5 ταινίες-διαμαντάκια για μια όμορφη εβδομάδα.

Μπορεί να έχουμε Δευτέρα σήμερα, αλλά το σαββατοκύριακο δε θα αργήσει, εάν κάθε βράδυ μέχρι και την Παρασκευή, βλέπουμε μία από τις παρακάτω ταινίες.

Έχοντας αυτό στο μυαλό μου, σας προτείνω 5 ταινίες που μπορεί να μην ανήκουν στα λεγόμενα blockbuster ή να είναι πολυδιαφημισμένες, αλλά είναι ό,τι πρέπει για να σας βοηθήσουν να χαλαρώσετε στο σπίτι με καλή παρέα.

Και πού θα πάει, θα έρθει και το επόμενο σαββατοκύριακο.

Ξεκινάμε λοιπόν! 

 

 

 

1.Flipped (2010)

 

 

Νεανική γλυκιά κωμωδία που αφηγείται τον παιδικό ερωτά ενός κοριτσιού στην Αμερική, την δεκαετία του '60, μαζί με όλα τα ευτράπελα που τον συνοδεύουν. Μια ταινία γλυκιά και χαλαρή, με πολύ καλό καστ στην σύνθεση της όσον αφορά τους πρωταγωνιστικούς ρόλους της. Πρωταγωνιστές, λοιπόν, δυο νέα -και πολύ ταλαντούχα- παιδιά, η Madelline Caroll (Mr. Popper's Penguins 2010) και ο Callan McAuliffe (Ι am number 4.2011).

 

 

 

2.Henry Poole Is Here (2008)

 

 

Μια ταινία που μου άφησε πολύ καλές εντυπώσεις και την συνιστώ -χωρίς καμία επιφύλαξη- σε όλους σας Ο Henry Poole μετακομίζει σε ένα σπίτι στην παλιά του γειτονιά για να περάσει τον τελευταίο του καιρό στον μάταιο τούτο κόσμο, μιας και είναι σίγουρος ότι πάσχει από μια ανίατη ασθένεια. Η οικονόμος του, η οποία είναι πολύ θρήσκα, ανακαλύπτει ένα θαύμα που συμβαίνει στο σπίτι του Henry Poole, το οποίο θα κάνει τον φίλο μας Henry να αναθεωρήσει όλα του τα πιστεύω. Στον ρόλο του Henry, ο Luke Wilson (Vacancy 2007).

 

 

 

3.Things We Lost in the Fire (2007)

 

 

Απαραίτητη προϋπόθεση, προτού καθίστε να δείτε αυτήν την ταινία, είναι να έχετε -όχι τσιπς και ποπκορν όπως ίσως φαντάζεστε μερικοί- αλλά...χαρτομάντιλα!
Η ταινία είναι ένα ανθρώπινο δράμα που διαπραγματεύεται την απώλεια. Ένα ατυχές γεγονός κάνει μια οικογένεια να βιώσει την απώλεια του πατέρα της. Πώς το βιώνει το κάθε μέλος της; Πώς οι φίλοι και οι συγγενείς αντιμετωπίζουν τη νέα για αυτούς πραγματικότητα;

Εκπληκτικές ερμηνείες από όλους και ένας Benicio Del Toro στα καλυτέρα του.

Στους άλλους δυο πρωταγωνιστικούς ρόλους η Ηalle Berry (Swordfish 2001) και ο David Duchovny (X-Files 1993-2002).

 

 

 

4.Little Manhattan (2005)

 

 

Άλλη μια νεανική ταινία που διαπραγματεύεται τον παιδικό, καλοκαιρινό, πρώτο ερωτά ενός αγοριού στο Manhattan. Κωμική, δροσερή και συγκινητική.  Κατά τη διάρκειά της, θα δούμε το μικρό μας Καζανόβα να περνάει όλα τα στάδια ενός ερωτά, από τα πρώτα σκιρτήματα της καρδιάς του μέχρι το πρώτο του φιλί και όλα όσα βιώνει για πρώτη φορά ο ήρωας μας, που ακούει στο όνομα Josh Hutcherson (Hunger games 2012). Αντικείμενο του πόθου του είναι η γλυκιά Charlie Ray.

 

 

 

5.Wall-E (2008)

 

 

Για το τέλος κράτησα τον αγαπημένο μου γκαφατζή που ακούει στο όνομα Wall-E.

O τενεκεδένιος αυτός γκαφατζής της Pixar μάς χάρισε πολλές όμορφες στιγμές, μας έκανε να γελάσουμε και να συγκινηθουμε με την περιπέτεια του στην γη αλλά και στο διάστημα.

Μια ταινία animation, λίγο πολύ γνωστή για το εκπληκτικό οικολογικό της σενάριο, εμπλουτισμένο με μια ιστορία αγάπης μεταξύ δυο ρομπότ του μέλλοντος!

Καλή προβολή σε ό,τι και αν δείτε!

Σσσσσ...!!!!Αρχίζει!

 

 

 

Κωνσταντίνος Λευκαδίτης 

klefkaditis@yahoo.com

 

Cosmopolis: Η νέα ταινία του David Cronenberg είναι ένα δράμα...ή μήπως σκέτο δράμα;

Παρακολούθησα την ταινία Cosmopolis, χωρίς να γνωρίζω ούτε περί τίνος πρόκειται, ούτε λεπτομέρειες για το καστ της.

Το όνομα Cosmopolis για κάποιο λόγο με παρέπεμπε στο ότι το έργο θα εξελισσόταν κάπου στο κοντινό μέλλον, με γκατσετάκια να ξεπετιούνται εδώ και εκεί στην οθόνη, ζώντας σε μια μεγαλούπολη του μέλλοντος. Δυστυχώς, τα πράγματα εξελίχτηκαν κάπως διαφορετικά!

Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα σκοπό να πω τίποτα για αυτήν την ταινία. Όπως έχω δει τόσες και τόσες, έτσι θα ξεχνιόταν σύντομα και αυτή...

Αποφάσισα τελικά, όμως, να γράψω για αυτήν, γιατί η ταινία θα αρχίσει να προβάλλεται σήμερα Πέμπτη 27 Σεπτεμβρίου και νομίζω πως θα πρέπει να πω δυο λογάκια για το τί έχει να περιμένει τον θεατή, σε περίπτωση που αποφασίσει να πληρώσει για να δει την εν λόγω ταινία.

Αρχικά, θα πρέπει να ξεκαθαρίσω ότι δεν είμαι αρνητικός στο να δει κάποιος αυτό το έργο. Είμαι αρνητικός στο να πληρώσει κάποιος για να δει αυτό το έργο.

Στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε, τα ευρώ μας είναι πολύτιμα και τα νεύρα μας τσιτωμένα. Συνεπώς, δεν υπάρχει λόγος να χάνουμε πολύτιμο χρόνο και χρήμα.

Ας περάσουμε, λοιπόν, στο κυρίως πιάτο, δηλαδή στο έργο μας. Η ταινία φέρει την υπογραφή του David Cronenberg (Eastern Promises 2007, A dangerous Method 2011) τόσο στην σκηνοθεσία, όσο και στο σενάριο. Σε πολλά σημεία, βλέποντας την ταινία, θυμήθηκα το Pulp Fiction, ιδίως στα κοντινά του πλανά για κάποιο λόγο. 

 

Στον πρωταγωνιστικό ρολό βρίσκουμε έναν καρδιοκατακτητή του γυναικείου πληθυσμού, τον πολύ Robert Pattinson, ο οποίος προσπαθεί απεγνωσμένα να αποβάλει την ταύτιση του με τον γνωστό του ρόλο στην σειρά ταινιών Twilight saga, αλλά μάλλον δεν τα καταφέρνει σε αυτήν του την προσπάθεια μέχρι τώρα. Ο Robert πλαισιώνεται από λαμπερούς και ταλαντούχους ηθοποιούς στο έργο μας, όπως την Juliette Binoche (Chocolat 2000, The English patient 1996), η οποία ήταν εξαιρετική στο “Η ζωή μιας άλλης”, το οποίο παρακολούθησα πρόσφατα, ήταν αρκετά καλό και σας το προτείνω να το παρακολουθήσετε. Ο Paul Giamatti (Lady in the water 2006, Hangover 2 2011) και τέλος ο πολύ κάλος και ανερχόμενος ηθοποιός Kevin Durand (Lost 2008, Robin Hood 2010) ο όποιος και διασώζεται στην ταινία μας.

Είναι απορίας άξιο, πως όλοι αυτοί, σκηνοθέτης και ηθοποιοί, αποτυγχάνουν να μεταφέρουν στην μεγάλη οθόνη μια ταινία άξια να την παρακολουθήσει κανείς. Πιστεύω ότι πολλοί από τους ηθοποιούς αποφάσισαν να συμμετέχουν στην ταινία, μονό και μονό για να συνεργαστούν με τον σκηνοθέτη και σεναριογράφο David Cronenberg.

Πίσω στο έργο μας τώρα: Η πλοκή είναι ανύπαρκτη -και χωρίς να προδίδω τίποτα από την ταινία- η όλη ιστορία έχει ως εξής: Ο κεντρικός ήρωας του έργου, Έρικ, προσπαθεί με την πολυτελέστατη λιμουζίνα του να πάει, από την μια άκρη της πόλης στην άλλη, για κούρεμα!

Δυστυχώς, για αυτόν και για μας, οι δρόμοι έχουν κλείσει εξαιτίας της επίσκεψης του Προέδρου των Η.Π.Α., με αποτέλεσμα όλοι εμείς να γινόμαστε μάρτυρες της μικρής Οδύσσειας του Έρικ να φτάσει στο κουρείο, μέσα από διαδηλώσεις και μποτιλιαρίσματα για το πολυπόθητο κούρεμα.

Η ταινία, στο μεγαλύτερο μέρος της, εξελίσσεται μέσα στην πολυτελέστατη λιμουζίνα όπως προείπα (φραπέ όμως δεν κάνει), η οποία είναι και το γραφείο του συγχρόνως,  μιας και ο χρόνος είναι χρήμα.

Δεν θα μπω καν στον κόπο να φιλοσοφήσω τους συμβολισμούς και τα πιθανά κρυφά μηνύματα που στέλνει η ταινία, μιας και για να καταφέρουν οι Αμερικανοί να δώσουν μαθήματα ζωής, θα πρέπει να μάθουν να την σέβονται πρώτα.

Οι χαρακτήρες μας, λοιπόν, στο έργο θα περάσουν από την λιμουζίνα κατά τη διάρκεια της ταινίας και μέσα από διάλογους και μονόλογους, θα φιλοσοφήσουν, θα κάνουν sex, θα κάνουν ιατρικές εξετάσεις και τέλος, θα αναλύσουν την παγκόσμια οικονομία.

Το να είσαι κλεισμένος μέσα σε έναν κινηματογράφο για δυο ολόκληρες ώρες και να βλέπεις σχεδόν αποκλειστικά το εσωτερικό μιας λιμουζίνας είναι μετά βεβαιότητας ένα από τα πιο βαρετά πράγματα που μπορεί να βιώσει ένας θεατής. Άσε που μπορεί να σε πιάσει και κλειστοφοβικό σύνδρομο!

Από την άλλη, τo να βλέπω την Juliette Binoche να χοροπηδάει πάνω στον Robert Pattinson, ήταν ένα θλιβερό θέαμα για μια ηθοποιό που εκτιμώ παρά πολύ.

 

Κλείνοντας, δυστυχώς, η ταινία αποτυγχάνει σε όλα τα επίπεδα και δεν θα κάνει τον θεατή που θα την δει, να φύγει από τον σινεμά καλύτερα από ό,τι ήταν όταν είχε έρθει.  Και αυτό είναι κάτι σημαντικό για μένα. Θέλω όταν βγαίνω από μια κινηματογραφική αίθουσα να νιώθω λίγο καλύτερα. Άλλωστε αυτός δεν είναι ο σκοπός των ταινιών;

Η ταινία σε αυτό με απογοήτευσε οικτρά, όποτε δεν την συνιστώ σε κανέννα.

Από την πλευρά μου, πιστεύω ότι η επιλογή του Robert Pattinson στον πρωταγωνιστικό ρολό είναι το τυράκι στη φάκα και εμείς οι υπόλοιποι τα ποντικάκια. Εκτός και αν σας αρέσει τόσο πολύ το τυρί, που δεν μπορείτε να αντισταθείτε!!!

Κωνσταντίνος Λευκαδίτης 

klefkaditis@yahoo.com

Βία και παιχνίδια πάνε πακέτο;

Η βία στα βιντεοπαιχνίδια

Σε αυτό το άρθρο θα ασχοληθώ με τη βία στα βιντεοπαιχνίδια, ένα πολύ δύσκολο και σημαντικό  θέμα για εμένα.

Το ζήτημα αυτό είναι τόσο πολύπλευρο και σύνθετο που είναι αδύνατον να καλύψω όλες τις διαστάσεις του σε ένα και μόνο άρθρο. Από την άλλη, όμως, αν επιχειρούσα να το καλύψω -όπως πιστεύω ό,τι θα έπρεπε- θα ήταν κουραστικό για τον αναγνώστη.

Νομίζω, λοιπόν, πως η χρυσή τομή είναι να επισημάνω μερικά πράγματα γύρω από όλη αυτήν την φιλολογία ότι τα παιχνίδια προάγουν την βία.

Πραγματικά κατά καιρούς εκνευρίζομαι όταν διαβάζω ή παρακολουθώ στην τηλεόραση ανθρώπους που δαιμονοποιούν ό,τι δεν καταλαβαίνουν ή γενικά ό,τι δεν τους αρέσει.

Τα πράγματα, όμως, πολλές φορές δεν είναι όπως φαίνονται ή όπως επιχειρούν να τα παρουσιάσουν.

Υπάρχει διάχυτη πλέον στην κοινωνία η αντίληψη ότι τα παιχνίδια υποθάλπουν την βία και με αυτόν τον τρόπο τα παιδιά από μικρή ηλικία εξοικειώνονται με αυτήν.

 Η αντίληψη αυτή είναι σωστή; Κατά την άποψη μου ΝΑΙ είναι σωστή.

Πώς, λοιπόν, μέσα σε τριάντα χρόνια φτάσαμε από το Pac-Man στο Call of Duty ή ακόμα χειρότερα σε παιχνίδια τύπου Dead Rising, στα οποία ο παίχτης αμείβεται με πόντους διαμελίζονταν ανθρώπους;

Θα μπορούσα να απαντήσω απλά ότι η βία πουλάει και θα τελείωνε εκεί το θέμα. Μήπως, όμως, η απάντηση δεν είναι τελικά τόσο απλή;

Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που η γενιά μου έχει ζήσει την εξέλιξη των παιχνιδιών από την γέννηση τους μέχρι και σήμερα, έτσι μπορώ να κρίνω καλύτερα αυτήν την πορεία.

Τα πρώτα παιχνίδια την δεκαετία του ογδόντα ήταν πολύ πιο απλά και πιο αθώα ως προς το περιεχόμενο τους από ό,τι είναι τα σημερινά. Η φύση των παιχνιδιών, με την τεχνολογία σύμμαχο τους,  άρχισε να αλλάζει όταν πια οι καταναλωτές εμφάνιζαν την τάση να ρέπουν προς τα παιχνίδια που περιέχουν βία.

Όταν τα έσοδα ενός παιχνιδιού καθορίζουν τις τύχες μιας εταιρίας, θέματα ηθικής δεν πέφτουν πότε στο τραπέζι.

Ο καταναλωτής έχει ευθύνη, λοιπόν, για το προϊόν που αγοράζει και έμμεσα επικροτεί και την βία.

Για εμένα, όμως, υπάρχουν και άλλες πτυχές στο όλο θέμα και αυτό έχει να κάνει με την κουλτούρα κάθε λαού. Κάτι το οποίο θεωρούμε εμείς βίαιο, για παράδειγμα, δεν σημαίνει αυτόματα ότι είναι βίαιο και για όλους τους λαούς του πλανήτη και αυτό έχει να κάνει με την παιδεία και την κοινωνική κατάσταση σε όλα τα επίπεδα, πολιτικό, θρησκευτικό κ.α.

Ας πάρουμε ως παράδειγμα την Αμερική, η οποία είναι και το κέντρο των εξελίξεων σε ό,τι αφορά την αγορά των παιχνιδιών με εταιρίες κολοσσούς και την μεγαλύτερη αγορά στον χώρο.

Η Αμερική είναι μια χώρα που δεν παράγει κουλτούρα, μιας και είναι μόλις τριακοσίων χρόνων. Παράγει, όμως, αυτό που διαθέτει: έναν πολεμοχαρή λαό. Κάθε γενιά από συστάσεως του κράτους τους έχει γνωρίσει και έναν πόλεμο ενώ η οπλοκατοχή είναι νόμιμη για όλους. Όλα αυτά έχουν ως αποτέλεσμα ο μέσος Αμερικάνος να έχει στο DNA του τη βία, μια βία που βιώνει από την στιγμή που αρχίζει να αντιλαμβάνεται τον κόσμο. Σε αυτό το σημείο, έρχονται και τα παιχνίδια για να συμπληρώσουν το παζλ (ηθελημένα πιστεύω). Από την στιγμή που οι κρατούντες κατάλαβαν ότι τα παιχνίδια -πέρα από ψυχαγωγία- είναι και ένα εργαλείο με το οποίο θα μπορούσαν να  εξοικειώσουν τα παιδιά με τη βία, άρχισαν να το πράττουν δίχως κανένα ίχνος ενοχής.

Δηλαδή, δίπλα στους κάθε λογής Rambo, G.I Joe και Transformers, να σου και τα παιχνίδια βίας με όλους τους εικονικούς ήρωες και, μάλιστα, με το κάθε νέο παιδί σε ρολό πρωταγωνιστή παρακαλώ.

Όταν όλοι μας απολαμβάνουμε ταινίες όπως το “Braveheart” ή “Την διάσωση του στρατιώτη Ράιαν” -και πέρα από τα έσοδα των ταινιών αυτών- τους δίνουμε και ένα σκασμό Όσκαρ, πώς ερχόμαστε μετά και κατηγορούμε τα παιχνίδια για την υπερβολική βία που διαθέτουν;

Αναφέρομαι στις ταινίες, ώστε να γίνει πιο κατανοητό ότι η βία υπάρχει και σε άλλα κομμάτια της ψυχαγωγίας και όλα αυτά μαζί συνθέτουν ένα κοκτέιλ, το οποίο έχει να κάνει με την κοινωνία την ίδια στην οποία ζούμε. Όλα αυτά έχουν ως στόχο οι δυτικές κοινωνίες ως επί το πλείστον να εξοικειώνονται με την βία από τις μικρές μέχρι τις μεγαλύτερες ηλικίες.

Ο καθένας από μας έχει ακόμα την πολυτέλεια να κάνει τις επιλογές του από το τί θα δει στο σινεμά και στην τηλεόραση ή ακόμα και το τί θα παίξει στον υπολογιστή του. Στα παιχνίδια, όμως, δεν είμαστε θεατές αλλά πρωταγωνιστές σε μια ιστορία που επινόησε κάποιος άλλος για εμάς, δίνοντας μας παρόλα αυτά επιλογές για το πώς θα παίξουμε ένα παιχνίδι. Υπάρχουν χιλιάδες παιχνίδια χωρίς βία, παιχνίδια που μας ταξιδεύουν στο παρελθόν, στο παρόν και στο μέλλον ενώ  κάθε μέρα μπορούμε  να υποδυόμαστε και έναν καινούργιο χαρακτήρα.  Οι επιλογές άπειρες. Θυμηθείτε τί ονειρευόσασταν μικροί και ναι, ένα παιχνίδι μπορεί εν μέρει να σας ταξιδέψει σε αυτούς τους όμορφους ψηφιακούς τόπους, που κάποτε τους βλέπατε μόνο στα όνειρά σας.

Κωνσταντίνος Λευκαδίτης

klefkaditis@yahoo.com