Δευτέρα, 13 Αυγούστου 2012

Ο Αλυσοδεμένος Ελέφαντας του Χόρχε Μπουκάϊ.

Από το βιβλίο Ο Αλυσοδεμένος Ελέφαντας του Χόρχε Μπουκάϊ, Εκδόσεις Opera


Πριν μοιραστώ μαζί σας την παρακάτω ιστορία, επιτρέψτε μου να σας πω ότι την διαβάζω κάθε φορά που...κόβονται τα πόδια μου, κάθε φορά που θέλω να ανοίξει η γη να με καταπιεί, κάθε φορά που ξέρω ότι μπορώ να κάνω το...επόμενο βήμα, αλλά οι δικές μου "αλυσίδες" δεν μου το επιτρέπουν.

Όταν ήμουν μικρός μου άρεσε πολύ ο μαγικός κόσμος του τσίρκου.

Ενθουσιαζόμουν όταν έβλεπα από κοντά όλα αυτά τα ζώα που ταξίδευαν μέσα στα τροχόσπιτα από τη μια πόλη στην άλλη.

Στην παράσταση, όλα μου φαίνονταν μαγικά και λαμπερά, αλλά η στιγμή που εμφανιζόταν ο ελέφαντας ήταν η αγαπημένη μου.

Το γιγάντιο ζώο ήταν τρομερά επιδέξιο, τρομερά μεγάλο και τρομερά δυνατό.

Σίγουρα, ένα ζώο σαν κι αυτό, θα μπορούσε να ξεριζώσει ολόκληρο δέτρο με ένα μικρό τράβηγμα. Το δίχως άλλο...

Μου έκανε μεγάλη εντύπωση, όμως, που μετά από κάθε επίδειξη το προσωπικό του τσίρκου αλυσόδενε τον ελέφαντα σε ένα μικροσκοπικό ξυλαράκι, ελάχιστα βυθισμένο στην άμμο.

Αυτό ήτάν για μένα μεγάλο μυστήριο. Ακόμα κι αν η αλυσίδα ήταν χοντρή και γερή, ένα ζώο που μπορούσε να γκρεμίσει ολόκληρο τοίχο με ένα του τράβηγμα, εύκολα θα μπορούσε να απελευθερωθεί από το ξυλαράκι και να το βάλει στα πόδια.

Τι συγκρατούσε τον ελέφαντα; Γιατί δεν το έσκαγε;

Όταν ήμουν πέντε ή έξι χρονών, πίστευα ακόμα ότι οι μεγάλοι τα ήξεραν όλα.

Έτσι, πήγα και ρώτησα τους δασκάλους μου, το θείο και τη μητέρα μου για το μυστήριο του ελέφαντα.


Εκείνοι που εξήγησαν ότι ο ελέφαντας δεν το έσκαγε επειδή τον είχαν δαμάσει.

Τότε, όπως ήταν λογικό, τους ρώτησα: "Αν είναι δαμασμένος και για αυτό δεν το σκάει, γιατί τον δένουν;"

Κανείς δεν ήξερε να μου απαντήσει σε αυτήν την ερώτηση...

Πολύ καιρό μετά, μια νύχτα, γνώρισα κάποιον πολύ σοφό που είχε ταξιδέψει στην Ινδία, κι αυτός με βοήθησε να βρω την απάντηση.

Ο ελέφαντας του τσίρκου είχε μείνει δεμένος σε ένα ξυλαράκι, από τότε που ήταν πολύ μικρός.

Θυμάμαι που έκλεισα τα μάτια και σκέφτηκα το μικρό, το νεογέννητο ελεφαντάκι, να κάθεται δεμένο στο ξύλο.

Το φαντάστηκα να σπρώχνει και να τραβάει την αλυσίδα κάθε μέρα, όλη μέρα και να προσπαθεί να λυθεί...

Σχεδόν μπορούσα να το δω να κοιμάται κάθε νύχτα εξαντλημένο από την κούραση, με τη σκέψη πως το επόμενο πρωί θα ξαναπροσπαθούσε. Όλα ήταν μάταια: το ξυλαράκι ήταν πολύ γερό για ένα νεογέννητο ζωάκι, ακόμα κι αν μιλάμε για ελέφαντα.

Ώσπου, μια μέρα, την πιο θλιβερή μέρα της μικρής του ζωής, το ελεφαντάκι δέχτηκε ότι δεν μπορούσε να ελευθερωθείκαι παραδόθηκε στη μοίρα του.



Κατάλαβα τότε γιατί ο τεράστιος και πανίσχυρος ελέφαντας που έβλεπα στον τσίρκο έμενε αλυσοδεμένος.  Ήταν πια σίγουρος πως ποτέ δεν θα μπορούσε να απελευθερωθεί από το ξυλάκι του. Το κακόμοιρο ζώο είχε πια την αποτυχία χαραγμένη στην ελεφαντινή μνήμη του και ποτέ, ποτέ πια δεν θα ξαναδοκίμαζε τη δύναμή του...

Κάποιες φορές ονειρεύομαι ότι πλησιάζω τον αλυσοδεμένο ελέφαντα και του λέω στο αυτί:
"Ξέρεις κάτι; Εμείς οι δύο μοιάζουμε. Νομίζεις κι εσύ ότι δεν μπορείς να κάνεις κάποια πράγματα επειδή μια φορά, κάποτε, προσπάθησες και δεν τα κατάφερες. Πρέπει να καταλάβεις ότι ο καιρός πέρασε και σήμερα είσαι πια πιο μεγάλος και πιο δυνατός από παλιά. Αν ήθελες στα αλήθεια να απελευθερωθείς, είμαι σίγουρος ότι θα μπορούσες να το πετύχεις. Γιατί δεν το δοκιμάζεις;"

Μερικές φορές ξυπνάω με τη σκέψη ότι ο ελέφαντάς μου, τελικά, κάποια μέρα το επιχείρησε και κατάφερε να ξεριζώσει το ξύλο. Τότε χαμογελάω και φαντάζομαι ότι το τεράστιο ζώο συνεχίζει να ταξιδεύει με το τσίρκο επειδή χαίρεται να βλέπει τα παιδιά να διασκεδάζουν, αλλά χωρίς αλυσίδα.


2 σχόλια:

Η Τρίλιζα είπε...

Ελευθερία είναι ... να δοκιμάζεις την δύναμή σου.

Βίλυ είπε...

Όταν νιώθεις ελεύθερος...
Όταν έχεις δύναμη...