....πάντοτε ήσουν ό,τι είχα πιο γλυκό!!!

 

Εντάξει, μπορεί να γκρινιάζω...Εντάξει, μπορεί να με παίρνει συχνά από κάτω αλλά μήπως τελικά έχουμε περισσότερους λόγους να είμαστε ευτυχισμένοι από το να είμαστε μίζεροι; 

Ακούγοντας το τραγούδι του Μουζουράκι-της Lacta δηλαδή- "Το πιο γλυκό κομμάτι της ζωής μου", διαπίστωσα ότι έχω να θυμάμαι τόσες καλές ΓΛΥΚΕΣ στιγμές στη ζωή μου που είναι τουλάχιστον άδικο να ρίχνω τον προβολέα και να φωτίζω τις σκοτεινές, τις θαμπές, τις μελαγχολικές...

Δεν είναι πραγματικά μοναδικό να μην ξέρεις πού να πρωτοαφιερώσεις αυτό το τραγούδι; Δεν σημαίνει αυτό ότι είσαι τυχερός άνθρωπος; Ότι ακόμα κι αν σήμερα δεν είναι όλα ρόδινα, μπορείς να βγάλεις κάποια "στιγμή" από το χρονοντούλαπό σου και να πιαστείς πάνω της; Να θυμηθείς πόσο ευχάριστα ένιωσες τότε και να πιστέψεις ότι στο χέρι σου είναι να ξανανιώσεις έτσι;

"Στα χρόνια μου να κρύβεσαι και να σε βρίσκω εκεί", "στο νου μου όλο το χθες", "ξυπνάνε στις οθόνες μου σκιές και αναπνοές"...

Το παγκάκι στη "Χαρά", εκεί δίπλα στο Μαϊάμι. 

Η λίμνη της Καστοριάς και η απίστευτη θέα της από το ξενοδοχείο μας. 

Το πρώτο φιλί, το πρώτο σημείωμα στον καθρέφτη, το πρώτο "Σ' αγαπώ". 

Οι ατελείωτες συζητήσεις στο μπαλκόνι της γιαγιάς της Μαρίας. 

Τα βραδινά μπάνια στον Αρμενιστή. 

Η σφιχτή αγκαλιά της Μάργυς, μετά από έναν βαρβάτο καυγά. 

Η περηφάνια που γεμίζει το "είναι" μου μετά από κάθε αγώνα του Δημήτρη. 

Το πρόσωπο και τα χέρια της γιαγιάς μου όταν φτιάχνει τις πίτες της. 

Τα μεθύσια μας και τα γοερά κλάματα μετά. 

Οι εξομολογήσεις μέσα από τα πενταπλά γραπτά μηνύματα. 

Η αφιέρωση του αγαπημένου μου τραγουδιού στο wall μου. 

Το χέρι μου μέσα στο χέρι σου όταν κοιμάμαι. 

Το χέρι μου μέσα στο χέρι σου όταν ξυπνάω...

                                                   Μπορώ να γράφω για μέρες. Κι εσύ. 

Τελικά δεν είναι όλα τόσο θαμπά. 

Τι λες κι εσύ;

Με αγάπη, 

Βίλυ

 

«Τα καλύτερα στη ζωή έρχονται τζάμπα…»

Πόσο κοστίζει μια σφιχτή αγκαλιά και ένα υγρό φιλί;

Πόσο ακριβή είναι μια βόλτα με έναν φίλο, τον καλύτερό σου φίλο;

Και πόσο να κάνει, άραγε, το σημείωμα στο καθρέφτη με το «σ’ αγαπώ πιο πολύ από χθες και λιγότερο από αύριο»;

«Οι νέες αρχές είναι πάντα δύσκολες, αλλά τα πράγματα έχουν τη σημασία που τους δίνουμε εμείς», λέει το εισαγωγικό σχόλιο πριν από το υπέροχο τραγούδι του Πάνου Μουζουράκη στην τηλεοπτική σειρά S1ngles.

Πόσο θα με χρεώσουν ένα τρυφερό χάδι;

Πόσο πρέπει να πληρώσω για ένα «πιστεύω σε σένα, συνέχισε…»;

Πόσα θέλεις για να μου επιτρέψεις να κοιμηθώ στην αγκαλιά σου και να με αφήσεις εκεί, μέχρι να με πάρει ο ύπνος;

«Ψάχνουμε ένα νόημα που δεν βρίσκει κανείς, τελικά υπάρχει όπου το δώσουμε εμείς», λέει το τραγούδι. Μήπως, όμως, είμαστε τόσο απορροφημένοι από τα προβλήματά μας, που δεν έχουμε την ευθυκρισία να το κάνουμε;

Πόσα να σου δώσω, για να μου δώσεις το χέρι σου όταν φοβάμαι;

Πόσο κοστίζει μια παρηγορητική σου λέξη όταν χάνω τη γη κάτω από τα πόδια μου;

Πόσο ακριβός είναι ένας περίπατος, εκεί που πρωτογνωριστήκαμε, εκεί που μου έδωσες το πρώτο μας φιλί, εκεί που θα επιστρέφω κάθε φορά, αν μια μέρα αποφασίσεις ότι είναι πολύ ακριβός αυτό ο περίπατος;

Δεν μπορώ να ξέρω τι θα μου ξημερώσει αύριο. Δεν ξέρω καν τι θα μου επιφυλάσσει η μέρα λίγο αργότερα. Το μόνο που ξέρω ΤΩΡΑ-τώρα, ούτε καν σε ένα λεπτό από τώρα- είναι πώς μπορεί οι νέες αρχές να είναι πάντα δύσκολες, αλλά στα δύσκολα φαίνεται η αξία των πραγμάτων, η αξία των συναισθημάτων, η αξία του επιδερμικού ή τελικά του αληθινού. Η αξία η δική σου, η αξία η δική μου, η αξία αυτών που αντέχουν να είναι δίπλα σου, η αξία αυτών που δεν θα καταφέρουν τελικά να μείνουν δίπλα μου…

«Δώσε σημασία και ίσως να δεις πως υπάρχουν πράγματα που αξίζει να ζεις…»!!!

Με αγάπη, Βίλυ