Αν με ξεχάσεις...

Από το βιβλίο Ερωτικά ποιήματα του Πάμπλο Νερούδα

Ένα
θέλω να ξέρεις.

Ξέρεις πώς είναι αυτό;
Κοιτάζω
το κρυστάλλινο φεγγάρι, το κόκκινο κλαδί
του αργού φθινοπώρου στο παράθυρό μου,
αγγίζω
πλάι στη φωτιά
την ατάραχη στάχτη
ή το ρυτιδωμένο σώμα του ξύλου,
κι όλα με φέρνουν σε σένα,
λες και ό,τι υπάρχει,
αρώματα, φως, μέταλλα,
είναι μικρά πλεούμενα που ταξιδεύουν
προς τα νησιά σου που με περιμένουν.

Ωστόσο,
αν λίγο πάψεις πια να με αγαπάς
θα πάψω κι εγώ να σε αγαπώ λίγο λίγο.

Κι αν ξαφνικά
με ξεχάσεις
μην ψάξεις να με βρεις,
θα σε έχω λησμονήσει.

Αν θεωρείς ότι κρατάει πολύ και είναι τρελός
ο άνεμος από σημαίες
που περνάει από τη ζωή μου
κι αποφασίσεις
να με αφήσεις στην όχθη
της καρδιάς που έχω ρίζες,
σκέψου πως εκείνη τη μέρα,
την ώρα εκείνη
θα σηκώσω τα χέρια
και θα βγουν οι ρίζες μου
για να βρούνε άλλη γη.

Όμως
αν κάθε μέρα,
κάθε ώρα,
νιώθεις προορισμένη για μένα
με γλυκύτητα αψεγάδιαστη.
Αν κάθε μέρα ανεβαίνει
ένα λουλούδι στα χείλη σου για να με βρει,
αχ αγάπη μου, αχ δικιά μου,
μέσα μου όλη τούτη η φωτιά θα επαναλαμβάνεται,
μέσα μου τίποτα δε θα σβήσει ούτε θα ξεχαστεί,
η αγάπη μου τρέφεται από την αγάπη σου, αγαπημένη,
κι όσο θα ζεις θα είναι μες στην αγκαλιά σου
χωρίς από τη δική μου να φεύγει.

Προηγούμενη ανάρτηση από το ίδιο βιβλίο: http://moirasou.blogspot.com/2012/04/blog-post_2474.html

Ερωτικά ποιήματα του Πάμπλο Νερούδα

Από το βιβλίο Ερωτικά ποιήματα του Πάμπλο Νερούδα

Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ

Σε ονόμασα βασίλισσα.
Υπάρχουν πιο ψηλές από σένα, πιο ψηλές.
Υπάρχουν πιο αγνές από σένα, πιο αγνές.
Υπάρχουν πιο ωραίες από σένα, υπάρχουν ωραιότερες.
Όμως εσύ είσαι η βασίλισα.

Όταν περπατάς στους δρόμους
κανένας δε σε γνωρίζει.
Κανείς δε βλέπει το κρυστάλλινο στέμμα σου,
κανένας δεν κοιτά
το χαλί από κόκκινο χρυσάφι
που πατάς όπου περνάς,
το χαλί που δεν υπάρχει.

Κι όταν φανείς
αντηχούν όλα τα ποτάμια
στο κορμί μου, σείουν
τον ουρανό οι καμπάνες,
κι ένας ύμνος γεμίζει τον κόσμο.

Μόνο εσύ κι εγώ,
μόνο εσύ κι εγώ, αγάπη μου,
τον ακούμε.

ΠΑΝΤΑ

Για πριν από μένα
δε νιώθω ζήλια.

Έλα μ' έναν άντρα
στην πλάτη,
έλα μ' εκατό άντρες στα μαλλιά σου,
έλα με χίλιους άντρες ανάμεα στα στήθη και τα πόδια σου,
έλα σαν ποτάμι
γεμάτο πνιγμένους
που συναντά μανιασμένο τη θάλασσα,
τον αιώνιο αφρό, τον καιρό!

Φέρ' τους όλους
εκεί όπου εγώ σε περιμένω:
πάντα θα είμαστε εσύ κι εγώ
μόνοι πάνω στη γη,
τη ζωή να πάρουμε απ' την αρχή.

Ένα ακόμα ποίημα του Πάμπλο Νερούδα θα βρείτε εδώ 
http://moirasou.blogspot.com/2012/05/blog-post_9638.html