Φίλοι-φίδια

 

Το κείμενο αυτό το έγραψα χρόνια πριν και το ανέβασα στο πρώτο blog που είχα. Έκτοτε, το ξέχασα. Πριν από λίγο έπεσε -με έναν μαγικό τρόπο- ξανά στα χέρια μου. Από κάτω, είχαν αφήσει άγνωστοι δεκάδες σχόλια.Προφανώς, άγγιξε αρκετό κόσμο. Συνεπώς, αποφάσισα να το μοιραστώ μαζί σας.

Για την ιστορία, αξίζει να σας πω ότι ο άνθρωπος που στάθηκε αφορμή να το γράψω, δεν αποτελεί σήμερα μέρος της ζωής μου.  Για ευνόητους λόγους...

 

Φίλοι-φίδια λοιπόν...



Είναι αυτοί που τους τρέφεις χρόνια στον κόρφο σου!
Είναι αυτοί που στο παρελθόν σε ξαναπούλησαν, αλλά τους ξαναδέχτηκες!
Είναι αυτοί που το «παίζουν» χαλαροί αλλά το κόμπλεξ κυλάει στις φλέβες τους…
Είναι αυτοί που δεν αντέχουν την παρέα ούτε καν με τον εαυτό τους, πόσο μάλλον με τους άλλους…
Είναι αυτοί που σκάβουν το λάκκο σου και στο τέλος πέφτουν οι ίδιοι μέσα…
Είναι αυτοί που δηλώνουν «φωτεινοί παντογνώστες» ενώ στην πραγματικότητα το «σκοτάδι» σε τρομάζει στο βλέμμα τους…
Είναι αυτοί που σε αγκαλιάζουν σφιχτά και σου χαϊδεύουν τα μαλλιά και ταυτόχρονα ψάχνουν που είναι η καρδιά σου για να χώσουν το μαχαίρι τους…
Είναι αυτοί που νομίζουν ότι μπορούν να περπατήσουν με βρώμικα πόδια στο μυαλό σου…
Είναι αυτοί που έχουν την ψευδαίσθηση ότι είναι καλύτεροι από σένα γιατί το αντίθετο τους καταρρακώνει…
Είναι αυτοί που αγαπάνε το «αρχηγιλίκι» και όταν νιώθουν ότι το χάνουν δεν διστάζουν να πουλήσουν και την ίδια τους τη μάνα για να το πάρουν πίσω…
Είναι αυτοί που στο τέλος θα μείνουν μόνοι αλλά μέχρι τότε θα κάνουν τα πάντα για να παρασύρουν κι εσένα στο «τέλος» τους…
Είναι αυτοί που φοράνε τη μάσκα του «κοινωνικού» και διοργανώνουν συνεχώς events, φοβούμενοι πως μια μέρα αναπόφευκτα θα μείνουν μόνοι τους…
Είναι αυτοί που βάζουν στο στόμα τους τα «ιερά και τα όσια» σου, μιας και αυτοί δεν έχουν ούτε ιερό ούτε όσιο…
ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΦΟΒΑΜΑΙ ΠΙΑ, ΤΟΥΣ ΛΥΠΑΜΑΙ!
Ίσως γιατί το δηλητήριο ποτίζει πρώτα το δικό τους αίμα…
Ίσως γιατί όταν έχεις έστω και έναν αληθινό ΦΙΛΟ, ο φίλος- φίδι δεν μπορεί να σε μαχαιρώσει…
Κι εγώ έχω παραπάνω από έναν αληθινό φίλο…!

Με αγάπη,
Βίλυ

Add me...απο μία άλλη εποχή!

Κοιτώντας πίσω, δεν μου είναι δύσκολο να θυμηθώ πότε γνώρισα τον τελευταίο και καλύτερο φίλο που γνώρισα μέχρι σήμερα στην ζωή μου.

 Ήταν πίσω, στο μακρινό πια καλοκαίρι του 1992, όπου ένα βράδυ έψαχνα ένα παιδί στην "πιάτσα" της μικρής μου πόλης, ο οποίος ήξερα ότι ήταν κάτοχος μιας Αmiga 500.

Προσπαθούσα να τον βρω, ώστε να  του δώσω 2 υπερπολύτιμες άδειες δισκέτες που αγόρασα εκείνη την ημέρα, προκειμένου να μου γράψει καινούργια παιχνίδια για την δική μου ολοκαίνουργια Amiga. Είχα ήδη 2 παιχνίδια μέχρι τότε, το Defender of the Crown και ένα ακόμα που μου διαφεύγει τώρα. Δεν άργησα να τον βρω και να του πω τα ευχάριστα -δηλαδή ότι είχα και εγώ Amiga- και αμέσως μου είπε να πάμε σπίτι του ώστε να μου δείξει τα παιχνίδια του και να διαλέξω όποια ήθελα.

Καθίσαμε στο ισόγειο του σπιτιού του και άνοιξε την  Amiga του, την οποία είχε συνδέσει με την παλιά ασπρόμαυρη τηλεόραση του.

Μια παρέλαση από παιχνίδια της εποχής εκείνης  για την Amiga περνούσε από μπροστά μου εκείνο το βράδυ, το ένα καλύτερο από το άλλο. Με είχε συνεπάρει η  προοπτική ότι όλα αυτά τα παιχνίδια θα περνούσαν στα χέρια μου και η ευτυχία μου ήταν μεγάλη, μοναχά σε αυτή την σκέψη.

Δυστυχώς, όπως πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις, η ώρα πέρασε σαν νερό, και μου τέθηκε  το βασανιστικό ερώτημα: Ποια από όλα αυτά τα παιχνίδια ήθελα να μου γράψει ώστε να τα παίξω με την ησυχία μου στο σπίτι μου; Το δίλημμα μεγάλο! Πόσο άτιμη είναι η ζωή που βάζει τέτοια αμείλικτα διλήμματα σε έναν 17χρονο!

Μετά από πολλή συζήτηση και βλέποντας το αδιέξοδο μου, μού πρότεινε να καταλήξουμε σε αυτό που μου άρεσε πιο πολύ από όλα, δηλ. στο TV Sports Basketball, ένα παιχνίδι που ακόμα και τώρα το θυμάμαι σαν χθες. (Βλέπετε, το μπάσκετ για μας που ζήσαμε το Ευρωμπάσκετ του 1987 ήταν κάτι σαν το φαγητό, απλά δεν ζούσαμε χωρίς αυτό.) Δυστυχώς, η απόφαση αυτή όπως και τα περισσότερα πράγματα στην ζωή, θα απαιτούσε και μια θυσία: Επειδή το παιχνίδι ήταν πιο "μεγάλο" από τα συνηθισμένα της εποχής, θα έπρεπε να γραφτεί σε 2 δισκέτες, κάτι που αυτόματα θα σήμαινε ότι έπρεπε να θυσιάσω και τις 2 δισκέτες που είπαμε πως είχα, για ένα  και μόνο παιχνίδι.  Σφίγγοντας τα δόντια, λοιπόν, είπα ΝΑΙ και κάπως έτσι έγινα κάτοχος του καλύτερου basketball παιχνιδιού που φτιάχτηκε μέχρι τότε.

Φεύγοντας εκείνο το βράδυ από το σπίτι του φίλου μου, ευτυχισμένος και πλήρης από όλα αυτά που είδα και έμαθα, στο μυαλό μου είχα μόνο παιχνίδια και τίποτα άλλο. Εκείνο το βράδυ δεν μπόρεσα να δω ότι στο μέλλον τη μεγαλύτερη ευτυχία δεν θα μου την έδιναν τα παιχνίδια  και η Amiga, αλλά εκείνο το παιδί.

Εκείνο το παιδί που με τόση  καλοσύνη και χαρά με έβαλε στο σπίτι του, με κέρασε πορτοκαλάδα και μοιράστηκε μαζί μου «το μικρό του Βασίλειο». Εκείνο το παιδί που από το 1992 μέχρι σήμερα είναι ακόμα στην ζωή μου και μοιραζόμαστε τις ίδιες σκέψεις,  από μια άλλη εποχή,  στις ατέλειωτες συζητήσεις μας για τα παιχνίδια.

Όσο για το παιχνίδι με το μπάσκετ… απλά το έλιωσα!!!!

Κωνσταντίνος Λευκαδίτης