Ό,τι φεύγει από κοντά σου, να το χαίρεσαι...

Σε μια κουβέντα χθες, με έναν καλό φίλο, συζητούσαμε για το φαινόμενο του "χάνω την μπάλα"... Δεν έχει σημασία ποιος από τους δυο μας την είχε χάσει, μπορεί τελικά να μην την είχε χάσει και κανείς μας..

Σημασία έχει ότι σίγουρα το είχαμε πάθει στο παρελθόν και με βεβαιότητα σας λέω, πως ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι δεν μας συνέβαινε στο παρόν μας, αδιαμφισβήτητα θα το παθαίναμε στο κοντινό ή και πιο μακρινό μας μέλλον.

Είναι εκείνες οι στιγμές που δεν ξέρεις τι σου συμβαίνει, δεν ξέρεις γιατί αντιδράς όπως αντιδράς, γιατί δεν θυμώνεις ενώ θα έπρεπε να θυμώσεις, γιατί θυμώνεις ενώ δεν θα έπρεπε να θυμώσεις. Είναι τα πράγματα στο μυαλό σου κουβάρι ή το ίδιο το μυαλό σου είναι κουβάρι από μόνο του; Γιατί δεν μπορείς να κάνεις προσθαφαιρέσεις και να βγάλεις το τελικό "ισούται"; Γιατί ξαφνικά 1 και 1 δεν κάνει 2, αλλά οι αστάθμητοι παράγοντες, χωρίς να σε ρωτήσουν καν, καταλήγουν σε ό,τι να' ναι αποτελέσματα; 

Η απάντηση είναι μία. Απλή. Ρεαλιστική. Αποστομωτική. 

Γιατί...ΕΤΣΙ!

Με τον "έλεγχο" είχα πάντα μια ιδιαίτερη σχέση και, ναι, το παραδέχομαι, εξακολουθώ να έχω. Θέλω την "μπάλα" στα πόδια μου. Να την κοντρολάρω. Να φθάνει μέχρι εκεί που φθάνω εγώ. Όχι παραπέρα, όχι παρακάτω. Να είναι εδώ. Κοντά μου. Δίπλα μου. Να νιώθω ασφαλής. Σίγουρη. 

Ποιος είπε, όμως, ότι έχει σημασία τι θέλω εγώ; Κλισέ αλλά ισχύει: Η ζωή δεν σε ρωτάει ποτέ τι θέλεις. Αυτή πάντα θα κυλάει κι εσύ θα τρέχεις πάντα από πίσω της, να διορθώσεις ό,τι διορθώνεται, να σώσεις ό,τι σώνεται, να σβήσεις όποια φωτιά σβήνεται. 

Και θα ξυπνήσεις μια μέρα για να συνειδητοποιήσεις ότι καλώς ή κακώς δεν περνάνε όλα από τα χέρια σου-μην σου πω "τίποτα" και σε αγχώσω πρωινιάτικα-και θα ξυπνήσεις μια μέρα για να καταλάβεις ότι δεν χωράνε όλα στα "κουτάκια"  σου, γιατί αυτά τα "κουτάκια" έχουν σχετικές διαστάσεις, σχετικό βάθος, σχετική χωρητικότητα, σχετική ανθεκτικότητα. Γιατί το "απόλυτο" δεν είναι πάντα εφαρμόσιμο, γιατί...ΕΤΣΙ!

Κατά τη διάρκεια της ζωής μας, πολλές φορές θα χάσουμε τη "μπάλα". Και αν τη χάσαμε μέχρι σήμερα αρκετές φορές, θα την χάσουμε κι άλλες. Κι αν απομακρύνθηκε μια φορά από τα πόδια μας, αλλά καταφέραμε να την τραβήξουμε πάλι πίσω, θα έρθει κι εκείνη η ώρα που δεν θα καταφέρουμε να την φέρουμε πάλι κοντά μας. Ή δεν θα θέλει αυτή, ή δεν θα θέλουμε τόσο πολύ εμείς...

Και τι με αυτό;

Όλοι κάποια φορά, κάποια στιγμή, αφήσαμε κάποια μπάλα να την πάρει το κύμα. Κολυμπήσαμε πίσω της, αλλά όσο κι αν την φθάναμε, τόσο εκείνη παρασυρόταν από τον άνεμο ολοένα και πιο βαθιά. Αν μας προλάβαινε η μαμά μας, μας κοντοζύγωνε και μας υποσχόταν ότι θα αγοράσουμε άλλη μπάλα. Δεν πειράζει... Δεν άξιζε να την πάρουμε από πίσω και να βρεθούμε κι εμείς ξαφνικά εκεί που δεν πατώνουμε, δεν άξιζε να μας παρασύρουν κι εμάς τα κύματα. Αν πάλι κανείς δεν μας προλάβαινε, κολυμπούσαμε μέχρι να μας τελειώσουν τα αποθέματα δύναμης, μέχρι να χάσουμε την μπάλα εντελώς από τα μάτια μας και μαζί της χάσουμε και κάθε ελπίδα να επανακτήσουμε κάποια στιγμή τον έλεγχο. Στη σφαίρα του συνειδητού, στην πλάνη του ασυνείδητου...

Δεν ξέρω αν σήμερα θα κολυμπούσα πίσω από την μπάλα. Νομίζω ότι δεν θα είχε νόημα. 

Εξακολουθώ να θέλω να ελέγχω τα πάντα, αλλά δεν φοβάμαι να δηλώσω την αδυναμία μου να το κάνω πάντα. Ή έστω πάντα με επιτυχία, για να είμαι ειλικρινής. 

 Ό, τι φεύγει από κοντά σου να το χαίρεσαι, άνοιξ' του γλυκά την πόρτα και να μην ενδιαφέρεσαι....

Το λέει και ο Μητροπάνος...

 

 Ό,τι πέφτει από την τσέπη σου

δεν χάνεται
απ' του δρόμου το χεράκι
σαν παιδάκι πιάνεται

Μη λυπάσαι και μην τρέχεις
μες στους δρόμους να το βρεις
ειν' το μόνο που θα μείνει
από σένα σαν χαθείς

Ό,τι φεύγει από κοντά σου
να το χαίρεσαι
άνοιξ' του γλυκά την πόρτα
μην ενδιαφέρεσαι

Μη λυπάσαι και μην τρέχεις
μες στους δρόμους να το βρεις
ειν' το μόνο που θα μείνει
από σένα σαν χαθείς

Με αγάπη, Βίλυ

Όταν έχω εσένα…

Όποιος ξύπνησε σήμερα με τη βεβαιότητα ότι τα πράγματα θα πάνε καλύτερα, να σηκώσει το χέρι. Κάπως έτσι θα ήθελα να ξεκινήσω τη σημερινή μου ανάρτηση. Επειδή, όμως, φοβάμαι ότι δεν θα είναι πολλοί αυτοί, λέω να σταθώ σε εκείνον τον έναν, σε εκείνη την μία που όντως έχει αυτήν την βεβαιότητα. Μπορεί να μην μπορώ έτσι πρόχειρα να φανταστώ κάποιον από το κοντινό μου περιβάλλον που θα είχε αυτήν την τόλμη, μπορώ όμως να μοιραστώ μαζί σας ότι εγώ- ένας από τους πιο απαισιόδοξους ανθρώπους αυτού του πλανήτη- με πιάνω κάποιες στιγμές να είμαι καλά. Δε θα χρησιμοποιήσω πιο μεγαλεπήβολες εκφράσεις, γιατί στις μέρες μας και το να είσαι καλά, είναι από μόνο του αρκετά μεγαλεπήβολο. 

Λοιπόν, ανάμεσα στις χίλιες δυο αναποδιές που μου συμβαίνουν καθημερινά, έχω να δηλώσω ότι ΝΑΙ, ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ. Όπως όλοι μας, το ξεχνάω πολύ συχνά. Ειδικά τον τελευταίο καιρό, που και να μην θέλεις, ξυπνάς το πρωί και κοιμάσαι το βράδυ δυστυχισμένος. Για αυτά που συμβαίνουν σε σένα, στους γύρω σου, στην πλάση ολάκερη. Δυστυχισμένος, καμία έκπτωση στην έκφραση.

Στη βδομάδα που μας πέρασε, η οποία είχε τα πάνω και τα κάτω της θα έλεγα (μόνο τα κάτω της είναι η πλήρης αλήθεια), υπήρξαν τουλάχιστον δυο φορές που αισθάνθηκα ότι μπορεί να πάνε όλα κατά διαόλου αλλά εγώ τελικά δεν φοβάμαι όσο νόμιζα στην αρχή. Και δεν φοβάμαι γιατί δεν είμαι μόνη μου. Έχω και χέρια να πιαστώ όποτε το έχω πραγματικά ανάγκη και ένα αυτί να ακούσει την γκρίνια μου και μια αγκαλιά να με σφίξει μέσα της. Την αγκαλιά που επέλεξα εγώ. Τελικά είναι πολύ σημαντικό, να μπορείς να επιλέγεις. Δεν έχω στη ζωή μου τους φίλους που η ζωή μου έριξε στο δρόμο μου. Έχω τους φίλους που επέλεξα εγώ. Δεν είμαι σε μια σχέση που το σύμπαν μου έστειλε ουρανοκατέβατη. Είμαι στη σχέση που έχει τα χαρακτηριστικά που επέλεξα εγώ. Και δεν δικαιούμαι μετά από όλα αυτά που έχω, να φοβάμαι το ίδιο. 

Οφείλω να ονειρεύομαι, μπορώ να κοιμάμαι σαν παιδί, δικαιούμαι να διατηρώ την πίστη μου. Θυμάμαι πώς να χαμογελάω, ξεχνάω πώς να απελπίζομαι, επιμένω πώς μπορώ, υπομένω τα στραβά και όλα αυτά…γιατί δεν είμαι μόνη μου. Από τότε που τα σκέφτηκα όλα αυτά, μέχρι σήμερα που τα χωράω σε λέξεις, προτάσεις και παραγράφους, με έπιασα να παρατηρώ στιγμές που στο παρελθόν είχα το θράσος να τις αφήνω να περνάνε έτσι, χωρίς να τις αξιολογώ όπως θα έπρεπε. Όπως θα όφειλα. Δεν προσπάθησα να σταματήσω τον χρόνο σε καμία από αυτές, όπως έγραφα σε προηγούμενη ανάρτησή μου. Ήταν ίσως η πρώτη φορά, ήταν σίγουρα η πρώτη φορά, που άφησα τον χρόνο να κυλήσει μόνος του, χωρίς εκβιασμό, χωρίς δικλείδες ασφαλείας. Εκείνος να κυλάει, με τον ρυθμό που εκείνος ξέρει, κι εγώ να τον παρατηρώ, με τον τρόπο που εγώ ξέρω. Ξέρετε τι διαπίστωσα; Ότι, Θεέ μου, είμαι τόσο αχάριστη. Κι εσείς το ίδιο είστε, με το συμπάθιο κιόλας…

Δεν έχετε κανένα ζευγάρι μάτια να σας κοιτάνε με αγάπη; Δεν έχετε καμία αγκαλιά να σας κλείσει μέσα της, αποδεικνύοντάς σας ότι ο κόσμος να χαλάσει, αυτή θα είναι εκεί για εσάς; Δεν έχετε κανένα χαμόγελο να σας γεμίζει με δύναμη και να σας πεισμώνει να κάνετε το επόμενο βήμα;

Ναι, κάνε εσύ ένα βήμα και εγώ θα κάνω το επόμενο. Όχι μόνο γιατί έτσι πρέπει, Γιατί έτσι επιλέγω…

Με αγάπη, Βίλυ