Τικ-τακ...και πάμε!

Γράφει η Δανάη Οφάκογλου

      Και ξυπνάς ενα πρωί -μπορεί και με λιακάδα-, κοιτάς γύρω σου και αναρωτιέσαι αν η απόφαση ήταν δική σου ή αν κάποιος άλλος σε έβαλε να πρωταγωνιστήσεις στο έργο της ζωής σου χωρίς όμως να γνωρίζεις το σενάριο....Και λέω εγώ, μα γίνεται;; Κάτι έχεις κάνει λάθος φίλε ή φίλη!!

'Ολα είναι θέμα επιλογών τελικά...Τα υπόλοιπα είναι δικαιολογίες για να παραπλανήσεις το νού και να υποστηρίξεις τη “λάθος” επιλογή σου.. Για πόσο όμως; Και τελικά αξίζει να παραμυθιάζεσαι και να θυσιάζεις στιγμές και ίσως μια ολόκληρη ζωή γιατί απλά και μόνο ΠΡΕΠΕΙ...; Τικ-τακ ο χρόνος περνάει...Μπορείς να αλλάξεις την επιλογή σου, να επιστρέψεις σε εκείνη, την αρχική, την παλιά....Αυτήν που πάντα ήθελες να ακολουθήσεις αλλά η εποχή βλέπεις δεν σου το επιτρέπει!! Γιατί όλα πια πρέπει να γίνονται γρήγορα, εύκολα και όσο το δυνατόν πιο βολικά... “Που να τρέχουμε τώρα μωρέ”, “δε βαριέσαι” “βολέψου με αυτό”....και πάει λέγοντας!

Τικ-τακ...ο χρόνος περνάει... Εσύ, όμως, ακόμη μπορείς να παλέψεις για αυτό που πραγματικά θέλεις...Ό,τι κι αν είναι αυτό...Δουλειά, σύντροφος, σπουδές, ίσως κι ενα απλό αντικείμενο...
Μην ικανοποιείσαι με ό,τι απλά σε κάνει καλά... Ικανοποιήσου με αυτό που σε κάνει να νιώθεις πλήρης και γεμάτος ολοκήρωτικά, που θα σε πάει όχι ενα βήμα αλλά δυο βήματα παρακάτω!! Που δε θα χρειάζεται να ξυπνάς πια το πρωί και να αναρωτιέσαι για το τί έχει πάει λάθος...Απλά θα απολαμβάνεις την επιλογή σου....

Ακούγεται ιδανικό ε;; Εγώ, όμως, έτσι θέλω να βλέπω τα πράγματα....Ρομαντικά;; χμμ,δε ξέρω...Θετικά;; Σίγουρα ναι.. Γιατί στην εποχή του εφήμερου, του εύκολου και του "δε βαριέσαι", εγώ θα συνεχίσω να βλέπω το ποτήρι μισογεμάτο και τη ζωή μου δυο βήματα παρακάτω...

      Εσύ;;

Τικ-τακ...ο χρόνος περνάει...

      Όλα είναι στο χέρι σου!

 

"Το νόημα της ζωής"

Από το βιβλίο "Το νόημα της ζωής-Όπως το είδαν άνθρωποι διαπρεπείς και ενάρετοι" των Εκδόσεων Πατάκη.

• Κοίτα, δε θέλω να το παίξω φιλόσοφος, αλλά νομίζω ότι αφού είσαι ζωντανός πρέπει να κουνάς χέρια και πόδια, πρέπει να στριφογυρίζεις, γιατί η ζωή είναι το άκρο αντίθετο του θάνατου, και για αυτό πρέπει τουλάχιστον να σκέφτεσαι φωναχτά και πολύχρωμα, αλλιώς δεν είσαι ζωντανός.  Mel Brooks-Αμερικανός κωμικός και σκηνοθέτης.
• Πώς μετράς την επιτυχία; Γελώντας συχνά και πολύ, κερδίζοντας το σεβασμό έξυπνων ανθρώπων και την αγάπη των παιδιών, απολαμβάνοντας την εκτίμηση έντιμων επικριτών και υπομένοντας την προδοσία κακών φίλων, εκτιμώντας το κάλλος. Ralf Waldo Emerson-Αμερικανός φιλόσοφος.
• Προσπάθησε το ταξίδι από την κούνια ως τον τάφο να είναι ενδιαφέρον. Robert Duvall-Αμερικανός ηθοποιός και σκηνοθέτης.
• Η ζωή είναι σαν μια βόλτα με το τρενάκι του λούνα πάρκ. Δενόμαστε και κανένας δεν μας σταματάει. Όταν ο γιατρός σε χτυπάει στον ποπό, σου δίνει το εισιτήριο και ξεκινάς. Στα περάσματα από την παιδική ηλικία στην ενηλικίωση κι από εκεί στην ωριμότητα, μερικές φορές σηκώνεις τα χέρια σου και ουρλιάζεις, κι άλλες αρπάζεσαι γερά από την μπάρα μπροστά σου. Όμως η ουσία είναι η βόλτα. Το καλύτερο που έχεις να ελπίζεις στο τέλος της ζωής, είναι να σου έχει κοπεί η ανάσα και να έχεις ανακατεμένα τα μαλλιά και όχι το στομάχι σου. Jerry Seinfeld-Αμερικανός κωμικός.
• Η συνταγή μου για τη ζωη είναι απλή. Ξυπνάω το πρωί και κοιμάμαι το βράδυ. Στο ενδιάμεσο, περνάω όσο καλύτερα μπορώ. Cary Grant-Αμερικανός ηθοποιός.   
• Βλέπω τη ζωή σαν ένα χορό. Πρέπει ένας χορός να έχει νόημα; Χορεύεις επειδή το απολαμβάνεις. Jackie Mason-Αμερικανίδα κωμικός. 
• Η ζωή δεν αξίζει, αν δεν μπορείς να είσαι αδιάκριτος με τους στενούς σου φίλους. Isaiah Berlin, Άγγλος φιλόσοφος και ιστορικός. 
• Η ζωή είναι μια σειρά από συγκρούσεις με το μέλλον, δεν είναι το σύνολο αυτών που ως τώρα είμαστε, αλλά αυτό που λαχταράμε να γίνουμε. Jose Ortega y Gasset, Ισπανός φιλόσοφος.  
• Να είσαι ο εαυτός σου και να γίνεις αυτό για το οποίος είσαι ικανός, αυτός είναι ο μόνος σκοπός της ζωής. Robert Lewis Stevenson, Σκοτσέζος συγγραφέας. 
• Τώρα πια πιστεύω ότι ολόκληρος ο κόσμος είναι ένα αίνιγμα, ένα άκακο αίνιγμα που γίνεται τρομερό από τη δική μας παράλογη απόπειρα να το ερμηνεύσουμε σαν να έχει μια υποκείμενη αλήθεια. Umberto Eco-Ιταλός μυθιστοριογράφος.
• Αγνοώ τη σημασία του ρόλου μου στο θέατρο της ζωής, γιατί δε γνωρίζω τους ρόλους που παίζουν οι άλλοι. Rabindranath Tagore-Ινδός ποιητής και θεατρικός συγγραφέας.
• Ζωή είναι η τέχνη να καταλήγεις σε επαρκή συμπεράσματα από ανεπαρκή δεδομένα. Samuel Butler-Άγγλος σατιρικός συγγραφέας.
• Δεν όρισα τη ζωή μου. Δεν τη σχεδίασα. Ποτέ μου δεν πήρα αποφάσεις. Τα γεγονότα αποφάσιζαν για μένα. Έτσι είναι η ζωή. B.F. Skinner, Αμερικανός ψυχολόγος.  
•  Ήθελα μια τέλεια κατάληξη... Τώρα, με μεγάλο κόστος, έμαθα πώς σε κάποια ποιήματα οι στίχοι δεν ταιριάζουν, και πως κάποιες ιστορίες δεν έχουν ξεκάθαρη αρχή, μέση και τέλος. Ζωή είναι το άγνωστο, η ανάγκη για αλλαγή, είναι να αδράχνεις τη στιγμή και να την ξεζουμίζεις, δίχως να ξέρεις τη συνέχεια. Γλυκιά αβεβαιότητα. Gilda Radner-Αμερικανίδα κωμικός.
• Είμαι αυτό που είμαι. Το να ψάχνεις για "αιτίες" είναι εκτός θέματος. Joan Didion-Αμερικανίδα συγγραφέας.
• Η μεγαλύτερη παρηγοριά που αντλούμε από το εφήμερο όλων των πραγμάτων, είναι το δικαίωμα να λέμε σε κάθε δύσκολη στιγμή "κι αυτό θα περάσει". Nathaniel Hawthorne, Αμερικανός συγγραφέας.
• Ένα επικίνδυνο ρίσκο είναι η ζωή. Αν ήταν στοίχημα, δε θα το έβαζες. Tom Stoppard-Άγγλος θεατρικός συγγραφέας.
• Σταμάτα να ανησυχείς-κανένας δεν φεύγει από τον κόσμο ζωντανός. Clive James, Αυστραλός συγγραφέας και κριτικός.

"Ζω, περιμένοντας να ζήσω..."!

Πριν από πέντε περίπου χρόνια, γνώρισα τον τραγουδιστή Μιχάλη Εμιρλή, για τις ανάγκες μιας συνέντευξης στο περιοδικό όπου εργαζόμουν. Σήμερα, πέντε χρόνια μετά-μπορεί και παραπάνω τώρα που το καλοσκέφτομαι- στα χέρια μου έπεσε το cd που είχα πάρει ως λάφυρο από την συνάντησή μας. Ρίχνοντας μια κλεφτή ματιά στο πίσω μέρος του cd, λίγο πριν το βάλω στην τσάντα μου για να το ακούσω κατά τη διάρκεια του ταξιδιού μου προς την Χαλκιδική, εκεί που αναγράφονται οι τίτλοι των τραγουδιών, θυμήθηκα ποιο ήταν πάντα το αγαπημένο μου τραγούδι του. Μόνο που σήμερα, διαπίστωσα ότι αυτό το τραγούδι ήταν μάλλον προφητικό. Τι κι αν είναι αδιαμφισβήτητα ερωτικό; Αν καταφέρναμε να απομονώσουμε αυτήν του την ιδιότητα, θα καταλαβαίναμε ότι αυτό κάνουμε όλοι μας πια. Νέοι και μεγαλύτεροι. Ανήλικοι και ενήλικοι.

ΖΟΥΜΕ, ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ.

Η διαδρομή από τη Θεσσαλονίκη έως τον Πολύγυρο, όπου και βρίσκομαι τώρα, διαρκεί περίπου μια ώρα. (Εκτός αν πέσω στον γκαζιάρη οδηγό και φθάσω μεν νωρίτερα στον προορισμό μου, αλλά μείνω κανά μισάωρο στον σταθμό μέχρι να ηρεμήσει το στομάχι μου από τις στροφές). Το τραγούδι του Μιχάλη, λοιπόν, έπαιζε καθόλη τη διάρκεια. Είχα κολλήσει. "Περνάει αδιάφορα ο καιρός", "Με μνήμες ζω και αναμνήσεις, κρατώ κλειδωμένες ορμές και αισθήσεις", "ακόμα και η μοναξιά κουράστηκε να μου κρατάει συντροφιά", "κι αρκούμαι στο να προσδοκώ", "δεν ξέρω από πού να πιαστώ, να πιαστώ να σωθώ", "κλείνομαι μέσα μου να μην πληγωθώ", "ζω περιμένονται να ζήσω"...

Τι από όλα αυτά δεν κάνουμε σήμερα; Αφήνουμε τον καιρό να περνάει, μιας και δεν είναι εποχές για ανοίγματα, όνειρα και ελπίδες (όπως λένε όλοι αριστερά-δεξιά), ζούμε με αναμνήσεις (περασμένα μεγαλεία, διηγώντας τα να κλαις), νιώθουμε ένοχοι όταν έχουμε ορμές και αισθανόμαστε ακόμα με τις αισθήσεις μας, κλεινόμαστε στο καβούκι μας, αγκαλιά με την μοναξιά μας (η οποία σιγά σιγά θα απηυδύσει κι αυτή και θα μας αφήσει χρόνους) και αναρωτιόμαστε από πού μπορούμε να πιαστούμε για να σωθούμε. Έλα, όμως, που ο πνιγμένος από τα μαλλιά πιάνετε...

Τι γεύση μου άφησε τελικά το τραγούδι, μετά από τις τόσες φορές που το άκουσα; Τη γεύση της μελαγχολίας. Έχουμε πατήσει το Pause στη ζωή μας και πολύ φοβάμαι ότι όταν αποφασίσουμε να βάλουμε δειλά δειλά το δάχτυλό μας στο Play θα είναι αργά. Θα έχουν περάσει τα χρόνια και θα έχουμε χάσει ένα σημαντικό κομμάτι, το οποίο θα έχει φύγει ανεπιστρεπτί....

Αλλά και τι να κάνουμε; Πώς τους επιτρέψαμε, γαμώτο, να μην μας έχουν αφήσει κανένα περιθώριο επιλογής; Πώς να κάνεις οικογένεια στις μέρες μας, πώς να ρισκάρεις να κάνεις παιδιά; Πώς να κάνεις όνειρα; Πού να τα βασίσεις; Πώς, με ποιόν τρόπο, με ποιον; Γιατί άντε κι εσύ είσαι τρελός και αποφασίζεις να ριψοκινδυνέψεις. Είσαι διατεθιμένος να "τζογάρεις" και να ζήσεις, να μην περιμένεις άλλο, γιατί κανείς δεν μπορεί να σου εγγυηθεί πόσο θα κρατήσει αυτό το "άλλο". Με ποιον θα κάνεις οικογένεια, με ποιον μαζί θα ονειρευτείς, με ποια επιχειρήματα θα τον πείσεις;

Κλείνοντας, θα σας διηγηθώ μια σύντομη πραγματική ιστορία. Ήταν καλοκαίρι όταν με την κολλητή μου, την Μαρία, αποφασίσαμε να κάνουμε μπάνιο απόγευμα για να δούμε μέσα από τη θάλασσα το ηλιοβασίλεμα. Ούτε που καταλάβαμε πότε γύρισε ο καιρός και σήκωσε κύμα. Αλλά σε λίγο ο ήλιος θα έδυε, δεν θα παθαίναμε τίποτα. Κι όμως...Μέσα σε λίγα λεπτά η θάλασσα αγρίεψε τόσο που έπρεπε να βγούμε. Έλα που κάτω είχε πέτρες και εμάς μας είχε πιάσει σπαστικό γέλιο και δεν μπορούσαμε να στηριχθούμε πουθενά. Και όσο εμείς γελούσαμε, τα κύματα μας έριχναν προς τα βράχια, κάτι βράχια-ξυράφι στην Πελοπόννησο που δεν είναι έξυπνη ιδέα να παίζεις μαζί τους. Πάνω στον πανικό μου, λοιπόν, γυρνάω έντρομη στην Μαρία και απλώνοντας το χέρι μου, προς το μέρος της, της φωνάζω: "Πιάσε το χέρι ΣΟΥ"!!! (καθόλου έξυπνο λάθος, καθώς το σπαστικό γέλιο  πήρε τρομαχτικές διαστάσεις).

Μόνο έτσι, όμως, θα ξαναπατήσουμε κάποια στιγμή το play, φίλοι μου. Μόνο αν κάποια στιγμή βρούμε το κουράγιο να πιαστούμε από το "χέρι" μας, μόνο αν στηριχθούμε στις δικές μας δυνάμεις  θα κάνουμε το επόμενο βήμα και δεν θα ζούμε, περιμένοντας να ζήσουμε!

Με αγάπη, Βίλυ!

Υ.Γ.: Τον Μιχάλη θα ψάξω να τον βρω ξανά. Νομίζω πώς έχει να μοιραστεί πολλά μαζί μας...