Νέα μόδα: Η σκυτάλη στον εθελοντισμό...

Kariera, skywalker, indeed, κλπ, κλπ, κλπ...

Κάθε μέρα στο mail μου λαμβάνω τα newsletters τους.

Ψάχνω εργασία. Ψάχνουν εθελοντές.

Νέα τάση. Νέα μόδα. Νέα πολιτική.

Δεν είμαι υπέρ των γενικεύσεων.

Όταν, για παράδειγμα, το ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΑΙΔΙΚΟ ΧΩΡΙΟ SOS ζητάει εθελοντές, σημαίνει ότι υπάρχει επιτακτική ανάγκη. Δεν το κρίνεις. Δεν το αμφισβητείς. Ξέρεις την ιστορία τους, γνωρίζεις το παρελθόν τους, κι αν σε παίρνει, είσαι έτοιμος να βοηθήσεις, με τον τρόπο που μπορείς, για να είσαι περήφανος και για το μέλλον τους.

 

Τί γίνεται, όμως, όταν κάποιοι στη λογική του ¨βρήκαμε παπά, ας θάψουμε πέντε-έξι¨, βάζουν αβέρτα αγγελίες για εθελοντική εργασία;

 

Το αποκορύφωμα ήταν όταν έπεσε στα χέρια μου μια αγγελία ενός περιοδικού.

 

Ζητούνται εθελοντές να....., να...., να.....

 

Και τί δε ζητούσε... Πτυχία... προϋπηρεσία... γνωριμίες... διάθεση...

 

Άλλο ήταν, όμως, το αποκορύφωμα. Υπήρχε ένα πεδίο, το οποίο έγραφε με bold χαρακτήρες:  

 

Τί θα κερδίσεις!

 

Η απάντηση, απολαυστική.

 

Ηθική ικανοποίηση, προϋπηρεσία, γνωριμίες.

 

Τι λες, πουλάκι μου; Πρώτον, για να με προσλάβεις, θεωρείς απαραίτητη προϋπόθεση την προϋπηρεσία και τις γνωριμίες μου. Τί παραπάνω θα μου προσφέρεις εσύ πια;

Δεύτερον, εγώ θα κερδίσω ηθική ικανοποίηση. Εσύ δεν μας είπες τί θα κερδίσεις...

 

Κάποτε υπήρχαν άγραφοι νόμοι. Πήγαινες, λοιπόν, σε ένα περιοδικό και ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ ότι ΔΕΝ θα πληρωνόσουν. Εννοείται ότι θα φιλούσες κατουρημένες ποδιές, εννοείται ότι θα πλήρωνες κιόλας, εννοείται ότι ήλπιζες πως κάποτε θα έρθουν καλύτερες μέρες, εννοείται ότι δεν ερχόντουσαν. Εννοείται ότι έλεγες πως για κάποιο λόγο γίνονται όλα, εννοείται ότι όντως υπήρχε αυτός ο λόγος.

 

Κάποιος έπρεπε να βγάλει την λάντζα, κάποιος έπρεπε να κάνει τη βρωμοδουλειά. Και, μάντεψε, αυτός ο κάποιος ήσουν εσύ.  

 

Και μετά, πίστεψέ με, θα σε πετούσαν σαν την τρίχα από το ζυμάρι. Γιατί σε αυτές τις δουλειές όταν πας να σηκώνεις το κεφάλι, πάντα βρίσκεται κάποιος να σε βάλει στη θέση σου. Συνήθως, σε μια θέση που δεν θα απειλεί τη δική του.

 

Δε σας κρύβω ότι μέχρι τώρα είχα πολλά αφεντικά που πίστευαν ακράδαντα στον εθελοντισμό.

Των άλλων, βεβαίως-βεβαίως...

 

Κλείνοντας, θέλω να σας ενημερώσω ότι εάν μπείτε σήμερα στις γνωστότερες μηχανές αναζήτησης εργασίας, αγγελίες για εργασία (βλ. και πληρωμή) δε θα βρείτε.
Το πολύ-πολύ καμιά αγγελία για την Avon, το πολύ-πολύ καμία αγγελία για ακόμα μία No1 εταιρεία που φημίζεται για το σύστημα πυραμίδας του. Μόνο που σήμερα αυτή η γνωστή σε όλους μας ¨πυραμίδα¨ φοράει άλλη μάσκα. Πιο λαμπερή, πιο...έξυπνη, εάν δεν είσαι εσύ ιδιαίτερα υποψιασμένος.

 

Αντιθέτως, δεν θα ξέρετε πού να πρωτοπάτε για να προσφέρετε τις εθελοντικές σας υπηρεσίες.

 

Συμβουλή μου; Προσοχή!

 

Αν θέλετε να γίνετε εθελοντής, επιλέξτε τον κατάλληλο φορέα.

Αυτόν που σας έχει όντως ανάγκη...

Αυτόν που δε ψάχνει εθελοντές για να οικοιοποιηθεί την εργασία τους, αλλά δεν έχει άλλη επιλογή. Αυτόν που σας γεμίζει ηθική ικανοποίηση γιατί έτσι νιώθετε καλύτερος άνθρωπος.

Και όχι εκείνον που γεμίζει ηθική ικανοποίηση τους άλλους που επιτέλους θα πίνουν στην υγειά του κορόιδου...

 

Ψάχνοντας τις παλιές μου αναρτήσεις, βρήκα ακόμα ένα μου άρθρο σχετικό με τον κακώς νοούμενο εθελοντισμό: http://moirasou.blogspot.gr/2012/03/blog-post_1322.html

Τώρα που το ξαναδιαβάζω είναι μάλλον λίγο σκληρό. Βλέπετε, όμως, τότε δούλευα εθελοντικά...

Δεν σας ταιριάζουν οι λέξεις ¨δούλευα¨και ¨εθελοντικά¨ πλάι-πλάι;

O νοών νοείτο.

 

Με αγάπη,

Βίλυ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Γίνε εθελοντής! Γίνε κορόιδο!

Τη σχέση μου με τον εθελοντισμό δεν την λες και καλή… Και δεν την λες, γιατί δεν είναι…Και δεν είναι, γιατί κάποια στιγμή έρχεται το πλήρωμα του χρόνου και φθάνεις στο σημείο του ως εδώ και μη παρέκει…

Ο εθελοντής, σύμφωνα με το λεξικό της νεοελληνικής γλώσσας, είναι αυτός που εκτελεί ένα έργο, μια εργασία, ένα καθήκον με τη θέλησή του και με μοναδικό κίνητρο ένα συναίσθημα κοινωνικής αλληλεγγύης και αλτρουισμού. Δίπλα σε αυτήν την λέξη, θα δεις να βρίσκεται κάπου μικρή μικρή-σχεδόν αόρατη- η φωτογραφία μου. Last year… (κλεμμένο από την γνωστή σε όλους μας διαφήμιση). Επειδή this year πέθαναν τα κορόιδα, Αντωνάκη…

Να ζήσουμε να τα θυμόμαστε και να γελάμε με τα χάλια μας, επιτρέψτε μου να συμπληρώσω. Ναι, ναι, χάλια… Με λύπη μου έχω να σας ενημερώσω ότι κάθε φορά που εσείς προσφέρετε εθελοντική εργασία, κάποιος μάγκας από πίσω σας (ή αν έχει θράσος και εμπρός σας) οικειοποιείται τους αγώνες σας και ζητάει και τα ρέστα από τον απλήρωτο λογαριασμό του. Δεν μου αρέσουν οι γενικεύσεις, αλλά στο θέμα του εθελοντισμού θα γενικεύσω χωρίς δισταγμό και θα νιώσω πραγματικά ευτυχής, αν κάποιος από εσάς έχει να καταθέσει κάποιο άλλο βίωμα.

Ας το κάνουμε και εικόνα. Κάποιος έχει μια φαεινή ιδέα, κάνει το φρικτό λάθος να την μοιραστεί με κάποιον και από το πουθενά, την αμέσως επόμενη στιγμή, αυτός ο κάποιος την παρουσιάζει ως δική του. Ο πρώτος εθελοντής, ο δεύτερος "μάγκας". (με "μ" μικρό, τόσο μικρό, όσο μεγάλη είναι η αυθάδειά του).

Κι άλλη εικόνα: Κάποιος φοράει εκείνο το χαρακτηριστικό φωσφοριζέ καπελάκι ή μπλουζάκι και τρέχει ολημερίς και ολονυχτίς, πάνω κάτω, πέρα δώθε, για τις χαμαλοδουλειές που του όρισε το μεγάλο «κεφάλι». Αυτό το «κεφάλι»-ΕΞΥΠΝΑΚΙΑΣ, που στο τέλος της εκάστοτε εκδήλωσης, θα ευχαριστήσει στην ομιλία του την μαμά του, τον μπαμπά του και τον δευτερότριτο ξάδερφο που τον έφτασαν ως εδώ, για να μπορεί να αγωνίζεται για το κοινό καλό, και ΑΝ…ΑΝ…θυμηθεί, κάπου θα «χώσει» και ένα ευχαριστώ (την ώρα που είναι κλειστό το μικρόφωνο) για το φωσφόριζε ανθρωπάκι. Το ανθρωπάκι εθελοντή.

Τρίτη και τελευταία εικόνα: Ο εθελοντής φτάνει κατάκοπος στο σπίτι του, βγάζει τα παπούτσια του, βλέπει τους κάλλους στο μικρό δαχτυλάκι του ποδιού του και ανάβει το θερμοσίφωνο, νιώθοντας περήφανος που έστω με το δικό του μικρό λιθαράκι και με μοναδικό κίνητρο τον αλτρουισμό, βοήθησε τον συνάνθρωπό του. Δεν ήθελε να ακούσει από κανέναν «ευχαριστώ», δεν έκανε ό,τι έκανε για να τον ευχαριστήσουν, δεν περίμενε συγχαρίκια, ούτε είχε ανάγκη από «βαθιές υποκλίσεις». Σε παράλληλο πλάνο, το «αφεντικό» στο σαλόνι, με την κυρά του, πίνει στην υγειά του κορόιδου, το οποίο είχε την ψευδαίσθηση ότι βοηθάει τον συνάνθρωπό του, ενώ στην πραγματικότητα βοηθούσε το καθίκι με το παπιγιόν. Στην υγειά του αλτρουισμού και του εθελοντισμού, στην υγειά των κορόιδων που καλή τη πίστη εξυπηρετούν συμφέροντα και καθίκια.

Όταν αποφάσισα να φτιάξω αυτό το blog, αποφάσισα πώς θέλω να δουλέψει ως ένα δίκτυο αλληλοβοήθειας στους δύσκολους καιρούς που ζούμε. Ήθελα-ΘΕΛΩ-να μοιραστούμε ιδέες, θέσεις και βιώματα…Να κοινοποιήσουμε στους αναγνώστες τι ξέρουμε να κάνουμε καλά, μήπως και βρούμε δουλειά, να παρουσιάσουμε τα ταλέντα μας, να βοηθήσουμε ποικιλοτρόπως τον φίλο μας και μέσα από αυτήν την προσπάθεια να βοηθηθούμε κι εμείς με τη σειρά μας. Ναι, μέσα από αυτό το blog, θα επιχειρήσω σύντομα να διοργανώσω κάτι φιλανθρωπικό. Δεν έχω καταλήξει στο τι θα είναι αυτό, συνεπώς περιμένω τις ιδέες σας.

Το μόνο σίγουρο είναι πώς σε αυτό το τόλμημα, δεν θα χρειαστώ εθελοντές. Θα χρειαστώ, όμως, φίλους. Χωρίς φωσφοριζέ καπελάκια, με φωσφοριζέ ιδέες και επίγνωση. Επειδή, όπως είναι και το μότο του μπλογκ μου, είναι στην μοίρα μας να μοιραζόμαστε. Επειδή μόνο αν βοηθήσουμε, ίσως κάποτε να βοηθηθούμε…

Με αγάπη, Βίλυ