Μην το κάνεις όπως ο Γιωργάκης!

Τα dont's της πολιτικής ζωής...

 Ακούγοντας για πρώτη φορά την παρακάτω είδηση, συνειρμικά σκέφτηκα ότι μας κάνει πλάκα ο Θεός. Ή αν όχι ο Θεός -άλλον καημό δεν είχε- το Χάρβαρντ. Δεν μπορεί να εξηγηθεί αλλιώς. Το δημοσίευμα στο Newsit. gr το αναφέρει ρητά:

"Μεγάλη ζήτηση καταγράφεται για τον Γιώργο Παπανδρέου προκειμένου να παρακολουθήσουν τα μαθήματα που κάνει ο πρώην πρωθυπουργός στο Ινστιτούτο Πολιτικής στο Χάρβαρντ. Το αποτέλεσμα είναι το πανεπιστήμιο να αναγκάζεται να βγάλει σε κλήρωση(!) τις τελευταίες θέσεις, καθώς σύμφωνα με ανακοίνωση του Ινστιτούτου Πολιτικής του πανεπιστημίου Χάρβαρντ, λόγω της «απίστευτα υψηλής ζήτησης» από τους φοιτητές για να συμμετάσχουν στη σειρά σεμιναρίων «(Re)designing Europe» του κ. Παπανδρέου, η συμμετοχή στις επόμενες συνεδρίες που θα ξεκινήσουν από τις 15 Οκτωβρίου θα γίνουν με κλήρωση και ουρά αναμονής. Να σημειωθεί ότι σύμφωνα με ανακοίνωση του πανεπιστημίου ο κ.Παπανδρέου θα μιλήσει στο John F. Kennedy, Jr. Forum μέσα στο εξάμηνο και η εκδήλωση θα είναι ανοικτή στο κοινό".

Κι έρχομαι, λοιπόν, εγώ να σας ρωτήσω τώρα. Τί ακριβώς θα μας διδάξει ο κ. Παπανδρέου στο πλαίσιο του μαθήματός του;

1000 και 1 τρόπους να γίνεις ο αποδιοπομπαίος τράγος ή μήπως 100 μαγικοί τρόποι να πιάσεις σκατά -συγχωρέστε με- και να τα κάνεις...σαλάτα;

Αν θεωρήσουμε ότι διδασκαλία είναι η μετάδοση της γνώσης από έναν δάσκαλο σε έναν μαθητή με σκοπό την αφομοίωση αυτής της γνώσης από τον μαθητή, με ποιο από όλα να πρωτοτρομάξω εγώ; Με το ότι θα θεωρηθεί δάσκαλος ο Γιωργάκης ή με το ότι θα είναι μαθητές νέα παιδιά που ψάχνουν απεγνωσμένα παραδείγματα προς μίμηση; Κι αν ο Γιωργάκης αποτελεί παράδειγμα, μήπως να συμφωνούσαμε μια ώρα αρχύτερα ότι είναι "παράδειγμα προς αποφυγή"; Ποια γνώση καλείται να μεταλαμπαδεύσει αυτός ο άνθρωπος; Ποια και σε ποιους, Παντοδύναμε Θεέ μου;

Τα μάθατε; Οι τελευταίες θέσεις για να παρακολουθήσουν οι φοιτητές την ομιλία του θα μπουν σε κλήρωση. 

Στην ίδια κλήρωση που μπήκαν οι ζωές μας, κ. Παπανδρεου;

Στην ίδια κλήρωση που μπήκαν τα όνειρά μας;

Αυτό να διδάξετε. Κι εσείς. Και οι προκάτοχοί σας. Και τα σημερινά καλόπαιδα που σας διαδέχτηκαν. Αυτό να διδάξετε. 

Κεφάλαιο 1: Πώς παίζετε στα ζάρια την καθημερινότητα ενός λαού. 

Κεφάλαιο 2: Πώς χάνετε στα χαρτιά τις ελπίδες της νέας γενιάς. 

Κεφάλαιο 3: Πώς τζογάρετε με τους κόπους και τις θυσίες μιας Ελλάδας. 

Μόνο που σας προτείνω να το κάνετε εκτός. Εκτός συνόρων. Εμείς πήραμε το μάθημά μας. (Αν το πήραμε...) Εμείς μείναμε μεταξεταστέοι για να μπορείτε εσείς να το παίζετε σήμερα καθηγητάδες ή πιο σωστά καθηγηταράδες. "Εμείς", βλέπετε, δεν ήμασταν στην εξεταστέα ύλη σας... Είχατε ανώτερες βλέψεις!

Με αγάπη, 

Βίλυ

 

Δεν ψάχνω για σωτήρες, Σαμαρά μου! Για άντρες με παντελόνια ψάχνω!

Αυτές οι εκλογές με σύγχισαν πιο πολύ από τις προηγούμενες, οφείλω να το παραδεχτώ. Αυτό, όμως, που με βγάζει έξω από τα ρούχα μου είναι...τα μεθεόρτια. Οι σημερινές δηλώσεις όλων αυτών που θα έπρεπε να κρύβονται στα σπίτια τους με κλειστά παράθυρα και τα παντζούρια μη σας πω...

Ο Σαμαράς θα επιδιώξει κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας, είπε πριν λίγο στον Παπούλια, ο Κουβέλης από την άλλη διευκρινίζει ότι δεν θεωρεί αυτονόητο ότι ο Αντώνης πρέπει να είναι και Πρωθυπουργός-πού νομίζεις ότι πας, βρε Καραμήτρο; (με λίγα λόγια)-, την ίδια ώρα που ο Σημίτης (καλώς το παιδί κι ας άργησε) απευθύνει έκκληση στα κόμματα που υποστήριξαν στις εκλογές την ευρωπαική προοπτική της χώρας να συνεργαστούν για τη ΣΩΤΗΡΙΑ της χώρας. 

Μα να έχουμε πήξει στους σωτήρες; Ποιος θα την πρωτοσώσει τη δόλια τη χώρα μου, αδέλφια;

Μα να μου είναι όλοι έτοιμοι να φορέσουν τη μάσκα του Ζορρό και να ξαμοληθούν στους δρόμους; Ψάχνετε ακόμα άλογο να καβαλήσετε; Καβαλήστε εμάς, βρε, μην χάνετε χρόνο...

Μα να μου έχουν ράψει όλοι συνολάκια αλά Σούπερμαν για να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους;

Δεν ψάχνω Σούπερμαν, φίλτατοι...

Ούτε ντεμέκ σωτήρες, σωτήρες γιαλαντζί...

Άνδρες με παντελόνια ψάχνω, πασά μου...Πού να ξέρουν να κρατάνε τον λόγο τους, που να έχουν μπέσα, που να μην λένε "έτσι" το Σάββατο (πριν τις εκλογές) και "γιουβέτσι" τη Δευτέρα μετά την ετυμηγορία του ελληνικού λαού, την οποία δεν θα μπω καν στον πειρασμό να την κρίνω...

Είναι από τις φορές που όπως έχω ξαναπεί ΟΥΤΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ τι συμβαίνει, ΟΥΤΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ ΑΥΤΟΥΣ που καταλαβαίνουν τι συμβαίνει. 

Ο Παπούλιας πάλι μίλησε και κουβέντα δεν σηκώνει: 

"Να πρυτανεύσει το εθνικό συμφέρον"!

 Χμ, και συνέχισε ο Πρόεδρος:

Η χώρα δε μπορεί να μείνει ούτε μια ώρα ακυβέρνητη.

Εντάξει, παραδεχτείτε το, να μην το κουράζουμε άλλο.

Δεν είμαστε στο ίδιο έργο θεατές, ε;
Εγώ βλέπω δράμα κι εσείς κοινωνική ταινία;
Εγώ βλέπω παιδιά να μοιράζονται το κολατσιό τους και να υποσιτίζονται κι εσείς βλέπετε σωτήρες και κουραφέξαλα;
Εγώ βλέπω φωτιές, στάχτη και αποκαϊδια κι εσείς νίκες και διερευνητικές εντολές;
Εγώ κοιμάμαι (για να μην σκέφτομαι), κι εσείς ονειρεύεστε να σταματήσω να σκέφτομαι μια και καλή;

Ναι, να πρυτανεύσει το εθνικό συμφέρον. Αλλά όχι με το δικό μου αίμα στα βρώμικα χέρια σας.
Συνένοχο στον φόνο δεν θα με έχετε...!!!

Με αγάπη,
Βίλυ

Συγνώμη, κύριε, ποιος είστε;

Δεν είμαι πολιτικοποιημένη. Και πρέπει να παραδεχτώ ότι δεν ήταν συνειδητή επιλογή μου. Ήταν μάλλον άγνοια, ήταν προφανώς έλλειψη ενδιαφέροντος, ήταν σίγουρα προσωπικό μου λάθος. Καμία δικαιολογία δεν θα επικαλεστώ. Δεν φταίει το σαθρό σύστημα που ποτέ δεν ασχολήθηκα με την πολιτική. Δεν φταίνε τα Μ.Μ.Ε. που δεν προβληματίστηκα περαιτέρω με όσα «εγκληματικά» συνέβαιναν στη Βουλή των Ελλήνων τόσα χρόνια, επειδή μου έδιναν έτοιμη τροφή κι εγώ αδιαμαρτύρητα την έτρωγα, δεν φταίει κανείς άλλος. Φταίω εγώ. Φταίω εγώ που νόμιζα ότι αν ασχοληθώ με αυτό το θέμα θα γίνω σαν κάτι συμμαθητές μου που κυκλοφορούσαν με τον Τσε Γκεβάρα αγκαζέ, φταίω εγώ που νόμιζα ότι πρέπει να αφήσω τους πιο ειδικούς να ασχοληθούν με αυτό τον τομέα, μιας και εγώ ποτέ δεν ήμουν καλή στο μάθημα της Ιστορίας ούτε το είχα εύκολο να συνδέω γεγονότα και συμβάντα και να προφητεύω το μέλλον σύμφωνα με αυτά. (Δεν σας κρύβω, όμως, ότι απολάμβανα κατά περιόδους πολιτικοποιημένες συζητήσεις, στις οποίες έπαιρνα μέρος συχνά-πυκνά για να πάω κόντρα σε έναν κολλητό μου φίλο που επέμενε ότι αν συνεχίσουμε έτσι, μας περιμένει πείνα. Μωρέ λες να είχε δίκιο ο Ζήσης;)

Μεγαλώνοντας, αναγκάστηκα να συναναστραφώ προσωπικά με κάποιους πολιτικούς και βουλευτές, με άρχοντες της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, με τα τσιράκια τους, με τις γραμματείς και τους φαρισαίους τους. Είτε επειδή τους πήρα κάποια συνέντευξη όσο δούλευα στο περιοδικό «Επιλογές» της εφημερίδας «Μακεδονία», είτε επειδή χρειάστηκε να τους στείλω κάποια επιστολή, ούσα γραμματέας σε ένα Πολιτιστικό Σωματείο. Το παραδέχομαι. Πάλι στον κόσμο μου. Επιφανειακή σκέψη, επιφανειακή όραση. Μπορεί και επιλεκτική, ακόμα χειρότερα. Δεν μπήκα στον κόπο να εμβαθύνω, να δω τι κρύβεται πίσω από τα σατέν ρούχα τους, πίσω από το colgate χαμόγελό τους, πίσω από το δρύινο γραφείο τους. Γιατί δεν μπήκα στον κόπο; Επειδή είμαι μάλλον τελικά εγωίστρια και προτιμώ να ασχολούμαι με τον μικρόκοσμό μου. Επειδή είχε πάντα τόσα προβλήματα αυτός ο μικρόκοσμος, που θεωρούσα ότι θα σπαταλήσω τζάμπα φαιά ουσία, αν ανακατευτώ και με τα «σκατά» του μικρόκοσμου των διπλανών μου. Επειδή εγώ δεν μπορούσα να αλλάξω τη δική μου ζωή, θα άλλαζα τη ζωή του κόσμου γύρω μου;

Μέχρι που εχθές ένιωσα ότι άνοιξαν τα μάτια μου. Εχθές, όχι νωρίτερα. Εχθές, όχι όταν με ενημέρωσαν για την εκβιαστική μείωση του μισθού μου. Εχθές, όχι όταν είδα στην τηλεόραση τους συνταξιούχους με μπαστούνια και αναπηρικά καροτσάκια να περιμένουν στην ουρά για ένα κιλό πατάτες Νευροκοπίου. Εχθές, όχι όταν είδα την απελπισία στα μάτια των φίλων μου που δεν μπορούν να βρουν δουλειά. Εχθές. Την ώρα που είχα αποφασίσει ότι πρέπει να χαλαρώσω, στριμωγμένη σε μια σφιχτή αγκαλιά, στον καναπέ. Οι ειδήσεις είχαν ως τίτλο: 230.000 ψήφισαν. Με 97,33% ο Ευάγγελος Βενιζέλος. Δεν ξέρω για πόση ώρα είχα γουρλωμένα τα μάτια. Δεν ξέρω τι νούμερο θα έδειχνε το πιεσόμετρο αν μετρούσα τους παλμούς μου. Δεν ξέρω τι θερμοκρασία θα είχα, αν έμπαινα στον πειρασμό να βάλω θερμόμετρο (βλ. το άρθρο μου «Φοβάμαι…άρα δεν υπάρχω). Ξέρω πώς δεν μπόρεσα να αντισταθώ. Ξέρω πώς δεν μπόρεσα να ακολουθήσω τη συμβουλή της γιαγιάς μου που πάντα μου έλεγε: «Ευχή θα δώσεις, ευχή θα πάρεις. Κατάρα θα δώσεις, κατάρα θα λάβεις». Συγνώμη, γιαγιά, αλλά δεν το χωράει ο νους μου. 230.000 άνθρωποι γύρω μας είναι διανοητικά ανάπηροι; 230.000 άνθρωποι δίπλα μου φορούν ακόμα τις παρωπίδες τους και ζουν εις βάρος μου; 230.000 άνθρωποι (ο Θεός να τους κάνει) δεν ντρέπονται να δείξουν τα μούτρα τους στην τηλεόραση; Συγνώμη, γιαγιά, εγώ σε ποιον να πιστέψω; Στον εαυτό μου θα πεις, το ξέρω εκ των προτέρων. Θα σε απογοητεύσω αλλά κι αυτοί που πήγαν χθες να ψηφίσουν τον «σωτήρα» μας κάποτε στον εαυτό τους αποφάσισαν να πιστέψουν και είδαμε το αποτέλεσμα.

Συγνώμη, κύριε ποιος είστε;

Ποιος είστε εσείς που ξυπνήσατε το πρωί της Κυριακής, φορέσατε το κοστουμάκι σας και πήγατε στο πλησιέστερο εκλογικό κέντρο να ψηφίσετε;

Συγνώμη, κύριε, ποιος είστε εσείς που δεν έχετε στην οικογένειά σας κάποιον άνεργο, κάποιον συνταξιούχο, κάποιον άρρωστο;

Συγνώμη, κύριε, ποιος είστε εσείς που δεν είδατε στην τηλεόραση τα πλάνα εξαθλίωσης, τα πλάνα των αστέγων, τα πλάνα των αναξιοπαθούντων, τα πλάνα του…αύριο σας (επειδή προφανώς και ζείτε σε άλλο σήμερα);

Συγνώμη, κύριε, πώς ΤΟΛΜΑΤΕ;

Με αγάπη, Βίλυ