Δεν ψάχνω για σωτήρες, Σαμαρά μου! Για άντρες με παντελόνια ψάχνω!

Αυτές οι εκλογές με σύγχισαν πιο πολύ από τις προηγούμενες, οφείλω να το παραδεχτώ. Αυτό, όμως, που με βγάζει έξω από τα ρούχα μου είναι...τα μεθεόρτια. Οι σημερινές δηλώσεις όλων αυτών που θα έπρεπε να κρύβονται στα σπίτια τους με κλειστά παράθυρα και τα παντζούρια μη σας πω...

Ο Σαμαράς θα επιδιώξει κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας, είπε πριν λίγο στον Παπούλια, ο Κουβέλης από την άλλη διευκρινίζει ότι δεν θεωρεί αυτονόητο ότι ο Αντώνης πρέπει να είναι και Πρωθυπουργός-πού νομίζεις ότι πας, βρε Καραμήτρο; (με λίγα λόγια)-, την ίδια ώρα που ο Σημίτης (καλώς το παιδί κι ας άργησε) απευθύνει έκκληση στα κόμματα που υποστήριξαν στις εκλογές την ευρωπαική προοπτική της χώρας να συνεργαστούν για τη ΣΩΤΗΡΙΑ της χώρας. 

Μα να έχουμε πήξει στους σωτήρες; Ποιος θα την πρωτοσώσει τη δόλια τη χώρα μου, αδέλφια;

Μα να μου είναι όλοι έτοιμοι να φορέσουν τη μάσκα του Ζορρό και να ξαμοληθούν στους δρόμους; Ψάχνετε ακόμα άλογο να καβαλήσετε; Καβαλήστε εμάς, βρε, μην χάνετε χρόνο...

Μα να μου έχουν ράψει όλοι συνολάκια αλά Σούπερμαν για να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους;

Δεν ψάχνω Σούπερμαν, φίλτατοι...

Ούτε ντεμέκ σωτήρες, σωτήρες γιαλαντζί...

Άνδρες με παντελόνια ψάχνω, πασά μου...Πού να ξέρουν να κρατάνε τον λόγο τους, που να έχουν μπέσα, που να μην λένε "έτσι" το Σάββατο (πριν τις εκλογές) και "γιουβέτσι" τη Δευτέρα μετά την ετυμηγορία του ελληνικού λαού, την οποία δεν θα μπω καν στον πειρασμό να την κρίνω...

Είναι από τις φορές που όπως έχω ξαναπεί ΟΥΤΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ τι συμβαίνει, ΟΥΤΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ ΑΥΤΟΥΣ που καταλαβαίνουν τι συμβαίνει. 

Ο Παπούλιας πάλι μίλησε και κουβέντα δεν σηκώνει: 

"Να πρυτανεύσει το εθνικό συμφέρον"!

 Χμ, και συνέχισε ο Πρόεδρος:

Η χώρα δε μπορεί να μείνει ούτε μια ώρα ακυβέρνητη.

Εντάξει, παραδεχτείτε το, να μην το κουράζουμε άλλο.

Δεν είμαστε στο ίδιο έργο θεατές, ε;
Εγώ βλέπω δράμα κι εσείς κοινωνική ταινία;
Εγώ βλέπω παιδιά να μοιράζονται το κολατσιό τους και να υποσιτίζονται κι εσείς βλέπετε σωτήρες και κουραφέξαλα;
Εγώ βλέπω φωτιές, στάχτη και αποκαϊδια κι εσείς νίκες και διερευνητικές εντολές;
Εγώ κοιμάμαι (για να μην σκέφτομαι), κι εσείς ονειρεύεστε να σταματήσω να σκέφτομαι μια και καλή;

Ναι, να πρυτανεύσει το εθνικό συμφέρον. Αλλά όχι με το δικό μου αίμα στα βρώμικα χέρια σας.
Συνένοχο στον φόνο δεν θα με έχετε...!!!

Με αγάπη,
Βίλυ

Εφορευτική επιτροπή; Πλάκα μου κάνεις!

"Το 40% πλησιάζει το ποσοστό της αποχής στις βουλευτικές εκλογές, σύμφωνα με τα μέχρι τώρα καταμετρημένα στοιχεία του υπουργείου Εσωτερικών", λένε τα Μ.Μ.Ε. από το πρωί. Οφείλω να ομολογήσω ότι κάπου εκεί ανάμεσα, μέσα σε αυτό το ποσοστό, θα βρισκόμουν κι εγώ αν δεν μου τριβέλιζαν το μυαλό, μήνες τώρα, συγγενείς και φίλοι.

 "Η αποχή από την εκλογική διαδικασία δεν αποτελεί τιμωρία του πολιτικού συστήματος αλλά υπεκφυγή από την ανάληψη προσωπικών ευθυνών", έλεγαν όλοι, άλλοι με πιο χαλαρό τόνο, άλλοι πιο επιτακτικά. Ε, μετά βρήκα και ποιον θέλω να στηρίξω και ξέχασα τα περί αποχής μια και καλή. 

Ώσπου ο Θεός αποφάσισε να μου κάνει πλάκα-για ακόμα μια φορά- ή στην χειρότερη να με τιμωρήσει που έστω και στιγμιαία (πόσο μάλλον που δεν ήταν στιγμιαία) σκέφτηκα πολύ σοβαρά να μείνω στην Χαλκιδικούλα μου και να....απέχω με τη δικαιολογία της "διαμαρτυρίας". 

 Τώρα που το σκέφτομαι οι οιωνοί είχαν εμφανιστεί από την ώρα που ταξίδευα την Παρασκευή προς Χαλκιδική. Ανυποψίαστη εγώ, όμως, αρνούμουν να δω τα σημάδια της μοίρας. Ανεβαίνω στο λεωφορείο, βάζω τα ακουστικά στα αυτάκια μου, βάζω και την τσάντα μου στο διπλανό μου κάθισμα και τσουπππππππ εμφανίζονται δύο χέρια, την αρπάζουν και μου την ξαναδίνουν στην αγκαλιά μου. 

-Σας πειράζει να κάτσω δίπλα σας;

Με πείραζε, προφανώς, αλλά και τι να πω; Ανασκουμπώθηκα στη θεσούλα μου και ευγενικά του γύρισα-σχεδόν-την πλάτη να κοιμηθώ, να ακούσω μουσική, να κάνω ό,τι θέλω βρε παιδί μου, λογαριασμό θα σου δώσω;

Ο συνταξιδιώτης μου, όμως, είχε άλλα πλάνα. Προφανώς, στην εκατοστή πρώτη φορά που με σκούντηξε για να με ρωτήσει τάχα μου κάτι, τον κοίταξα αυστηρά αλλά διόλου δεν πτοήθηκε. Σιγά σιγά, με τον δικό του ρυθμό, αβίαστα, χωρίς άγχος και στρες, μου το ξεφούρνισε: "Κατεβαίνω με τον Λεβέντη, Ένωση Κεντρώων, στη Χαλκιδική. Εδώ ψηφίζετε"; Απάντησα μονολεκτικά "ΟΧΙ", ξαναφόρεσα τα ακουστικά μου και εκείνος, αποκτώντας άνεση μετά από τέτοιο κολλητιλίκι που είχαμε αναπτύξει μία ώρα τώρα, μου έπιασε τα χέρια και απομάκρυνε τα ακουστικά από τα αυτιά μου. Ο χρόνος σταμάτησε εκεί. Για εμένα, γιατί αυτός συνέχισε να επιχειρηματολογεί, προσπαθώντας να με πείσει να πείσω με τη σειρά μου εκείνον που ψηφίζει Χαλκιδική και πήγαινα να συναντήσω. Πού να ξερε ο άμοιρος....Για μένα ο χρόνος σταμάτησε εκεί, γιατί αν άπλωνα κι εγώ το χέρι μου, δεν θα προλάβαινε να κάνει τον προεκλογικό του αγώνα. Εκτός αν το νοσοκομείο Πολυγύρου τον βόλευε για πολιτικό γραφείο...

Το Σαββατοκύρικό μου, ούτε άρχισε ομαλά, όπως όλοι καταλάβαμε, ούτε εξελίχθηκε ομαλά, καθώς μας επισκέφθηκαν γρίπες κτλ κτλ. Ας αναφερθώ τώρα και στο πώς έκλεισε: Το κερασάκι στην τούρτα, αγαπητοί μου φίλοι, ήταν η χθεσινή μου προσπάθεια-απέλπιδα-να κάνω το χρέος μου, σύμφωνα με συγγενείς και φίλους. 

Φθάνω στη Θεσσαλονίκη, λοιπόν, μετά από ένα κουραστικό ταξίδι, πάω σπίτι, παίρνω τη μαμά μου και την αδερφή μου και βουρ για το εκλογικό τμήμα σε ένα σχολείο κοντά στη Δελφών. Μπαίνω μέσα κουνιστή κουνιστή, δίνω την ταυτότητά μου, παίρνω τον φάκελό μου, τα ψηφοδελτιάκια μου, ψηφίζω και πάω να πάρω πίσω την ταυτότητά μου και να χωθώ στο κρεβατάκι μου για τη μεσημεριανή μου σιέστα. 

-"Εσείς είστε η Βασιλική Αργυρούδη"; μου λέει όλο χαμόγελο η δικαστική αντιπρόσωπος. 

Το "Βασιλική" ως όνομα το σιχαίνομαι, οπότε λέω να κάνω χιούμορ (τρομάρα μου) και απαντάω όλο χαμόγελο: "Για τους φίλους Βίλυ". 

-Βίλυ, λοιπόν. Θα έχουμε χρόνο να γίνουμε φίλες. Πρέπει να μείνετε, είστε εφορευτική επιτροπή. 

Μέχρι να το "χωνέψω" η αδερφή μου και η μαμά μου είχαν φύγει με ελαφρά πηδηματάκια και εγώ ετοίμαζα πακετάκια ψηφοδελτίων. Και μάλιστα, έκανα το "κυκλικό σύστημα" για να είμαι....σωστή! Μια το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ πρώτο, μια της ΝΔ, μια του ΚΚΕ, μια του ΣΥΡΙΖΑ και πάει λέγοντας. Ώσπου με πλησιάζει μια κομματική αντιπρόσωπος από την ΝΔ και με υφάκι μου λέει περιχαρής:

-Άκου να σου πω, κοπελιά, της ΝΔ θα βάζεις πρώτο!

Έλα μου; 

Κοπελιά; Ποια κοπελιά; Σε ποια μιλούσε η μανδάμ και τι ακριβώς έλεγε;

Σε μια προσπάθεια να είμαι ευγενική-και να μην πληρώσει αυτή όλα τα σπασμένα του ΣΚ-της εξήγησα με χαμηλό τόνο φωνής και μελιστάλαχτο ύφος ότι αυτό είναι μεροληπτικό και συνέχιζα να κάνω τη δουλίτσα μου. Μέχρι που έκανε το μεγάλο λάθος. Μέχρι που κατάλαβα ότι δεν είχε καταλάβει με ποια είχε να κάνει. Μέχρι που την έπιασα να παίρνει τις στοίβες μου και να αλλάζει τη σειρά των ψηφοδελτίων, βάζοντας πρώτα εκείνο της ΝΔ. 

Τη συνέχεια μπορείτε να τη φανταστείτε μόνοι σας, αν με ξέρετε έστω και λίγο. 

Τη συνέχεια δεν την φαντάζεστε καν, αν δεν είχατε ποτέ την τύχη να με απολαύσετε εν ώρα δράσης!!!

Εμένα μου μπήκε καλά η νέα κυβέρνηση (ο Θεός να την κάνει). 

Εσάς; 

Γιατι έχω ένα προαίσθημα ότι κάπως έτσι θα μου βγει κιόλας....;;;;

Με αγάπη, Βίλυ

Έτσι όπως τον ξέρω εγώ...

Αν ήμουν ερωτευμένη με τον Λευτέρη, θα ήμουν ¨μετρημένη¨ στα λόγια μου, φοβούμενη μήπως σας μιλάει η καρδιά και όχι το μυαλό. Αν ήμουν κολλητή με τον Λευτέρη, θα ήμουν πιο¨μαζεμένη¨, φοβούμενη ότι θα υποστηρίξετε πώς ¨αν δεν παινέψεις το σπίτι σου, θα πέσει να σε πλακώσει¨. Αν με πλήρωνε πάλι για να γράψω αυτά που γράφω, θα προσπαθούσα να αρκεστώ στα προφανή και να χτίσω τον ανδριάντα του, περιοριζόμενη στα χειροπιαστά του επιτεύγματα μέχρι και σήμερα.

Επειδή, όμως, δεν συμβαίνει τίποτα από τα παραπάνω, μάρτυς μου ο Θεός!!!!, θα σας τα πω όπως μου έρχονται, χωρίς σάλτσες μεν, με στόμφο δε (στόμφος=σύμφωνα με το λεξικό, επιτηδευμένος τρόπος στην εκφορά του λόγου, που με τις δραματικές αυξομειώσεις της φωνής δίνει έναν τόνο σπουδαιότητας, μεγαλοπρέπειας ή και αλαζονείας). Ναι με στόμφο, γιατί πολύ φοβάμαι ότι τέτοια θέλει ο κόσμος πια και ο Λευτέρης μόνο τέτοια μέσα δεν ξέρει να χρησιμοποιεί. 

Πριν από καμία βδομάδα, αφού πρώτα είχα αναρτήσει μια συνέντευξή του στο μπλογκ μου 

(http://moirasou.blogspot.com/2012/04/blog-post_5989.html), τον συνάντησα σε μια καφετέρια στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, όπου και η ΔΡΑΣΗ είχε μια μάζωξη. Δεν είχα ξαναπάει ποτέ στη ζωή μου σε ανάλογο κάλεσμα και δεν σας κρύβω ότι ήμουν επιφυλακτική. Κι αν αρχίσουν να μιλάνε και να λένε τα δικά τους και βαρεθώ... κι αν δω έναν εντελώς διαφορετικό Λευτέρη και ξενερώσω... κι αν μου αρχίσει από το πουθενά τα κομματικά και τα ο Μάνος το ένα...ο Μάνος το άλλο...και δεν ξέρω από πού να φύγω; Θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό, είπα, θυμούμενη τον αγαπημένο μου στίχο από το τραγούδι ¨Αύγουστος¨του Παπάζογλου και για καλό όλων μας, μόνο σε κακό δεν μου βγήκε...

Ο Λευτέρης ακουμπούσε με την πλάτη σε ένα δέντρο, δίπλα του ένα παλικάρι με ποδήλατο και παραδίπλα μια γοητευτική κυρία. Αυτός είναι ο Λευτέρης. Και αυτός ήταν και εκείνο το βράδυ. Μπορεί να φορούσε ένα μαύρο σακάκι, κι εγώ να τον προτιμάω με αθλητικά, αλλά εξακολουθούσε να είναι περιστοιχισμένος από τις μεγάλες του αγάπες: το ποδήλατο και τις γυναίκες. Τον πλησίασα και ανακουφισμένη διαπίστωσα ότι τίποτα δεν είχε αλλάξει. Είχα διάθεση να τον τσιγκλίσω και αυτό έκανα. Πράος και υποψιασμένος μου έκανε τη χάρη να παίξει το παιχνίδι μου. Ετοιμόλογος, είχε για όλα μια απάντηση. Ήταν παθιασμένος με τη ΔΡΑΣΗ, αλλά χωρίς παρωπίδες. Μου απαντούσε με λογικά επιχειρήματα και όχι με συναισθηματικά κλισέ. Ήθελε να με πείσει με τα λεγόμενά του, χωρίς να με κάνει να νιώθω εγκλωβισμένη στα πιστεύω του. Εκείνο το βράδυ δεν χωριστήκαμε ¨μονιασμένοι¨. Εγώ επέμενα ότι έπρεπε να τα παίξει όλα για όλα, να χρησιμοποιήσει όλους τους άσσους του, να θυμίσει στους Θεσσαλονικείς τί έκανε για αυτούς όλα αυτά τα χρόνια σε μια προσπάθεια να τους ¨αναγκάσει¨ να τον ψηφίσουν, κι εκείνος από την πλευρά του με εκνεύριζε λέγοντας ότι δεν το θεωρεί σωστό να...χρησιμοποιήσει αυτά τα μέσα για τον πολιτικό του αγώνα. Ή εγώ ήμουν επιφανειακή ή εκείνος ουτοπιστής, πιστεύοντας ότι στην πολιτική μπορεί κανείς να ¨αγιάσει¨με τον σταυρό στο χέρι. 

Μέσα από αυτήν μου την ανάρτηση, θέλω να του ευχηθώ με τον δικό μου τρόπο ¨Καλή Επιτυχία¨. Θα τον ψήφιζα ούτως ή άλλως, για τους δικούς μου λόγους, αλλά εκείνο το βράδυ, με θέα την παραλία στη Θεσσαλονίκη, με έπεισε για τα καλά. Όχι απαραίτητα μόνο με αυτά που μου είπε, αλλά και με εκείνα που δεν είπε και δεν έκανε. Σιχαίνομαι τις υποσχέσεις, τις δηθενιές, τα μεγάλα λόγια και τις φαμφαρολογίες. Και ο Λευτέρης δεν έπεσε σε κανένα ανάλογο ατόπημα, αν και του την είχα στημένη στη γωνία. 

Εχθές, μπαίνοντας στο site της ΔΡΑΣΗΣ, διάβασα το βιογραφικό του καθώς επίσης και ένα κείμενο που λέει με λίγα λόγια ποιος είναι http://www.drassi.gr/index.php?id=2150&yp_id=41 , ένα κείμενο που θα βοηθήσει λίγο εσάς που δεν τον ξέρετε να τον μάθετε. Εγώ που τον ξέρω λίγο και οι φίλοι του που τον ξέρουν πιο πολύ, νομίζω ότι καλυπτόμαστε πλήρως με την τελευταία φράση του βιογραφικού του.

Ζει μεταξύ Αθήνας και Θεσσαλονίκης προσπαθώντας να βρει με τι θα ασχοληθεί στο μέλλον.

Αυτός είναι ο Λευτέρης. 

Λευθέρης Πλακίδας: "...για να γίνουν τα όνειρα μας πραγματικότητα κάποιοι πρέπει να παλέψουν. Ή έστω να ποδηλατήσουν".

Με τον Λευθέρη, πάντα έριχνα άδεια, μήπως και πιάσω γεμάτα. Ειδικά σε περιόδους εκλογών που γνώριζα ότι τον "φλερτάρουν" έντονα. Δεν τσιμπούσε, δεν μου έκανε τη χάρη. Και όταν τον πίεζα λίγο παραπάνω- για να με ξεφορτωθεί προφανώς-μου πετούσε ένα "όχι, δεν υπέκυψα" (γελώντας) και αλλάζαμε θέμα. Αυτήν την φορά, δεν έριξα άδεια. "Χαμένος κόπος", σκέφτηκα. Και την πάτησα...

"Στο δίλημμα μόνος ή Μάνος, επέλεξα Μάνος. Στις εκλογές θα είμαι υποψήφιος στην Α΄ Θεσσαλονίκης με τη ΔΡΑΣΗ", γράφει μεταξύ άλλων στο προφίλ του στο facebook σήμερα. 

Την γνώμη μου για τους "πολιτικάντηδες" την διαβάσατε κάποιοι από εσάς στο blog μου http://moirasou.blogspot.com/2012/03/blog-post_19.html. Ο Λευθέρης είναι αλλιώς, όμως. Ο Λευθέρης βοηθούσε τους πάντες, πάντα. Πάμε στοίχημα ότι το ίδιο θα συνεχίσει να κάνει;

 

 

1)Ο Πρόεδρος της ΔΡΑΣΗΣ, κ. Στέφανος Μάνος, αναφέρει στο κείμενό του στο protagon.gr: «Δείξτε εμπιστοσύνη στις δυνατότητες σας, δώστε ψήφο εμπιστοσύνης στον εαυτό σας. Κάντε το σωστό. Ψηφίστε σοβαρά». Πώς το εισπράττεις;

Στις εκλογές δεν έχει νόημα να ψηφίσεις κόμμα διαμαρτυρίας και να εκτονώσεις την οργή σου με αυτόν τον τρόπο. Έτσι θα συνεχίσουμε να ζούμε στην υφιστάμενη κατάσταση. Δηλαδή να μη γίνεται τίποτα σωστά, να μην υπάρχει αξιολόγηση και αξιοκρατία, αλλά να βασιλεύει η ανομία και η ατιμωρησία. Πρέπει να ψηφίσει ο κόσμος ένα κόμμα που θα έχει λύσεις και προτάσεις εφικτές και δοκιμασμένες. Που να θέλει να μείνουμε στην Ευρώπη και στο ευρώ και να μην ισχυρίζεται διάφορα γραφικά του τύπου ας είμαστε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά χωρίς να κάνουμε μεταρρυθμίσεις και αλλαγές στο χρεωκοπημένο σύστημα.

2)«Πολίτες, όχι πελάτες» το moto σας. Αυτό τελικά μας έφθασε, εδώ που φθάσαμε; Ξεχνούσαμε ότι είμαστε πολίτες με δικαιώματα και υποχρεώσεις και καταντούσαμε πελάτες, απλά με "θέλω" και απαιτήσεις;

Αυτό έγινε πλέον καθεστώς και είναι ντροπιαστικό και για τις δύο πλευρές. Και για τους πολιτικούς που υπόσχονται ότι θα βολέψουν τους ψηφοφόρους τους και για τους πολίτες που έβλεπαν τους πολιτικούς ως γραφείο εξυπηρέτησης και ευρέσεως εργασίας. Πρέπει να ενεργοποιήσουμε την ατομική ευθύνη του κάθε πολίτη. Μόνο έτσι θα πάψουμε να ψάχνουμε ποιος φταίει για όσα γίνονται ή δε γίνονται. 

3)Στον ιστότοπο drassi.gr μπορεί κανείς να διαβάσει τις θέσεις της «Δράσης» για διάφορους τομείς. Ενδεικτικά αναφέρω τον τομέα της οικονομίας και των εργασιακών θεμάτων. Γιατί ιδιαίτερη έμφαση δίνεται περισσότερο στους «πυλώνες» του Περιβάλλοντος, της Παιδείας και του Πολιτισμού;

Η εκπαίδευση είναι το θεμέλιο μιας κοινωνίας. Όλα αρχίζουν ή τελειώνουν ανάλογα με το επίπεδο της εκπαιδευτικής κοινότητας και πόσο εμπνέει εκείνη τους μαθητές. Οι δάσκαλοι έτσι όπως όλοι μας τους ονειρευόμαστε, σε όλες τις βαθμίδες έχουν εκλείψει και όπου τους συναντάμε είναι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα. Ο πολιτισμός και το περιβάλλον είναι η ζωή μας. Χωρίς την τέχνη και τον πολιτισμό δεν έχει ενδιαφέρον η καθημερινότητα.  

 

4)Γνωρίζοντάς σε πολλά χρόνια τώρα πια, στοιχηματίζω ότι σου έγιναν και στο παρελθόν προτάσεις. Γιατί το αποφάσισες τώρα; Τι ήταν αυτό που σε ώθησε να πεις το «ναι»;

Οι περισσότεροι πολιτικοί που έχω γνωρίσει από κοντά ένοιωθα ότι ζούσαν σε παράλληλο σύμπαν. Αυτό μου έκανε αρνητική εντύπωση και παρόλο που είχα και επαφές με κάποιους δε μπορούσα να κάνω κάτι παραπάνω. Η πραγματική ζωή είναι αλλιώς και αυτή η αίσθηση είναι που με ώθησε να πω το ναι. Φυσικά η διαδρομή και η πολιτική στάση του Στέφανου Μάνου και του Γρηγόρη Βαλλιανάτου. Και η επιμονή του παλιού φίλου Σάκη Κατρανίτσα (επικεφαλής της ΔΡΑΣΗΣ στη Θεσσαλονίκη) που μου είχε προτείνει πολλές φορές να συμπλεύσω μαζί του. 

Οι συγκεκριμένες προτάσεις για εύρεση λύσεων και η επιλογή να γίνουν δυσάρεστοι ως διοικούντες με στόχο να βελτιωθούν οι δομές και να αλλάξει η νοοτροπία. Είναι σίγουρο ότι όποιοι ασχοληθούν με τα κοινά τα επόμενα χρόνια και δεν είναι λαϊκιστές, θα έχουν δύσκολο έργο και θα δυσαρεστήσουν κομμάτια του κόσμου. Αλλά θα δουλεύουν για το καλό των πολλών και σε βάθος χρόνου. Η ΔΡΑΣΗ έχει κόσμο στις τάξεις της,  που θέλει να κάνει βήματα μπροστά και να ξεφύγει από το τέλμα που είναι η πολιτική εδώ και χρόνια. Να συνεχίσει όπου βρει κάτι ενδιαφέρον, να εφεύρει τρόπους να λειτουργεί με τους πολλούς και όχι με τους λίγους. Άνθρωποι που είναι μέσα στη ζωή και δεν την παρακολουθούν από την τηλεόραση.

5)Οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, συνδέουμε το όνομά σου με τη λέξη «ποδήλατο». Όπως μοιράστηκες κι εσύ στο μπλογκ μας, βοήθησες την εξάπλωση του ποδηλάτου στην Ελλάδα. http://moirasou.blogspot.com/2012/03/blog-post_21.htmlΣκέφτηκες μήπως αν τελικά μπεις στον «χορό», γίνει η ζωή σου "ποδήλατο";

Όταν ξεκίνησα να μετακινούμαι με το ποδήλατο στη Θεσσαλονίκη στα τέλη του ΄80 και για πολλά χρόνια ήμουν ο γραφικός της πόλης. Αλλά είχα ένα όνειρο να δω τη Θεσσαλονίκη να γεμίζει με ποδήλατα. Πέρασαν δύο δεκαετίες για να το ζήσω αυτό. Ελπίζω με την πολιτική τα όνειρα μου να υλοποιηθούν πιο σύντομα. Ένα από αυτά είναι να γίνει η πόλη που το ποδήλατο να είναι σημείο αναφοράς. Αλλά και το τρέξιμο όπως φάνηκε και την 1^η Απριλίου με το Μαραθώνιο του Μεγάλου Αλεξάνδρου που έβγαλε τόσο κόσμο στους δρόμους.  Θα γίνει η ζωή μου ποδήλατο και το αισθάνομαι αυτό. Αλλά κάθε διαδρομή έχει τις δυσκολίες της και για να γίνουν τα όνειρα μας πραγματικότητα κάποιοι πρέπει να  παλέψουν. Ή έστω να ποδηλατήσουν.