυτά που είχα ήταν... προ στρατού.

Εκείνη την εποχή, όμως, και παράλληλα με όλα αυτά που μου συνέβαιναν, υπήρχε ένα κανάλι στην τηλεόραση από την Θεσσαλονίκη- το Cosmo TV- στο οποίο υπήρχε μια εκπομπή πολύ μπροστά από την εποχή της,η οποία αφορούσε τον μαγικό κόσμο των οικιακών κονσολών. Όσο εγώ υπηρετούσα την μαμά πατρίδα, βλέπετε, στον χώρο του gamming είχε κυριολεκτικά γίνει επανάσταση. 

Η εποχή εκείνη με είχε αφήσει πρακτικά χωρίς καμία δυνατότητα να παίζω παιχνίδια στο σπίτι μου, μιας και την Amiga την είχα πουλήσει πριν ακόμα φύγω φαντάρος. Η μόνη μου παρηγοριά ήταν ο Amstrad 464, τον οποίον είχα από το 1986, ένας αρχαίος υπολογιστής με πράσινη οθόνη (αλλά γι'αυτόν θα μιλήσουμε άλλη φορά). Παρότι, λοιπόν, δεν είχα τη δυνατότητα για πολλά-πολλά, πρέπει να ομολογήσω ότι  παρακολουθούσα τακτικά την εκπομπή του Cosmo Tv, στην οποία o τυπάκος εκεί (καλή του ώρα) παρουσίαζε καινούργια παιχνίδια για τις δυο ανταγωνίστριες κονσόλες της εποχής, το Playstation και το Sega Saturn.

Παρόλο που παρακολουθούσα την εκπομπή ανελλιπώς, δεν μπήκα αμέσως στον πειρασμό να αγοράσω μια κονσόλα, καθώς και δεν είχα μπει στο κλίμα της εποχής που άλλαζε -εγώ είχα μείνει ακόμα στην εποχή της Amiga -αλλά και τα οικονομικά μου δεν ήταν ακόμα στα... κέφια τους!

Ώσπου ένα απόγευμα, ο φίλος μας στην εκπομπή, παρουσίασε το Worldwide Soccer '97 για το Sega Saturn. Μετά απο αυτήν την παρουσίαση είχα ήδη πάρει την απόφαση μου!

H επόμενη μέρα με βρήκε πρωί πρωί να ταξιδεύω για Θεσσαλονίκη με όλους τους δρόμους να οδηγούν στο Κου-Κου της Πλατείας Αριστοτέλους. Με γεμάτη τσέπη και αποφασιστικότητα, προσπέρασα τα stand του Playstation, μην ρίχνοντας του ούτε ματιά (κάτι που θα πλήρωνα κυριολεκτικά αργότερα ), και έφτασα στην πηγή να ξεδιψάσω.

Αγόρασα ενα Sega Saturn και δύο παιχνίδια. Το ένα ξέρουμε ποιό ήταν και το άλλο ήταν το MonacoGP, ένα παιχνίδι μεταφορά της Sega απο τις αίθουσες arcade (στην Ελλάδα γνωστά στέκια ως “Ουφάδικα” ) με μερικές προσθήκες για να παιχτεί στις κονσόλες..Βέβαια, το εν λόγω παιχνίδι ξεχάστηκε γρήγορα, μιας και δεν κάλυπτε τις ανάγκες μου σε ό,τι αφορά την Formula 1.

Κάπως έτσι, λοιπόν, έγινε η μύηση μου στον μαγικό κόσμο των κονσολών: Τοποθέτησα το Saturn μου στην τραπεζαρία σε μια 14'' ιντσών τηλεόραση που είχαμε.

Πέρασαν πολλά παιχνίδια από τα χέρια μου με το Saturn. Άλλα ξεχάστηκαν και άλλα χαράκτηκαν βαθιά στο μυαλό μου όπως τα Torico, το Sega Rally και το Worldwide Soccer '97.

Θέλω, όμως,  να σταθώ σε ένα περιστατικό που συνέβη καθώς έπαιζα το Command & Conquer. Σε αυτό το παιχνίδι στρατηγικής, μάλιστα, είχα γίνει τόσο καλός που δεν μου αρκούσε απλά να σκοτώνω τους εχθρούς μου αλλά έβαζα τους στρατιώτες μου να έχουν και φλογοβόλα ώστε να απολαμβάνω σαδιστικά τα ουρλιαχτά από τους δύσμιρους εχθρούς μου καθώς παραδίνονταν στις φλόγες. 

Έτσι, ένα μεσημέρι που απολάμβανα όλα αυτά που ανέφερα παραπάνω, γυρνάει η μητέρα μου δίπλα από την κουζίνα που μαγείρευε και λέει: "Τι τον κάνεις αυτόν όλη μέρα και ουρλιάζει έτσι";

Γέλασα τόσο τότε, που ακόμα και σήμερα σκάω ένα χαμόγελο όταν το θυμάμαι. 

Κωνσταντίνος Λευκαδίτης

klefkaditis@yahoo.com

Add me...απο μία άλλη εποχή!

Κοιτώντας πίσω, δεν μου είναι δύσκολο να θυμηθώ πότε γνώρισα τον τελευταίο και καλύτερο φίλο που γνώρισα μέχρι σήμερα στην ζωή μου.

 Ήταν πίσω, στο μακρινό πια καλοκαίρι του 1992, όπου ένα βράδυ έψαχνα ένα παιδί στην "πιάτσα" της μικρής μου πόλης, ο οποίος ήξερα ότι ήταν κάτοχος μιας Αmiga 500.

Προσπαθούσα να τον βρω, ώστε να  του δώσω 2 υπερπολύτιμες άδειες δισκέτες που αγόρασα εκείνη την ημέρα, προκειμένου να μου γράψει καινούργια παιχνίδια για την δική μου ολοκαίνουργια Amiga. Είχα ήδη 2 παιχνίδια μέχρι τότε, το Defender of the Crown και ένα ακόμα που μου διαφεύγει τώρα. Δεν άργησα να τον βρω και να του πω τα ευχάριστα -δηλαδή ότι είχα και εγώ Amiga- και αμέσως μου είπε να πάμε σπίτι του ώστε να μου δείξει τα παιχνίδια του και να διαλέξω όποια ήθελα.

Καθίσαμε στο ισόγειο του σπιτιού του και άνοιξε την  Amiga του, την οποία είχε συνδέσει με την παλιά ασπρόμαυρη τηλεόραση του.

Μια παρέλαση από παιχνίδια της εποχής εκείνης  για την Amiga περνούσε από μπροστά μου εκείνο το βράδυ, το ένα καλύτερο από το άλλο. Με είχε συνεπάρει η  προοπτική ότι όλα αυτά τα παιχνίδια θα περνούσαν στα χέρια μου και η ευτυχία μου ήταν μεγάλη, μοναχά σε αυτή την σκέψη.

Δυστυχώς, όπως πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις, η ώρα πέρασε σαν νερό, και μου τέθηκε  το βασανιστικό ερώτημα: Ποια από όλα αυτά τα παιχνίδια ήθελα να μου γράψει ώστε να τα παίξω με την ησυχία μου στο σπίτι μου; Το δίλημμα μεγάλο! Πόσο άτιμη είναι η ζωή που βάζει τέτοια αμείλικτα διλήμματα σε έναν 17χρονο!

Μετά από πολλή συζήτηση και βλέποντας το αδιέξοδο μου, μού πρότεινε να καταλήξουμε σε αυτό που μου άρεσε πιο πολύ από όλα, δηλ. στο TV Sports Basketball, ένα παιχνίδι που ακόμα και τώρα το θυμάμαι σαν χθες. (Βλέπετε, το μπάσκετ για μας που ζήσαμε το Ευρωμπάσκετ του 1987 ήταν κάτι σαν το φαγητό, απλά δεν ζούσαμε χωρίς αυτό.) Δυστυχώς, η απόφαση αυτή όπως και τα περισσότερα πράγματα στην ζωή, θα απαιτούσε και μια θυσία: Επειδή το παιχνίδι ήταν πιο "μεγάλο" από τα συνηθισμένα της εποχής, θα έπρεπε να γραφτεί σε 2 δισκέτες, κάτι που αυτόματα θα σήμαινε ότι έπρεπε να θυσιάσω και τις 2 δισκέτες που είπαμε πως είχα, για ένα  και μόνο παιχνίδι.  Σφίγγοντας τα δόντια, λοιπόν, είπα ΝΑΙ και κάπως έτσι έγινα κάτοχος του καλύτερου basketball παιχνιδιού που φτιάχτηκε μέχρι τότε.

Φεύγοντας εκείνο το βράδυ από το σπίτι του φίλου μου, ευτυχισμένος και πλήρης από όλα αυτά που είδα και έμαθα, στο μυαλό μου είχα μόνο παιχνίδια και τίποτα άλλο. Εκείνο το βράδυ δεν μπόρεσα να δω ότι στο μέλλον τη μεγαλύτερη ευτυχία δεν θα μου την έδιναν τα παιχνίδια  και η Amiga, αλλά εκείνο το παιδί.

Εκείνο το παιδί που με τόση  καλοσύνη και χαρά με έβαλε στο σπίτι του, με κέρασε πορτοκαλάδα και μοιράστηκε μαζί μου «το μικρό του Βασίλειο». Εκείνο το παιδί που από το 1992 μέχρι σήμερα είναι ακόμα στην ζωή μου και μοιραζόμαστε τις ίδιες σκέψεις,  από μια άλλη εποχή,  στις ατέλειωτες συζητήσεις μας για τα παιχνίδια.

Όσο για το παιχνίδι με το μπάσκετ… απλά το έλιωσα!!!!

Κωνσταντίνος Λευκαδίτης