Χορεύοντας με το τζίνι τη μελωδία του Ποτέ!

Γράφει η Δανάη Οφάκογλου

Σωστό ή Λάθος;....Κορώνα ή Γράμματα;; και πολλά άλλα τέτοιου τύπου ερωτήματα!

Τι το' θελα κι εγώ το ποτέ...κάποια μέρα θα κατέληγα στο ποτέ μη λες ποτέ, αργά ή γρήγορα!Και να σου τώρα να παίζω με τις σκέψεις ενα παιχνίδι πάρε-δώσε, ανελέητο, που δε ξέρω κι αν με οδηγεί κάπου....έτσι βρε αδερφέ για να ξέρω τι να κουβαλήσω μαζί μου, ποιό ύφος να φορέσω και ποια συναισθήματα να διαλέξω, για το μενού της ιστορίας...

Πλάθεις εικόνες, στιγμές..κάνεις σχέδια, θαρρείς και κάποιος σου υποσχέθηκε οτι το τζίνι θα εκπληρώσει τις ευχές σου...τωρα τρείς θα΄ναι οι ευχές, λιγες παραπάνω;; χμμ...απάντηση δεν έχω..ελπίζω όμως!! Μιας και μπήκα στο χορό ε ας χορέψω...

Avanti maestro

λες μέσα σου αλλά...........

Κι εκεί έρχεται η παύση..το κενό..το τίποτα!Η εξέλιξη ή δεν βιάζεται να έρθει ή κάποιος την σταμάτησε στο δρόμο και την απασχολεί έτσι απλά για να παίξει με τα δικά μου νεύρα..λες;;Κι αν ρωτήσω γιατί, είμαι σίγουρη πως απάντηση δε θα πάρω...κι αν πάρω, θα μ'αρέσει;;; Πολλά ζωτάω!Μείνε με τη απορία γλυκιά μου...ακούγεται μια φωνή.. Εσύ ήσουν αυτή που έλεγε “ποτέ”!

Τώρα κάθησε αναπαυτικά και περίμενε...περίμενε...περίμενε....

Για να σε δω τώρα..θα ξαναπείς ΠΟΤΕ;

Τικ-τακ...και πάμε!

Γράφει η Δανάη Οφάκογλου

      Και ξυπνάς ενα πρωί -μπορεί και με λιακάδα-, κοιτάς γύρω σου και αναρωτιέσαι αν η απόφαση ήταν δική σου ή αν κάποιος άλλος σε έβαλε να πρωταγωνιστήσεις στο έργο της ζωής σου χωρίς όμως να γνωρίζεις το σενάριο....Και λέω εγώ, μα γίνεται;; Κάτι έχεις κάνει λάθος φίλε ή φίλη!!

'Ολα είναι θέμα επιλογών τελικά...Τα υπόλοιπα είναι δικαιολογίες για να παραπλανήσεις το νού και να υποστηρίξεις τη “λάθος” επιλογή σου.. Για πόσο όμως; Και τελικά αξίζει να παραμυθιάζεσαι και να θυσιάζεις στιγμές και ίσως μια ολόκληρη ζωή γιατί απλά και μόνο ΠΡΕΠΕΙ...; Τικ-τακ ο χρόνος περνάει...Μπορείς να αλλάξεις την επιλογή σου, να επιστρέψεις σε εκείνη, την αρχική, την παλιά....Αυτήν που πάντα ήθελες να ακολουθήσεις αλλά η εποχή βλέπεις δεν σου το επιτρέπει!! Γιατί όλα πια πρέπει να γίνονται γρήγορα, εύκολα και όσο το δυνατόν πιο βολικά... “Που να τρέχουμε τώρα μωρέ”, “δε βαριέσαι” “βολέψου με αυτό”....και πάει λέγοντας!

Τικ-τακ...ο χρόνος περνάει... Εσύ, όμως, ακόμη μπορείς να παλέψεις για αυτό που πραγματικά θέλεις...Ό,τι κι αν είναι αυτό...Δουλειά, σύντροφος, σπουδές, ίσως κι ενα απλό αντικείμενο...
Μην ικανοποιείσαι με ό,τι απλά σε κάνει καλά... Ικανοποιήσου με αυτό που σε κάνει να νιώθεις πλήρης και γεμάτος ολοκήρωτικά, που θα σε πάει όχι ενα βήμα αλλά δυο βήματα παρακάτω!! Που δε θα χρειάζεται να ξυπνάς πια το πρωί και να αναρωτιέσαι για το τί έχει πάει λάθος...Απλά θα απολαμβάνεις την επιλογή σου....

Ακούγεται ιδανικό ε;; Εγώ, όμως, έτσι θέλω να βλέπω τα πράγματα....Ρομαντικά;; χμμ,δε ξέρω...Θετικά;; Σίγουρα ναι.. Γιατί στην εποχή του εφήμερου, του εύκολου και του "δε βαριέσαι", εγώ θα συνεχίσω να βλέπω το ποτήρι μισογεμάτο και τη ζωή μου δυο βήματα παρακάτω...

      Εσύ;;

Τικ-τακ...ο χρόνος περνάει...

      Όλα είναι στο χέρι σου!

 

Ξανα-Κάνοντας Ενεστώτα...τον Αόριστο!

Γράφει η Δανάη Οφάκογλου

Αφορμή του κειμένου που θα ακολουθήσει είναι το ταξίδι της επιστροφής μου απο το νησί της Αφροδίτης, την Κύπρο, πίσω στην Ελλάδα. Τα συναισθήματα είναι περίεργα, ποικίλα και αλλάζουν απο τη μια στιγμή στην άλλη. Δεν είναι και ό,τι πιο εύκολο να γυρνάς πίσω, έχοντας αφήσει πίσω σου ανθρώπους που μοιράστηκες στιγμές, συναισθήματα, χαμόγελα, γέλια, δύσκολες στιγμές και όλα όσα λέγονται "ζωή"!!

Είναι που βρίσκεσαι στο σημείο και αναρωτιέσαι "Τώρα τι γίνεται'';...Εκεί βρίσκομαι κι εγώ, αναγνώστη μου...Φαντάζομαι ότι ίσως κι εσύ να έχεις βρεθεί στη θέση μου ή να βρίσκεσαι αυτή τη στιγμή, όπως κι εγώ...Άρα το καλύτερο που έχω να κάνω τη δεδομένη στιγμή είναι να μοιραστώ μαζί σου τις σκέψεις μου και που ξέρεις, μπορεί να είναι τα δικά σου λόγια...

Είμαι η Δανάη και σου εύχομαι μια ευχάριστη ανάγνωση...!

 

Διασκορπισμένες σκέψεις, στιγμές, φιγούρες, λέξεις, κλεισμένες σαν τα αντικείμενα μέσα σε κούτες που γράφουν επάνω “Προς”... Τις κουβαλάς μαζί σου και προχωράς ξανά.

Μια στάση ήταν και τώρα πρέπει να διαλέξεις έναν καινούριο προορισμό που -ένας Θεός ξέρει- τι θα σου προσφέρει. Η αφετηρία μπορεί να είναι η ίδια και πάλι, αλλά εμείς διαλέγουμε πως θα παίξουμε τη νέα παρτίδα αυτή τη φορά. Βλέπετε του γυρισμού η ώρα, ίσως να είναι πιο δύσκολη ακόμη, κι από αυτή του αποχωρισμού. Είναι το σημείο που πρέπει να βάλεις ή μάλλον να (ξανά)βάλεις τα πράγματα στη θέση τους, να “βουλώσεις” τρύπες, να επαναφέρεις τον ενεστώτα σε αυτό που μέχρι πριν από 24 ώρες έβαζες τον αόριστο… Άουτς! Αυτό πόνεσε..

Το μυαλό κάνει πάρτι με τις αναμνήσεις, σα να γελάει βλέποντας σε να είσαι ένας μετέωρος άνθρωπος, σαστισμένος ακόμη από την απότομη αλλαγή. Είναι γνωστό πια πως το να θεωρείς κάτι δεδομένο στη ζωή, όχι απλά δεν ισχύει, αλλά είναι και μάταιο. Ένα “τσακ” είναι και τα δεδομένα χάνονται…Και πάλι απ' την αρχή... Ένα πράγμα, όμως, είναι σίγουρο... Πως η αφετηρία σου, το μέρος από το οποίο ξεκίνησες, δεν πρόκειται να σε προδώσει ποτέ. Θα στέκει εκεί που το άφησες και θα σε περιμένει… Είναι το σπίτι σου. Ο αέρας που φυσάει, η μαγική θέα της θάλασσας και της κορυφής του Ολύμπου, το μοναδικό ηλιοβασίλεμα, που ακόμη και η Σαντορίνη θα ζήλευε, όπου ο ουρανός γεμίζει χρώματα, ε αυτά λοιπόν δεν ανταλλάσσονται με τίποτα. Είναι αυτά τα στοιχεία που σου δίνουν το κίνητρο να βάλεις σε δεύτερη μοίρα τα συναισθήματα που νιώθεις για κάτι που τελείωσε, ίσως και χωρίς τη θέληση σου, και να εκτιμήσεις τα “δεδομένα” σου.

Αυτό λοιπόν λέω να κάνω κι εγώ, γιατί η “κλάψα” δεν μου ταιριάζει… Κλείνοντας, ένα πράγμα θα πω κι όχι στο δεύτερο ενικό πρόσωπο...

“Σπίτι μου σπιτάκι μου, τώρα και για πάντα”...Over!