ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΕΤΑ ΤΟ ΠΑΡΤΥ. (ΛΟΝΔΙΝΟ 2012)

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΛΟΝΔΙΝΟ 2012

Του Λευθέρη Πλακίδα

ΤΕΛΕΤΗ ΛΗΞΗΣ

Τα καλύτερα έπονται. Είναι κλισέ αλλά τελικά δικαιώνεται πολύ συχνά εκείνος που το πρωτοείπε. Η Τελετή Λήξης ήταν απίστευτη. Τόσο καλή που δεν το έχω ακόμη χωνέψει ότι την είδα ζωντανά. Και ήταν τόσο καλή και καθόλου βαρετή που δεν έφυγε από τη θέση του κανένας δημοσιογράφος σε σύγκριση με άλλες Τελετές Λήξης σε προηγούμενες διοργανώσεις. Όλα είχαν γίνει με εξαιρετικό σχεδιασμό. Για μένα η αναφορά στους Beatles σε τρία σημεία και το εμβληματικό τραγούδι του Τζον Λένον το Imagine που ακούστηκε από τα χείλη του ίδιου σε βίντεο που παραχώρησε η Γιόκο Όνο ήταν από τις πιο δυνατές στιγμές. Είμαι ρομαντικός και ονειροπόλος, ίσως και παραπάνω αισιόδοξος, αλλά αυτό το συναίσθημα που ένοιωσα ακούγοντας το Imagine στο Ολυμπιακό Στάδιο του Λονδίνου είχα πολλά χρόνια να το νοιώσω. Είναι το απόλυτο τραγούδι για έναν κόσμο που πολλοί ονειρεύονται και ίσως ποτέ να μη ζήσουμε. Αλλά το όραμα και η ελπίδα ότι μπορεί έστω και στο μικρόκοσμο μας να συμβεί, είναι δυνατό κίνητρο για να κάνουμε περισσότερα πράγματα σε αυτή τη ζωή. Όπως έκαναν δύο Βρετανοί αθλητές που είχαν διαφορετική αφετηρία από τους περισσότερους. Ο πυγμάχος και ο δρομέας. Ο πρώτος έφηβος που είχε μπλέξει σε ναρκωτικά και νύχτα σηκώθηκε μία μέρα και είπε θα αλλάξω τη ζωή μου. Όσο την έχω ακόμη. Και άρχισε τον αθλητισμό. Το πιο κοντινό που μπορούσε να κάνει ήταν πυγμαχία. Και σε τέσσερα χρόνια πήρε χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο. Και προσπαθεί να σώσει και άλλα παιδιά που είναι σε αυτή τη φάση που ήταν εκείνος. Και δεν είναι εύκολο. Γιατί τα εύκολα είναι ελκυστικά. Οι δυσκολίες σε κάνουν δυνατό και ξεπερνάς τα όρια σου. Αυτό έκανε και ο Μο Φάρα, Σομαλός στην καταγωγή που βρέθηκε στα 10 του στο Λονδίνο, γιατί οι γονείς του ήταν πρόσφυγες από την εμφύλια σφαγή στην πατρίδα του. Και στο Λονδίνο βρήκε την αθλητική του Ιθάκη. Και μέσω του αθλητισμού η φωνή του ακούστηκε σε όλο τον κόσμο. Γιατί δεν έμεινε στα δύο χρυσά μετάλλια, αλλά μίλησε για την πείνα στην Αφρική και ότι μπορούμε όλοι να βοηθήσουμε να αλλάξει η κατάσταση εκεί. Κάτι παραπάνω ξέρει. Ο αθλητισμός σώζει ζωές, δίνει νόημα σε πολύ κόσμο και αλλάζει νοοτροπίες. Η κουλτούρα των Βρετανών στον αθλητισμό είναι αξιομνημόνευτη και ζηλευτή, Για αυτό και στο Μαραθώνιο η ατμόσφαιρα ήταν σα να έτρεχαν σε Στάδιο οι αθλητές. Και οι περισσότεροι είχαν και οι ίδιοι δοκιμάσει να τρέξουν μια απόσταση αν όχι και ολόκληρο Μαραθώνιο. Κάθε μέρα στο Λονδίνο χιλιάδες τρέχουν όλη τη μέρα. Παντού. Σε πάρκα και στους δρόμους. Για αυτό και αγαπούν τον αθλητισμό. Γιατί ασκούνται και οι ίδιοι.

Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ

Όλα είναι λάθος στον Ελληνικό Αθλητισμό. Κάτι δεν πάει καλά σίγουρα. Δε μπορεί όλοι να γκρινιάζουν για τα χρήματα. Και οι αθλητές και οι προπονητές και οι παράγοντες. Και όταν υπήρχαν χρήματα είχαμε αθλητισμό; Και ο ΣΕΓΑΣ πως δικαιολογεί ότι για τρίτη συνεχόμενη διοργάνωση πιάνεται ντοπαρισμένος πρωτοκλασάτος αθλητής του. Και κανείς δεν παραιτείται. Κάποιος δεν έχει ευθύνη για όλα αυτά. Δεν είναι ενήμερος ο πρόεδρος και το Δ.Σ. για την προετοιμασία των αθλητών και για τις επιδόσεις τους. Οι περισσότεροι υπήρξαν και οι ίδιοι αθλητές και έχουν τελειώσει και ΤΕΦΑΑ κάτι καταλαβαίνουν.           Είναι σα το Γιάννη Σγουρό τον πρόεδρο της Ομοσπονδίας  Άρσης Βαρών που δεν είχε ιδέα για ότι γινόταν επί σειρά ετών με το Χρήστο Ιακώβου και την υπόλοιπη παρέα. Και ο κόσμος τον επέλεξε για να συνεχίσει και στην Περιφέρεια Αττικής. Καθόλου άσχημα. Λες και τα χρήματα τα έδινε άλλος και όχι η ελληνική πολιτεία για δύο δεκαετίες για να έχουμε μετάλλια και να πανηγυρίζουμε σε κάθε επιτυχία. Για την ουσιαστική ανάπτυξη του αθλητισμού όμως πολύ λίγα έγιναν.  Είναι καλύτερο για τους πολιτικούς οι επιδόσεις και τα μετάλλια γιατί φωτογραφίζονται και κερδίζουν δημοσιότητα. Και είναι θεμιτό γιατί χάρη στη γενναιοδωρία τους (με χρήματα των υπόλοιπων φορολογούμενων) μπορούσαν οι αθλητές να διακριθούν. Αλλά για να έχουμε σχολικό αθλητισμό και μαζικό αθλητισμό καμία κίνηση. Λογικό αυτά γίνονται με προγραμματισμό, οργάνωση και σε βάθος χρόνου. Και δεν έχουν ποτέ μεγάλη δημοσιότητα και προβολή. Ενώ τα μετάλλια είναι κάτι που το εξαργυρώνουν όλοι εύκολα και άμεσα. Και τα Μίντια είναι στο παιχνίδι. Όλοι ξέρουν την αλήθεια, αλλά λίγοι την επικοινωνούν. Και κανείς δε θέλει να γίνει κακός. Ή το χειρότερο ασχολούνται και βγάζουν στην επιφάνεια ότι πιο κίτρινο υπάρχει. Ποιος αλήθεια ασχολήθηκε ποτέ με τους προϋπολογισμούς των Ομοσπονδιών και που πηγαίνουν τα χρήματα. Και γιατί πληρώνονται 2.000 και 3.000 ευρώ κάποιοι υπάλληλοι και 500 ευρώ οι προπονητές και λιγότερο ακόμη οι αθλητές. Οι προπονητές αναγκάζονται λόγω του στρεβλού συστήματος αξιολόγησης να πιέζουν και καίνε τους αθλητές τους για να μπαίνουν σε κατηγορίες και να παίρνουν ένα σταθερό μισθό. Και δεν αφήνουν τους αθλητές τους να προχωρήσουν ακόμη και όταν οι ίδιοι ξέρουν καλά ότι με κάποιον άλλο θα εξελιχθεί ο αθλητής τους γιατί χωρίς εκείνον θα εξαφανιστούν από το χάρτη.

Για να γνωρίσεις λίγο καλύτερα τον Λευθέρη, ρίξε μια ματιά και εδώ:

http://moirasou.blogspot.gr/2012/03/blog-post_21.html

http://moirasou.blogspot.gr/2012/04/blog-post_5989.htm

Έτσι όπως τον ξέρω εγώ...

Αν ήμουν ερωτευμένη με τον Λευτέρη, θα ήμουν ¨μετρημένη¨ στα λόγια μου, φοβούμενη μήπως σας μιλάει η καρδιά και όχι το μυαλό. Αν ήμουν κολλητή με τον Λευτέρη, θα ήμουν πιο¨μαζεμένη¨, φοβούμενη ότι θα υποστηρίξετε πώς ¨αν δεν παινέψεις το σπίτι σου, θα πέσει να σε πλακώσει¨. Αν με πλήρωνε πάλι για να γράψω αυτά που γράφω, θα προσπαθούσα να αρκεστώ στα προφανή και να χτίσω τον ανδριάντα του, περιοριζόμενη στα χειροπιαστά του επιτεύγματα μέχρι και σήμερα.

Επειδή, όμως, δεν συμβαίνει τίποτα από τα παραπάνω, μάρτυς μου ο Θεός!!!!, θα σας τα πω όπως μου έρχονται, χωρίς σάλτσες μεν, με στόμφο δε (στόμφος=σύμφωνα με το λεξικό, επιτηδευμένος τρόπος στην εκφορά του λόγου, που με τις δραματικές αυξομειώσεις της φωνής δίνει έναν τόνο σπουδαιότητας, μεγαλοπρέπειας ή και αλαζονείας). Ναι με στόμφο, γιατί πολύ φοβάμαι ότι τέτοια θέλει ο κόσμος πια και ο Λευτέρης μόνο τέτοια μέσα δεν ξέρει να χρησιμοποιεί. 

Πριν από καμία βδομάδα, αφού πρώτα είχα αναρτήσει μια συνέντευξή του στο μπλογκ μου 

(http://moirasou.blogspot.com/2012/04/blog-post_5989.html), τον συνάντησα σε μια καφετέρια στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, όπου και η ΔΡΑΣΗ είχε μια μάζωξη. Δεν είχα ξαναπάει ποτέ στη ζωή μου σε ανάλογο κάλεσμα και δεν σας κρύβω ότι ήμουν επιφυλακτική. Κι αν αρχίσουν να μιλάνε και να λένε τα δικά τους και βαρεθώ... κι αν δω έναν εντελώς διαφορετικό Λευτέρη και ξενερώσω... κι αν μου αρχίσει από το πουθενά τα κομματικά και τα ο Μάνος το ένα...ο Μάνος το άλλο...και δεν ξέρω από πού να φύγω; Θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό, είπα, θυμούμενη τον αγαπημένο μου στίχο από το τραγούδι ¨Αύγουστος¨του Παπάζογλου και για καλό όλων μας, μόνο σε κακό δεν μου βγήκε...

Ο Λευτέρης ακουμπούσε με την πλάτη σε ένα δέντρο, δίπλα του ένα παλικάρι με ποδήλατο και παραδίπλα μια γοητευτική κυρία. Αυτός είναι ο Λευτέρης. Και αυτός ήταν και εκείνο το βράδυ. Μπορεί να φορούσε ένα μαύρο σακάκι, κι εγώ να τον προτιμάω με αθλητικά, αλλά εξακολουθούσε να είναι περιστοιχισμένος από τις μεγάλες του αγάπες: το ποδήλατο και τις γυναίκες. Τον πλησίασα και ανακουφισμένη διαπίστωσα ότι τίποτα δεν είχε αλλάξει. Είχα διάθεση να τον τσιγκλίσω και αυτό έκανα. Πράος και υποψιασμένος μου έκανε τη χάρη να παίξει το παιχνίδι μου. Ετοιμόλογος, είχε για όλα μια απάντηση. Ήταν παθιασμένος με τη ΔΡΑΣΗ, αλλά χωρίς παρωπίδες. Μου απαντούσε με λογικά επιχειρήματα και όχι με συναισθηματικά κλισέ. Ήθελε να με πείσει με τα λεγόμενά του, χωρίς να με κάνει να νιώθω εγκλωβισμένη στα πιστεύω του. Εκείνο το βράδυ δεν χωριστήκαμε ¨μονιασμένοι¨. Εγώ επέμενα ότι έπρεπε να τα παίξει όλα για όλα, να χρησιμοποιήσει όλους τους άσσους του, να θυμίσει στους Θεσσαλονικείς τί έκανε για αυτούς όλα αυτά τα χρόνια σε μια προσπάθεια να τους ¨αναγκάσει¨ να τον ψηφίσουν, κι εκείνος από την πλευρά του με εκνεύριζε λέγοντας ότι δεν το θεωρεί σωστό να...χρησιμοποιήσει αυτά τα μέσα για τον πολιτικό του αγώνα. Ή εγώ ήμουν επιφανειακή ή εκείνος ουτοπιστής, πιστεύοντας ότι στην πολιτική μπορεί κανείς να ¨αγιάσει¨με τον σταυρό στο χέρι. 

Μέσα από αυτήν μου την ανάρτηση, θέλω να του ευχηθώ με τον δικό μου τρόπο ¨Καλή Επιτυχία¨. Θα τον ψήφιζα ούτως ή άλλως, για τους δικούς μου λόγους, αλλά εκείνο το βράδυ, με θέα την παραλία στη Θεσσαλονίκη, με έπεισε για τα καλά. Όχι απαραίτητα μόνο με αυτά που μου είπε, αλλά και με εκείνα που δεν είπε και δεν έκανε. Σιχαίνομαι τις υποσχέσεις, τις δηθενιές, τα μεγάλα λόγια και τις φαμφαρολογίες. Και ο Λευτέρης δεν έπεσε σε κανένα ανάλογο ατόπημα, αν και του την είχα στημένη στη γωνία. 

Εχθές, μπαίνοντας στο site της ΔΡΑΣΗΣ, διάβασα το βιογραφικό του καθώς επίσης και ένα κείμενο που λέει με λίγα λόγια ποιος είναι http://www.drassi.gr/index.php?id=2150&yp_id=41 , ένα κείμενο που θα βοηθήσει λίγο εσάς που δεν τον ξέρετε να τον μάθετε. Εγώ που τον ξέρω λίγο και οι φίλοι του που τον ξέρουν πιο πολύ, νομίζω ότι καλυπτόμαστε πλήρως με την τελευταία φράση του βιογραφικού του.

Ζει μεταξύ Αθήνας και Θεσσαλονίκης προσπαθώντας να βρει με τι θα ασχοληθεί στο μέλλον.

Αυτός είναι ο Λευτέρης. 

Λευθέρης Πλακίδας: "...για να γίνουν τα όνειρα μας πραγματικότητα κάποιοι πρέπει να παλέψουν. Ή έστω να ποδηλατήσουν".

Με τον Λευθέρη, πάντα έριχνα άδεια, μήπως και πιάσω γεμάτα. Ειδικά σε περιόδους εκλογών που γνώριζα ότι τον "φλερτάρουν" έντονα. Δεν τσιμπούσε, δεν μου έκανε τη χάρη. Και όταν τον πίεζα λίγο παραπάνω- για να με ξεφορτωθεί προφανώς-μου πετούσε ένα "όχι, δεν υπέκυψα" (γελώντας) και αλλάζαμε θέμα. Αυτήν την φορά, δεν έριξα άδεια. "Χαμένος κόπος", σκέφτηκα. Και την πάτησα...

"Στο δίλημμα μόνος ή Μάνος, επέλεξα Μάνος. Στις εκλογές θα είμαι υποψήφιος στην Α΄ Θεσσαλονίκης με τη ΔΡΑΣΗ", γράφει μεταξύ άλλων στο προφίλ του στο facebook σήμερα. 

Την γνώμη μου για τους "πολιτικάντηδες" την διαβάσατε κάποιοι από εσάς στο blog μου http://moirasou.blogspot.com/2012/03/blog-post_19.html. Ο Λευθέρης είναι αλλιώς, όμως. Ο Λευθέρης βοηθούσε τους πάντες, πάντα. Πάμε στοίχημα ότι το ίδιο θα συνεχίσει να κάνει;

 

 

1)Ο Πρόεδρος της ΔΡΑΣΗΣ, κ. Στέφανος Μάνος, αναφέρει στο κείμενό του στο protagon.gr: «Δείξτε εμπιστοσύνη στις δυνατότητες σας, δώστε ψήφο εμπιστοσύνης στον εαυτό σας. Κάντε το σωστό. Ψηφίστε σοβαρά». Πώς το εισπράττεις;

Στις εκλογές δεν έχει νόημα να ψηφίσεις κόμμα διαμαρτυρίας και να εκτονώσεις την οργή σου με αυτόν τον τρόπο. Έτσι θα συνεχίσουμε να ζούμε στην υφιστάμενη κατάσταση. Δηλαδή να μη γίνεται τίποτα σωστά, να μην υπάρχει αξιολόγηση και αξιοκρατία, αλλά να βασιλεύει η ανομία και η ατιμωρησία. Πρέπει να ψηφίσει ο κόσμος ένα κόμμα που θα έχει λύσεις και προτάσεις εφικτές και δοκιμασμένες. Που να θέλει να μείνουμε στην Ευρώπη και στο ευρώ και να μην ισχυρίζεται διάφορα γραφικά του τύπου ας είμαστε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά χωρίς να κάνουμε μεταρρυθμίσεις και αλλαγές στο χρεωκοπημένο σύστημα.

2)«Πολίτες, όχι πελάτες» το moto σας. Αυτό τελικά μας έφθασε, εδώ που φθάσαμε; Ξεχνούσαμε ότι είμαστε πολίτες με δικαιώματα και υποχρεώσεις και καταντούσαμε πελάτες, απλά με "θέλω" και απαιτήσεις;

Αυτό έγινε πλέον καθεστώς και είναι ντροπιαστικό και για τις δύο πλευρές. Και για τους πολιτικούς που υπόσχονται ότι θα βολέψουν τους ψηφοφόρους τους και για τους πολίτες που έβλεπαν τους πολιτικούς ως γραφείο εξυπηρέτησης και ευρέσεως εργασίας. Πρέπει να ενεργοποιήσουμε την ατομική ευθύνη του κάθε πολίτη. Μόνο έτσι θα πάψουμε να ψάχνουμε ποιος φταίει για όσα γίνονται ή δε γίνονται. 

3)Στον ιστότοπο drassi.gr μπορεί κανείς να διαβάσει τις θέσεις της «Δράσης» για διάφορους τομείς. Ενδεικτικά αναφέρω τον τομέα της οικονομίας και των εργασιακών θεμάτων. Γιατί ιδιαίτερη έμφαση δίνεται περισσότερο στους «πυλώνες» του Περιβάλλοντος, της Παιδείας και του Πολιτισμού;

Η εκπαίδευση είναι το θεμέλιο μιας κοινωνίας. Όλα αρχίζουν ή τελειώνουν ανάλογα με το επίπεδο της εκπαιδευτικής κοινότητας και πόσο εμπνέει εκείνη τους μαθητές. Οι δάσκαλοι έτσι όπως όλοι μας τους ονειρευόμαστε, σε όλες τις βαθμίδες έχουν εκλείψει και όπου τους συναντάμε είναι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα. Ο πολιτισμός και το περιβάλλον είναι η ζωή μας. Χωρίς την τέχνη και τον πολιτισμό δεν έχει ενδιαφέρον η καθημερινότητα.  

 

4)Γνωρίζοντάς σε πολλά χρόνια τώρα πια, στοιχηματίζω ότι σου έγιναν και στο παρελθόν προτάσεις. Γιατί το αποφάσισες τώρα; Τι ήταν αυτό που σε ώθησε να πεις το «ναι»;

Οι περισσότεροι πολιτικοί που έχω γνωρίσει από κοντά ένοιωθα ότι ζούσαν σε παράλληλο σύμπαν. Αυτό μου έκανε αρνητική εντύπωση και παρόλο που είχα και επαφές με κάποιους δε μπορούσα να κάνω κάτι παραπάνω. Η πραγματική ζωή είναι αλλιώς και αυτή η αίσθηση είναι που με ώθησε να πω το ναι. Φυσικά η διαδρομή και η πολιτική στάση του Στέφανου Μάνου και του Γρηγόρη Βαλλιανάτου. Και η επιμονή του παλιού φίλου Σάκη Κατρανίτσα (επικεφαλής της ΔΡΑΣΗΣ στη Θεσσαλονίκη) που μου είχε προτείνει πολλές φορές να συμπλεύσω μαζί του. 

Οι συγκεκριμένες προτάσεις για εύρεση λύσεων και η επιλογή να γίνουν δυσάρεστοι ως διοικούντες με στόχο να βελτιωθούν οι δομές και να αλλάξει η νοοτροπία. Είναι σίγουρο ότι όποιοι ασχοληθούν με τα κοινά τα επόμενα χρόνια και δεν είναι λαϊκιστές, θα έχουν δύσκολο έργο και θα δυσαρεστήσουν κομμάτια του κόσμου. Αλλά θα δουλεύουν για το καλό των πολλών και σε βάθος χρόνου. Η ΔΡΑΣΗ έχει κόσμο στις τάξεις της,  που θέλει να κάνει βήματα μπροστά και να ξεφύγει από το τέλμα που είναι η πολιτική εδώ και χρόνια. Να συνεχίσει όπου βρει κάτι ενδιαφέρον, να εφεύρει τρόπους να λειτουργεί με τους πολλούς και όχι με τους λίγους. Άνθρωποι που είναι μέσα στη ζωή και δεν την παρακολουθούν από την τηλεόραση.

5)Οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, συνδέουμε το όνομά σου με τη λέξη «ποδήλατο». Όπως μοιράστηκες κι εσύ στο μπλογκ μας, βοήθησες την εξάπλωση του ποδηλάτου στην Ελλάδα. http://moirasou.blogspot.com/2012/03/blog-post_21.htmlΣκέφτηκες μήπως αν τελικά μπεις στον «χορό», γίνει η ζωή σου "ποδήλατο";

Όταν ξεκίνησα να μετακινούμαι με το ποδήλατο στη Θεσσαλονίκη στα τέλη του ΄80 και για πολλά χρόνια ήμουν ο γραφικός της πόλης. Αλλά είχα ένα όνειρο να δω τη Θεσσαλονίκη να γεμίζει με ποδήλατα. Πέρασαν δύο δεκαετίες για να το ζήσω αυτό. Ελπίζω με την πολιτική τα όνειρα μου να υλοποιηθούν πιο σύντομα. Ένα από αυτά είναι να γίνει η πόλη που το ποδήλατο να είναι σημείο αναφοράς. Αλλά και το τρέξιμο όπως φάνηκε και την 1^η Απριλίου με το Μαραθώνιο του Μεγάλου Αλεξάνδρου που έβγαλε τόσο κόσμο στους δρόμους.  Θα γίνει η ζωή μου ποδήλατο και το αισθάνομαι αυτό. Αλλά κάθε διαδρομή έχει τις δυσκολίες της και για να γίνουν τα όνειρα μας πραγματικότητα κάποιοι πρέπει να  παλέψουν. Ή έστω να ποδηλατήσουν.

Ιστορίες με ορθοπεταλιές και αλυσιδωμένες ρόδες

Του Λευθέρη Πλακίδα

  Ένας οδηγός για όσους κυκλοφορούν στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη  με ποδήλατο και θέλουν να το βρίσκουν εκεί που το έχουν κλειδώσει. Οι κλειδαριές και τα λουκέτα δεν είναι ποτέ αρκετά, αν κάποιοι βάλουν στο μάτι το αγαπημένο σας δίτροχο.

 

Το να κυκλοφορώ με ποδήλατο είναι για μένα τρόπος ζωής. Είναι πολύ παραπάνω από μια αθλητική δραστηριότητα ή μέσο μεταφοράς. Είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου τα τελευταία 20 χρόνια. Η Θεσσαλονίκη, σε πείσμα όλων όσοι δεν έχουν την ευρύτητα και τον οραματισμό να το νοιώσουν, είναι ιδανική πόλη για να κινείσαι με ποδήλατο.

Οι λίγοι "τρελοί" που κυκλοφορούν κάνουν τη ζωή τους και των γύρω τους καλύτερη και δίνουν μια νότα ευρωπαϊκή στη Θεσσαλονίκη. Ανάλογη κατάσταση και στην Αθήνα όπου ζω τα τελευταία χρόνια.

Πάντα όμως υπάρχουν και οι δύσκολες στιγμές στη ζωή ενός ποδηλάτη. Και δεν είναι μόνο η έλλειψη ποδηλατοδρόμων ή η κακή νοοτροπία των οδηγών και των πεζών, αλλά οι κλέφτες ποδηλάτων. Εμπνευσμένοι από το ομώνυμο βιβλίο του Ιταλού συγγραφέα χτυπάνε όλες τις ώρες και τις μέρες του χρόνου. Θύμα τους αλλά και άτυπος χορηγός τους με οκτώ δυσάρεστες εμπειρίες, καταγράφω τα συμβάντα και διασκεδάζω τις εντυπώσεις με συμβουλές για να μη μπείτε και εσείς στο κλαμπ.

Μου έχουν κλέψει οκτώ υπέροχα ποδήλατα.

Το πρώτο μου το πήραν μέσα από την πολυκατοικία που ζούσα στην οδό Μητροπόλεως στο κέντρο της Θεσσαλονίκης στις αρχές του ΄90. Το είχα κλειδωμένο με μία τεράστια σιδερένια αλυσίδα, περασμένο σε μια μεταλλική ζαρντινιέρα. Μπήκαν στην κλειδωμένη πολυκατοικία Κυριακή μεσημέρι, έσπασαν (εύκολα με ένα μεγάλο κόφτη, όπως μου διέγνωσαν μετά κάποιοι εμπειρότεροι) την αλυσίδα και έτσι το πρώτο μου ποδήλατο έκανε φτερά. Η συμβουλή μου είναι να μην αφήνετε το ποδήλατο στο ίδιο μέρος μεγάλο χρονικό διάστημα. Καλύτερα να το ανεβάζετε στο σπίτι καθημερινά. Κάτι τέτοια και αρκετά ακόμη συμβουλευτικά τα έμαθα όταν πήγα στην αστυνομία σχεδόν κλαίγοντας για να βρω το δίκαιο μου. Κατέθεσα το περιστατικό, αλλά ποτέ δε με ειδοποίησαν αν βρέθηκε.

Το δεύτερο ποδήλατο μου το έκλεψαν ένα βράδυ που το άφησα κλειδωμένο σ’ ένα μικρό δένδρο. Ξερίζωσαν το δενδράκι και μου το πήραν. Ποτέ λοιπόν μην αφήνετε το ποδήλατο σε δένδρα μικρά ή μεγάλα. Είναι που είναι λίγα στις ελληνικές πόλεις είναι κρίμα να μειώνονται εξαιτίας των κλειδωμένων ποδηλάτων που γίνονται στόχος.

Το τρίτο ποδήλατο μου το έκλεψαν όταν το άφησα μπροστά σε ένα πολυσύχναστο σούπερ μάρκετ δεμένο σ’ ένα σκουπιδοτενεκέ. Είναι από αυτούς τους  μικρούς κάδους που στηρίζονται σε δύο μεταλλικά μπράτσα. Έσπασαν το μπράτσο και πήραν και αυτό το ποδήλατο. Όλα αυτά σε διάστημα λίγων λεπτών στο κέντρο της πόλης ένα πρωινό με μεγάλη κίνηση.  Να επιδιώκετε  να δένετε το ποδήλατο πάντα σε μεταλλικές κολόνες της οδοσήμανσης ή σε κολόνες της ΔΕΗ. Μάλιστα ήταν σχεδόν  καινούργιο το ποδήλατο μια και είχαν περάσει μόλις δύο μήνες από τότε που μου είχαν κλέψει το άλλο και εγώ σαν καλός πελάτης τους, φρόντιζα πολύ γρήγορα να αγοράζω καινούργια.

 Το τέταρτο ποδήλατο το έχασα μία βροχερή νύχτα. Το είχα κλειδώσει κοντά στο σπίτι μου, προσωρινά σε μια σιδερένια κολόνα με χοντρή αλυσίδα, με σκοπό να το μεταφέρω σε πιο σίγουρο μέρος, όταν άρχισε μία καλοκαιρινή μπόρα. Μόλις σταμάτησε η βροχή κατέβηκα να το πάρω, αλλά το μόνο που βρήκα ήταν η αλυσίδα κομμένη και παρατημένη. Οι κλέφτες δουλεύουν και με καταιγίδες. Πήγα στην αστυνομία αμέσως για να καταγγείλω την κλοπή. Ήταν η δεύτερη φορά που πήγαινα για κλεμμένο ποδήλατο.

 Τα χαμόγελα συμπαράστασης συνοδεύτηκαν με οδηγίες εκτός υπηρεσίας για του που μπορεί να βρίσκονται οι κλέφτες και που τα αποθηκεύουν. Φυσικά δεν έψαξα ποτέ. Απλά πήρα καινούργιο.

Το πέμπτο ποδήλατο μου το έκλεψαν αυτή τη φορά από δικό μου σφάλμα. Το κλείδωσα σ’ ένα παρκόμετρο και ένας παρατηρητικός το σήκωσε με άνεση και το έκανε δικό του, αφού εγώ ήμουν απρόσεκτος. Μη ξεχνιέστε ποτέ. Να προσέχετε που το κλειδώνετε και να μην το αφήνετε ποτέ αφύλακτο για πολύ ώρα. 

Το έκτο ποδήλατο το έχασα όταν κάποιος θρασύτατος ανέβηκε στον όγδοο όροφο στην οδό Μητροπόλεως και απλά το κατέβασε με το ασανσέρ σε ώρα μεγάλης κίνησης (οκτώ με εννιά το βράδυ μιας Παρασκευής).  Ποτέ μη χαλαρώνετε γιατί τα συνεργεία καθαρισμού και όσοι μοιράζουν διαφημιστικά φυλλάδια είναι πρώτης τάξεως πληροφοριοδότες.

Το έβδομο και φθηνότερο από όλα το είχα απλά κλειδωμένο και πίστευα ότι κανείς δε θα ασχολούνταν μαζί του. Ήταν ένα παλιό και χιλιοταλαιπωρημένο ποδήλατο, αλλά για αυτούς που κλέβουν ποδήλατα η απόκτηση τους έπεται της αξίας τους.

Το όγδοο όταν το άφησα ένα βράδυ σε ένα στενό και σκοτεινό δρόμο, αλλά σε μια ήσυχη γειτονιά της Ανατολικής Θεσσαλονίκης, δεν μου το ‘σήκωσαν’ γιατί ήταν πολύ καλή η κλειδαριά, αλλά μου πήραν τα πετάλια, τη σέλα, το ψηφιακό κοντέρ και το κουδουνάκι. Η αξία όλων αυτών δεν ξεπερνούσε τα 20 ευρώ, αλλά για μένα που κατέβηκα το πρωί για να φύγω και δεν μπορούσα μου κόστισε μια μέρα από τη ζωή μου. Να ξεμπαρκάρω το αυτοκίνητο να κατεβάσω από το σπίτι τη σχάρα, να το φορτώσω, να το πάω στον ποδηλατά, να περιμένω να μου το διορθώσει, να επιστρέψω σπίτι με το αυτοκίνητο. Να ανεβάσω τη σχάρα και να ξεκινήσω ξανά με το ποδήλατο.

Το κυριότερο είναι να επενδύσετε σε μια ακριβή κλειδαριά από εκείνες που κόβονται μόνο με ηλεκτρικό τροχό και να βάλετε ειδικές ασφάλειες στις ρόδες και στη σέλα. Είναι ένα κόστος γύρω στα 50 ευρώ, αλλά θα είστε ήσυχος ότι δε θα χάσετε το ποδήλατο σας. Τουλάχιστον με την ίδια ευκολία που θα το χάνατε αν δεν είχατε προετοιμαστεί κατάλληλα.

Εγώ πάντως νοιώθω ότι στο βαθμό που μπορούσα βοήθησα την εξάπλωση του ποδηλάτου στην Ελλάδα. 

Υ.Γ.: Τον Λευθέρη τον γνώρισα πριν από πολλά χρόνια, ούσα "ψάρι" στις "Επιλογές" της "Μακεδονίας". Στα επόμενα βήματά μου στην Αθήνα, μάλιστα, ήταν και ο πρώτος (για να μην πω από τους μοναδικούς) που με στήριξε και μου άνοιξε σημαντικές επαγγελματικές πόρτες. Σήμερα, από το blog μας, τον ευχαριστώ θερμά που δέχτηκε να μοιραστεί μαζί μας μια από τις πτυχές της σχέσης του με το ποδήλατο. Ακολουθείστε τις χρηστικές συμβουλές του και δεν θα βγείτε χαμένοι. Λευθέρη, σε ευχαριστώ! Βίλυ