Μια φορά κι έναν καιρό...

Η Χιονάτη, η  Σταχτοπούτα κι εγώ...

Θα μπορούσα, με απόλυτη φυσικότητα, να ενσαρκώσω και τους δυο ρόλους. Και αυτόν της Σταχτοπούτας και εκείνον της Χιονάτης. Κι ας ήμουν βέβαιη από μικρή ότι θα έπρεπε να έχω γεννηθεί πεντάμορφη εκείνο το βράδυ του Οκτωβρίου, περιμένοντας μια ζωή το "τέρας" που με την αγάπη μου θα έκανα "πρίγκιπα". 

Σήμερα, στα 28α γενέθλια της ζωής μου, κάνω το δικό μου απολογισμό. Αναπόφευκτα, κι ας είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου πέρσι να μην αναλωθώ ποτέ ξανά σε τέτοιες ψυχοφθόρες διαδικασίες. 

Το δικό μου "παραμύθι", λοιπόν, μέχρι σήμερα τα είχε όλα:

Πρίγκιπες που αποδείχθηκαν "νάνοι", "καθρέφτες" που κάθε φορά που τους ρωτούσα: "Καθρεφτάκι, καθρεφτάκι στον τοίχο πάνω τώρα, Ποια είναι η ωραιότερη σ' ολόκληρη την χώρα;"  ήταν απογοητευτικά ειλικρινείς, κακές μητριές με την ενδυμασία καλοκάγαθων αφεντικών, νεράϊδες που πάντα ήταν εκεί για να κάνουν την κολοκύθα μου άμαξα και αδιαμφισβήτητα άνθρωποι που με αγάπη μάζευαν το γοβάκι μου κάθε φορά που το έχανα, για να μου το επιστρέψουν πάλι, όταν θα ήμουν έτοιμη να ξαναγίνω η "Σταχτοπούτα" τους. 

Στη ζωή μου μέχρι τώρα η κολοκύθα έγινε πολλές φορές άμαξα. Και η άμαξα άλλες τόσες φορές κολοκύθα. Οι 'πρωταγωνιστές' του "παραμυθιού" μου, όμως, ήταν πάντα εκεί. Με έναν και μόνο στόχο: Να μου χαρίσουν ένα "happy end'', να μοιραστούν μαζί μου ένα "ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα", να κάνουν τα αδύνατα δυνατά και τα δυνατά αδύνατα, προκειμένου να μπορώ εγώ να κάνω τον βάτραχο πρίγκιπα και να βάλω στο πόδι μου εκείνο το γυάλινο γοβάκι που από τόσο μικρή ονειρευόμουν. 

Κι όταν το "ευτυχισμένο τέλος" φώναζε ότι είναι μόνο για αφελείς, κι όταν το "happy end" ακόμα και με την βοήθειά τους δεν μπορούσε να φαντάζει εφικτό, εκείνοι ήταν και πάλι εδώ: Για να σκουπίσουν μαζί μου τις "στάχτες", για να σκοτώσουν το ελάφι και να πάνε την καρδιά του στην κακιά μητριά, έτσι ώστε να σώσουν τη "Χιονάτη" τους από το βέβαιο χαμό, για να τη φιλοξενήσουν στο νανόσπιτό τους και να την περιθάλψουν, μέχρι να ανακτήσει τις δυνάμεις της και να διεκδικήσει από την αρχή τη ζωή της. Μέχρι να βρεθεί εκείνο το βασιλόπουλο να τη φιλήσει τρυφερά και να την "αναστήσει". 

Λίγο πριν κλείσω τη σημερινή μου ανάρτηση, θα ήθελα να ευχαριστήσω εκ βαθέων όλους τους φίλους που μου ευχήθηκαν για αυτήν τη ξεχωριστή μέρα στη ζωή μου. Με όποιον τρόπο κι αν επέλεξε ο καθένας. 

Και κάτι τελευταίο που θα ακουστεί βαρύγδουπο αλλά από μικρή ήμουν drama queen, δε θα αλλάξω τώρα στα "γεράματα":

Η περιουσία μας είναι οι άνθρωποί μας. Και πιστέψτε με, εγώ είμαι ένας από τους πιο πλούσιους ανθρώπους του κόσμου, Θεέ μου!!!

Με αγάπη,

Βίλυ

Υ.Γ. Ένα ξεχωριστό ευχαριστώ στις "νεράιδες" μου.

Μια ματιά της μόνο φτάνει... moirasou.org

Ένα πάρτυ έκπληξης με αγάπη και καλούς φίλους... 

Με την Μαρία γνωριζόμαστε...από πάντα.  Δεν μπορώ να υπολογίσω τα χρόνια, δεν μπορώ να θυμηθώ καν τη ζωή μου πριν από την ημέρα που σχεδόν γονυπετής την παρακάλεσα να κάτσουμε στο ίδιο θρανίο στο σχολείο (θαρρώ πως ήταν ό,τι πιο σοφό έχω κάνει μέχρι και σήμερα στη ζωή μου).

Την ονομασία δε αυτού του μπλογκ σε δύο άτομα την χρωστάω κατά κύριο λόγο. Στην αδερφή μου τη Μάργυ και στη Μαρία. Αυτές ήταν που με δίδαξαν πώς να μοιράζομαι και αυτές είναι οι πρώτες που μοιράζομαι ακόμα και σήμερα όλα όσα μου συμβαίνουν.

Η Μαρία ήταν πάντα εκεί. Όλες τις μέρες, όλες τις ώρες, ό,τι κι αν συνέβαινε παράλληλα στη δική της ζωή. Εκεί στις χαρές, εκεί στις στεναχώριες, εκεί στα γλέντια, εκεί στις απογοητεύσεις, εκεί στα πάνω, εκεί στα κάτω. Ο "βράχος" όταν το είχα ανάγκη, η "φωτιά" όταν το "τούνελ" μου δεν είχε φως, το "νερό" όταν έπρεπε να σβήσει κάποια δική μου "φωτιά"...Πάντα εκεί. Στα γενέθλια, στις αποφοιτήσεις, στις επιτυχίες, στα πάρτυ έκπληξη. Πάντα διοργανώτρια, ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, να είναι κι αυτή με τη σειρά της το "θύμα"...

Στις 31 Ιουλίου, μια μέρα πριν από τα φετινά της γενέθλια , θέλησα να πάρω το αίμα μου πίσω. Το αίμα μου πίσω για την ημέρα που εκείνη διοργάνωσε ένα πάρτυ έκπληξη για μένα στην πυλωτή μου, για να γιορτάσουμε όλοι μαζί το πτυχίο μου. Νομίζω ότι ήταν από τις πιο ευτυχισμένες στιγμές της ζωής μου. Θα πηγαίναμε για φαγητό όλοι μαζί αλλά με είχαν στήσει ήδη καμιά ώρα. Και εντελώς συμπτωματικά κανείς δεν σήκωνε το τηλέφωνό του. Χαμπάρι εγώ... Ώσπου μου έκαναν αναπάντητη να κατέβω. Πάγωσα. Ούτε βήμα εμπρός, μήδε βήμα πίσω. Τα αυτοκίνητα είχαν στολιστεί, τα μπαλόνια είχαν φουσκωθεί και οι ευχές έδιναν και έπαιρναν. 

Όλα εδώ πληρώνονται, φιλενάδα. Προχθές, λοιπόν, έφθασα σπίτι μου και ξεκίνησα τα τηλέφωνα. Η Μαρία, την επόμενη μέρα (1 Αυγούστου), θα έφευγε διακοπές, οπότε κανείς από εμάς δεν θα είχε την ευκαιρία να την δει και να της ευχηθεί από κοντά. Ή μήπως τελικά μόνο τα γένια του σπανού δεν γίνονται; Όταν νωρίτερα στις 31 Ιουλίου της ξεκαθάρισα ότι θα πήγαινα για πολύ λίγο από το σπίτι της να της δώσω έστω ένα φιλί για "Χρόνια Πολλά", δεν είχα ακόμα σχεδιάσει τίποτα. Αργότερα το σκέφτηκα και όλοι οι καλεσμένοι είπαν αμέσως, προτού προλάβω καν να ολοκληρώσω τη φράση μου, ΝΑΙ. Ο Δημήτρης με βοήθησε να πάρουμε τούρτες, μπαλόνια και μπόλικες μπύρες και όλοι τους έφθασαν στην ώρα τους στο ραντεβού μας. 

Στις 12 παρά τέταρτο ήμουν σπίτι της, όπως και της είχα υποσχεθεί. Κάθισα φουριόζα στον καναπέ και άρχισα να της αραδιάζω ένα ένα τα παραμύθια μου. Το τέταρτο πέρασε σαν νερό και ο αδερφός της χτύπησε το κουδούνι. Ακόμα και τότε καμία υποψία για αυτό που την περίμενε. Ώσπου η πόρτα άνοιξε και άρχισαν να μπαίνουν οι φίλοι. Ένας-δυο-τρεις-τέσσερις και σταματημό δεν είχαν. Δεν έχω δει ποτέ έτσι την Μαρία και -είπαμε- γνωριζόμαστε από... πάντα. Φιλούσε αβέρτα κόσμο και είχε σαστίσει πραγματικά. Ούτε που κατάλαβε πότε βάλαμε τις μπύρες στο ψυγείο, ούτε που κατάλαβε πότε έσβησε την τούρτα, ούτε που κατάλαβε πώς είχαμε μαζευτεί καμιά 20αριά άνθρωποι στο σαλόνι της. 

Ούτε εγώ το κατάλαβα. Πώς συντονιστήκαμε τόσο εύκολα και γρήγορα, πώς καταφέραμε μέσα σε ένα δεκάλεπτο να συμφωνήσουμε όλοι μαζί για την ώρα, το μέρος και όλα τα λοιπά διαδικαστικά. Ήταν όλοι εκεί. Το παρελθόν μας, το παρόν μας και σίγουρα το μέλλον μας. 

Κι εκεί ήταν που συνειδητοποίησα -για ακόμα μια φορά- ότι όταν είσαι σωστός άνθρωπος, η ζωή σου το ανταποδίδει. Επειδή αν η Μαρία δεν ήταν ό,τι είναι, δεν θα κάναμε προχθές αυτό το πάρτυ αστραπή. Επειδή αν η Μαρία δεν ήταν ό,τι είναι, δεν θα ήμουν κι εγώ σήμερα ό,τι είμαι και πάει λέγοντας...

Στα τόσα χρόνια κοινής πορείας με τη Μαρία, έχω να θυμάμαι πολλά. Αυτό που σίγουρα ποτέ δεν θα ξεχάσω ήταν το βλέμμα της εκείνο το βράδυ. Επειδή με την Μαρία, πάντα μια ματιά της μόνο φτάνει...

Με αγάπη, 

Βίλυ

Κάτι καλό θα έκανα για να...την αξίζω!

Είναι μικρότερη αλλά δεν είναι πια μικρή, κι ας θα είναι πάντα "το μικρό" μας. 

Την γνώρισα στα εφτά μου και ο "έρωτας" μου μαζί της ήταν κάτι παραπάνω από κεραυνοβόλος. Έκτοτε, η καρδιά μου μοιράστηκε στα δυο και θα ξαναμοιραστεί με αυτόν τον τρόπο μόνο όταν γίνω μαμά. Και είναι περιττό -αυτονόητο γαρ- αλλά θα το πω: Η σχέση μου μαζί της είναι η μόνη σταθερά στη ζωή μου. Τα υπόλοιπα μπορεί να αλλάξουν. Η σχέση μου μαζί της ποτέ. 

Με έμαθε τι σημαίνει να αγαπάς κάποιον περισσότερο από χθες και λιγότερο από αύριο (και μετά το ένιωσα και για άλλους ανθρώπους, ποτέ έτσι όμως). Με έμαθε να μοιράζομαι και να είμαι ικανή να "φάω" κάποιον αν διανοηθεί να την πειράξει.

Με πλήγωσε όταν κρύφτηκε πίσω από την μαμά της γιατί έλειπα έναν μήνα και δεν με θυμόταν, με εξόργισε όταν ζωγράφισε "μουστάκια" στο αυτόγραφο της Βουγιουκλάκη, με έβγαλε έξω από τα ρούχα μου όταν μου "έπνιξε" το cd του Δάντη σε ένα τάπερ με νερό... 

Με έκανε να "λιώσω" όταν ντύθηκε στα καρναβάλια κοκοράκι, με ξετρέλανε με το πουά καπελάκι της όταν ήρθε να με δει σε κάτι γυμναστικές επιδείξεις μου, με ενθουσίασε όταν λίγο πριν αρχίσει η γιορτή μου στην κατασκήνωση πήγε στη μέση του σταδίου και χόρεψε μόνη της συρτάκι και την καταχειροκρότησαν στα πέντε της...

Δεν είναι το σημαντικότερο πρόσωπο στη ζωή μου, είναι Η ΖΩΗ ΜΟΥ. 

Μαζί της είμαι εγώ. Δεν θέλω και δεν μπορώ να είμαι καμία άλλη. Ξέρει τι θέλω να πω, κι ας μην το λέω. Ξέρει τι σκέφτομαι κι ας μην τολμάω να το πω. Ξέρει τι απόφαση θα πάρω, πολύ προτού την πάρω. 

Είναι μικρότερη αλλά δεν είναι πια μικρή, κι ας θα είναι πάντα "το μικρό" μας. 

Κι όμως... Είναι λες και είναι εκείνη η μεγαλύτερη. Εκείνη θα με συμβουλέψει, εκείνη θα με προστατέψει, εκείνη θα με κάνει να νιώσω ασφάλεια που είναι εκεί, εκείνη... 

Όταν πέρασε στο πανεπιστήμιο, της είπα ότι είμαι πολύ περήφανη για το κορίτσι μου. Της είπα ψέματα. Ήμουν αλλά όχι για το ότι πέρασε στο πανεπιστήμιο. Επειδή ανταμείφθηκαν οι κόποι της, επειδή απέδειξε για ακόμη μια φορά ότι έχει κότσια, επειδή αντέχει στα δύσκολα, επειδή είναι απόλυτη και πιστή στις αξίες της, επειδή δεν κάνει εκπτώσεις όταν δεν υπάρχει λόγος, επειδή είναι αυστηρή ακόμα και μαζί μου (ναι, με έχει σώσει αυτό), επειδή είναι αυτή και καμία άλλη. 

Σήμερα είναι κοτζάμ δεσποινίδα και δεν μοιάζει σε τίποτα με την "μούτσου-μούτσου" μου με το πουά καπελάκι. 

Για όλους τους υπόλοιπους. Για μένα θα είναι πάντα το "εισάκουσμα" της προσευχής μου στον Θεούλη όταν ήμουν στα νήπια, για μένα θα είναι πάντα αδερφή, φίλη, Η ΖΩΗ ΜΟΥ. 

Να σε χαιρόμαστε!!! Χρόνια σου Πολλά!!!!!!!!

Με αγάπη, Βίλυ

Επειδή δίπλα μας μπορεί και να έχουμε ανθρώπους που δεν ξέρουμε τι νιώθουν για εμάς...

Από το βιβλίο Αγάπης Γράμματα των Εκδόσεων Ελληνικά Γράμματα.

Χρόνια Πολλά και Ευτυχισμένα,

Το λεωφορείο σταματάει, ο οδηγός σού χαμογελάει, τα παράθυρα λάμπουν κι έχεις άφθονα ψιλά. Στ' αριστερά, στη σειρά με τα μονά καθίσματα, το τελευταίο, το αγαπημένο σου, είναι άδειο, σαν να γράφει το όνομά σου. Το λεωφορείο ξεκινάει, τα φανάρια γίνονται πράσινα καθώς πλησιάζει, και ο τύπος που τρώει ηλιόσπορους μαζεύει τα φλούδια σε μια καφέ χαρτοσακούλα.
Ο ηλικιωμένος ελεγχτής δεν ζητάει να δει το εισιτήριό σου, ανασηκώνει απλώς ελαφρά το καπέλο του και με πολύ ευχάριστη φωνή σου εύχεται καλή μέρα.
Και θα είναι καλή η μέρα. Επειδή είναι τα γενέθλιά σου. Είσαι κεφάτη, είσαι όμορφη και έχεις όλη τη ζωή μπροστά σου. Τέσσερις στάσεις ακόμη και θα χτυπήσεις το κουδούνι, και ο οδηγός θα σταματήσει μόνο για σένα.
Θα κατέβεις από το λεωφορείο, κανείς δεν θα σε σπρώξει και η πόρτα δεν θα κλείσει ώσπου να απομακρυνθείς. Και το λεωφορείο θα φύγει, οι επιβάτες θα χαίρονται για σένα και ο τύπος με τους ηλιόσπορους θα συνεχίσει να σου κουνάει το χέρι σε αποχαιρετισμό, έτσι, δίχως λόγο, ώσπου να τον χάσεις από τα μάτια σου.
Ποιος χρειάζεται να υπάρχει λόγος; Είναι γενέθλια και στα γενέθλια συμβαίνουν ωραία πράγματα. Το κουτάβι θα τρέξει προς το μέρος σου και, άμα το αγγίξεις, θα κουνήσει την ουρά του. Όταν η μέρα είναι ξεχωριστή, ακόμα και τα σκυλιά το καταλαβαίνουν.
Στο διαμέρισμά σου, κόσμος θα περιμένει στο σκοτάδι, πίσω από τα όμορφα έπιπλα που διαλέξατε οι δυο σας. Μόλις ανοίξεις την πόρτα, θα πεταχτούν ξαφνικά για να σου κάνουν έκπληξη. Ακριβώς με τον τρόπο που αρμόζει σε πάρτυ έκπληξη.
Θα είναι όλοι εκεί, όλοι οι άνθρωποι που αγαπάς. Οι πολύ κοντινοί σου και οι πιο σημαντικοί για σένα. Και θα έχουν φέρει τα δώρα που αγόρασαν ή που ονειρεύτηκαν οι ίδιοι. Δώρα εμπνευσμένα αλλά και χρήσιμα.

Οι αστείοι θα διασκεδάσουν. Οι έξυπνοι θα μάθουν, ακόμη και οι μελαγχολικοί θα γελάσουν ανυπόκριτα. Το γεύμα θα είναι καταπληκτικό, έπειτα θα σερβίρουν φράουλες, και στο τέλος μιλσέικ με γεύση βανίλια από το καλύτερο ζαχαροπλαστείο της πόλης. [...]
Στο τέλος θα φύγουν, κι εκείνοι που θέλεις να σε φιλήσουν θα σε φιλήσουν, κι εκείνοι που δεν θέλεις θα σου σφίξουν απλώς το χέρι. Και ο μοναδικός που θα μείνει εκεί θα είναι ο άντρας που ζεις μαζί του, πιο ευγενικός και πιο γλυκός από κάθε άλλη φορά.
Αν θέλεις, θα κάνετε έρωτα, διαφορετικά θα σου κάνει μασάζ με λάδι, αγορασμένο ειδικά από ένα παλιό μαγαζί βεδουίνων. Δεν έχεις παρά να το ζητήσεις, κι εκείνος θα χαμηλώσει τη λάμπα αλογόνου και θα καθίσετε αγκαλιασμένοι, περιμένοντας την αυγή.
Κι αυτή τη μαγική νύχτα, θα είμαι κι εγώ εκεί, θα πίνω το μιλσέικ μου με γεύση βανίλιας και θα χαμογελάω αληθινά. Και αν θέλεις, πριν φύγω, θα σε φιλήσω. Και αν δεν θέλεις, θα σου σφίξω απλώς το χέρι. 

ΕΤΓΚΑΡ ΚΕΡΕΤ

Ο ΕΤΓΚΑΡ ΚΕΡΕΤ γεννήθηκε στο Τελ Αβίβ το 1967 και είναι από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της λογοτεχνίας και του κινηματογράου του Ισραήλ.

Υ.Γ. Αφιερωμένο με αγάπη στον καλύτερό μου φίλο, Δημήτρη Γράβαλο, ο οποίος έχει σήμερα τα γενέθλιά του. Να σε χαιρόμαστε!!!